Με την μουρμούρα και τις απειλές δεν αναστήνετε ο Χριστός
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
ΚΤΥΠΟΥΝ χαρμόσυνα οι αναστάσιμες καμπάνες και άντρες, γυναίκες, παιδιά, τρέχουν στις Εκκλησίες για να ακούσουν το Χριστός Ανέστη. Βιάζονται να δουν το ανέσπερο φως της Αναστάσεως, το οποίο καταυγάζει, τον ουρανό, τη γη αλλά και τα καταχθόνια. Προσμένουν με λαχτάρα να ξεφύγουν από τα βάσανα του βίου και να ευφρανθούν από το πνευματικό τραπέζι, το οποίο είναι στρωμένο, για όλους, ακόμη και γι αυτούς που έφθασαν στο παρά πέντε. Θέλουν να αγγίξουν το μέγα μυστήριο της νίκης της ζωής επί του θανάτου, της Ανάστασης του Χριστού.
ΚΑΙ ΟΜΩΣ λίγο πριν το «Δεύτε λάβετε φως» αρχίζει η μουρμούρα, αρχίζουν οι απειλές και οι φοβέρες, για όσους δεν θα μείνουν μέχρι το τέλος της Θείας Λειτουργίας, για όσους θα ακούσουν το Χριστός Ανέστη και θα φύγουν για τα σπίτια τους. Και επιστρατεύεται ο στοίχος «Αναστήτω ο Θεός, και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί Αυτού, και φυγέτωσαν από προσώπου Αυτού οι μισούντες Αυτόν...» για να ταυτιστούν τάχα, όσοι θα φύγουν, με τους εχθρούς του Χριστού. Και συμπληρώνονται οι μεμψιμοιρίες με ένα σωρό άλλες υποδείξεις, για να γεμίσουν οι ψυχές των ανθρώπων, που δεν έμαθαν να πηγαίνουν τακτικά στις Εκκλησίες, με φόβο και τύψεις.
ΚΑΙ ΛΙΓΟ μετά το «Χριστός Ανέστη» αρχίζει ο δεύτερος γύρος της ταλαιπωρίας των ανθρώπων. Αρχίζει η ανάγνωση της Αρχιεπισκοπικής Εγκυκλίου, η οποία επαναφέρει στη γη και τις καθημερινές έγνοιες, όλους τους πιστούς, που πήγαν στις Εκκλησίες για να ξεφύγουν έστω και λίγο από την καθημερινή θλίψη. Οφείλουμε να σημειώσουμε ότι φέτος ευτυχώς ήταν σύντομη η Αρχιεπισκοπική Εγκύκλιος και έλειπαν οι φοβεροί και επαναλαμβανόμενοι εξορκισμοί για τους βάρβαρους εχθρούς του Ελληνισμού, οι οποίοι πάντα αδικούν και βασανίζουν τους άγιους Χριστιανούς.
ΞΕΠΕΡΑΣΤΗΚΕ και αυτός ο σκόπελος και οι περισσότεροι πιστοί, παραμένουν πλέον μέχρι το τέλος της Αναστάσιμης Θείας Λειτουργίας, η οποία πραγματικά έχει καταπληκτικές ψαλμωδίες, με τον κανόνα του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού και των άλλων Υμνογράφων της Εκκλησίας. Αποκορύφωμα φυσικά είναι ο κατηχητικός λόγος του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, ο οποίος ανατρέπει τη μουρμούρα και ανοίγει ένα πραγματικό παραδείσιο παράθυρο, εν τω μέσω της φωτεινής νυκτός. Όσοι έχουν την ευλογία να κοινωνήσουν και να λάβουν το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, αναχωρούν από τις Εκκλησίας, βιώνοντας ένα κομμάτι του παραδείσου.
ΚΑΙ Η ΑΠΟΡΙΑ η μεγάλη, είναι γιατί επικρατεί αυτή η νοοτροπία στην Εκκλησία. Γιατί προσπαθούν μερικοί εκκλησιαστικοί ταγοί να προσεγγίσουν με απειλές και φοβέρες τους ανθρώπους. Γιατί επιμένουν να αντιγράφουν μορφές κοσμικής εξουσίας, για να προβάλουν το Χριστό της αγάπης, της χαράς και της παραδείσιας ευτυχίας. Γιατί δεν γίνεται κατανοητό ότι ο Χριστός ήλθε στη γη, για να καταργήσει τις θρησκείες και να φέρει την εν Χριστώ ζωής. Οι άνθρωποι προσεγγίζουν το Θεό, σε πρώτο επίπεδο, για το φόβο της κόλασης, σε δεύτερο ελπίζοντας στον παράδεισο και σε τρίτο επίπεδο που είναι και το τέλειο από αγάπη και μόνο από αγάπη, προς το Χριστό. Και η απορία είναι γιατί οι εκκλησιαστικοί ταγοί, οι οποίοι θεωρητικά πρέπει να βρίσκονται στο τρίτο επίπεδο, να προβάλουν αντί το Χριστό, το φόβο και τις απειλές, οι οποίες δεν έχουν καμία σχέση με το Θεό.
ΕΝΑΣ ΑΠΟ τους πιο συγκλονιστικούς στοίχους της Καινής Διαθήκης ανήκει στον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο, ο οποίος γράφει ότι "Φόβος ουκ έστιν εν τη αγάπη, αλλά η τέλεια αγάπη έξω βάλλει το φόβον" (Α Ιωάννη 4.18.) Δηλαδή το αντίθετο της αγάπης δεν είναι το μίσος, αλλά ο φόβος. Και το αντίδοτο του φόβου είναι η αγάπη. Με άλλα λόγια ο φόβος, το άγχος, η κατάθλιψη και όλα τα άλλα που ορίζουν εν πολλοίς την εποχή μας, προκαλούνται από την απουσία του Θεού, ο οποίος αποτελεί στην ουσία του, την αληθινή αγάπη. Είναι χαρακτηριστική η εικόνα του τροχού με τις ακτίνες, την οποία προβάλλουν οι Πατέρες της Εκκλησίας. Στο κέντρο του κύκλου είναι ο Χριστός και στις ακτίνες κινούνται οι άνθρωποι. Όσο πλησιάζουν προς το κέντρο πλησιάζουν και στους άλλους ανθρώπους και αντιστρόφως.
ΚΑΙ κάτι εντελώς πρακτικό. Γιατί δεν γίνεται η ανάγνωση του καταπληκτικού κατηχητικού λόγου του Αγίου Ιωάννου του Χρυστοσόμου, είτε πριν, είτε μετά το Χριστός Ανέστη, αντί της Αρχιεπισκοπικής Εγκυκλίου. Οι εποχές άλλαξαν, δεν θα ήταν καλύτερο, ο εκάστοτε Αρχιεπίσκοπος να ακολουθεί το παράδειγμα των πολιτικών και στέλλει μέσω των τηλεοράσεων ένα μήνυμα, ένα διάγγελμα, μια εγκύκλιο, προς τους πιστούς. Το ιδανικό βεβαίως θα είναι να συγγράφονται εγκύκλιοι, ανάλογου εκτοπίσματος του κατηχητικού Λόγου, οι οποίες θα μπορούν να σταθούν διαχρονικά στο χώρο της Εκκλησίας.
Σχόλια