Τα πάντα ρει....

Η οδύνη της χάρας και η ηδονή του πόνου . ? Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν. Και ζωή και θάνατος και πάθος και ανάσταση και χαρά και πόνος και ηδονή και οδύνη. Ανεβαίνοντας ο άνθρωπος μαζί με τον θεάνθρωπο Χριστό στον Γολγοθά, αναμένει την Ανάσταση και ελπίζει στη χαρά της ζωής. Συσταυρώνεται για να συναναστηθεί, παλεύει και υποφέρει, για να χαρεί και να δοξασθεί, για να βιώσει τον παράδεισο ο οποίος ξεκινά από τη μικρή φθαρτή βιωτή και συνεχίζεται στην αιώνια και άφθαρτη ζωή. Το χαροποιόν πένθος ή ο ελληνικός κλαυσίγελος, αποτελούν το χαρακτηριστικό στοιχείο, της πορείας που διέρχεται διά του Σταυρού και φθάνει στην Ανάσταση. ? ? Σημαντικότερη έκφραση της αλήθειας αυτής, η γέννα της μάνας, όπου οι πόνοι της κύησης μετατρέπονται σε ανείπωτη χαρά με την έλευση του νέου ανθρώπου στον κόσμο. Τα σημαντικά στη ζωή είναι τα φαινομενικά ασήμαντα και καθημερινά και όση αξία έχει ένα αληθινό χαμόγελο δεν έχουν τα πλούτη όλου του κόσμου. Και όλα αυτά κόντρα στην πλάνη, που θέ...

Η γόνιμη σιγή τη Μεγάλη Εβδομάδα . Θα ήταν εξαιρετικά ελπιδοφόρο, αν σιγούσε τη Μεγάλη Εβδομάδα κάθε παρέμβλητος στη λατρεία λόγος. Ούτε κηρύγματα, ούτε εόρτιες εγκύκλιοι, ούτε επεξηγήσεις και διδακτικοί σχολιασμοί των τελουμένων. Να γινόταν σεβαστή η λατρευτική δραματουργία ακέραια στη σημαντική δυναμική της. Για να σιγήσει γόνιμα ο λόγος, πρέπει να έχουν εμπεδωθεί κριτήρια καίριων διακρίσεων: Να μπορούμε να ξεχωρίσουμε τις νοητικές βεβαιότητες από τις εμπειρικές ψηλαφήσεις. Την ψυχολογική αυθυποβολή από την κοινωνούμενη εμπιστοσύνη. Την ατομοκεντρική «συγκίνηση» από την κατανυκτική αυθυπέρβαση. Τη γλώσσα της ελπίδας από τη γλώσσα της προπαγάνδας. Τέτοιες διακρίσεις δεν διδάσκονται, σπουδάζονται στην πράξη. Όταν λειτουργεί το εκκλησιαστικό γεγονός, σου φανερώνει τη διαφορά της εκκλησίας από τη θρησκεία. Και στη φανερώνει με τρόπους συγκεκριμένους, απτούς: Με την αρχιτεκτονική μορφή, τη ζωγραφική τεχνοτροπία, το είδος του μέλους, την παραστατική δραματουργία. Καταλαβαίνεις, χωρί...

Η τελειότητα μεταξύ ουρανού και γης . * Ο άνθρωπος είναι το θεούμενον ζώον, το ον το που άνω θωρεί, η ψυχοσωματική οντότητα που παιδεύει το μυαλό, που φιλοσοφεί, που ψάχνει τους λόγους των όντων, που ζει και πεθαίνει, που αναζητά την αλήθεια και το Θεό. Ζει μεταξύ ουρανού και γης και πορεύεται μεταξύ ζωής και θανάτου. Παλεύει για τα ψηλά και τα ωραία, πέφτει και σηκώνεται, πονάει και χαίρεται, αναζητώντας το φως. * Αναζητώντας ο άνθρωπος το Θεό - δεν υπάρχει άνθρωπος συνειδητά ή ασυνείδητα που να μην πιστεύει, ούτε βεβαίως φυλή ή ομάδα ανθρώπων που να μην λατρεύει ένα θεό - εφευρίσκει είτε τρόπους για να τον προσεγγίσει, είτε υποτάσσεται στον ίδιο το θεό, αναμένοντας τον άνωθεν φωτισμό. Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να μην συγκλονιστεί μπροστά στον νεκρό αγαπημένο του άνθρωπο, ή να μην συγκινηθεί μπροστά στην έλευση μιας νέας ζωής στον κόσμο. Βεβαίως και κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να μην φοβηθεί, διαβλέποντας ή αναμένοντας το δικό του θάνατο. * Το πρώτο σκαλοπάτι προς το Θεό,...

Ανάμεσο του πολέμου, ο έρωτας . ? Ένα κι ένα κάνουν ένα. Γιατί; Θα σας πω ένα παραμύθι, δηλαδή την πιο αληθινή ιστορία. ? Μια φορά κι ένα καιρό, δηλαδή τώρα, στην άκρα της γης, δηλαδή εδώ, ήταν ένα τσούρμο άνθρωποι, δηλαδή εμείς, που πολεμούσαν συναμεταξύ τους. ? Πάσκισα να κατανοήσω όλο αυτό το αχώνευτο πράγμα, να το κάνω παραμύθι, δηλαδή ευχάριστη ενασχόληση. ? Πώς αλλιώς να ζήσω κι εγώ; ? Χωρίς την τέχνη πνίγομαι. ? Επάνω στην κατάλευκη ταφόπετρα σκόρπισα παπαρούνες, σταγόνες αίματος καταμεσής της άνοιξης, φλόγες που χοροπήδησαν αύθις στο κενό και μαράθηκαν. ? Ανάλαφρα τ' αχνάρια των γυμνών ποδιών μου στην αμμουδιά διαγράφονται. ? Πίσω μου το κύμα τα μάζεψε. ? Εφήμερο άνθος, πλήρες ευωδιάς η δόξα κι ευδαιμονία μου, εφήμερη η οδύνη κι εντεταμένος ο πόνος μου. ? Άρχισα μ' ένα τραγούδι καινούργιο, πρωτοειπωμένο, αποκύημα έμπνευσης. ? Με το τραγούδι, λέξη τη λέξη, ρυθμό το ρυθμό, κατρακυλώντας, καταρρέοντας πάνω στους λίθους του βίου, χώθηκα στην αγκαλιά σου, ω, θάλα...

Ένα κι ένα κάνουν ένα . Μια φορά κι έναν καιρό ήτανε μια πολιτεία όμορφη, κτισμένη, κουρνιασμένη στην κόγχη ενός θεόρατου βράχου, κατάντικρυ στην ανατολή του ήλιου. Τα σπιτάκια της ήταν μπλε κι είχαν τις στέγες κόκκινες. Οι κάτοικοί της αγαπούσαν τα ωραία πράγματα κι είχαν στα μπαλκόνια τους γλάστρες με πασαλογής λουλούδια. Κάθε πρωί σηκώνονταν νωρίς. Ήθελαν να χαίρονται την αυγή, το γλυκοχάραμα, τον ήλιο, που έλουζε την όμορφη πόλη τους με φως. Πολύ αγαπούσαν το κάστρο τους κι ήταν περήφανοι, που τα σπίτια τους ήταν βαμμένα μπλε και είχαν τις στέγες κόκκινες και που τα μπαλκόνια τους ήταν φορτωμένα με λουλούδια. Μια μέρα ένας περίεργος, αργόσχολος, ταξιδιάρης κατάφερε ν' ανέβει απάνω στην κορφή του πανύψηλου βράχου. Και τι βλέπουν τότε τα μάτια του; Εκεί ακριβώς, που όλοι νόμιζαν πως τέλειωνε ο κόσμος, άρχιζε μια άλλη πολιτεία πλούσια, περίλαμπρη και αυτή, ομορφοκτισμένη, περίτεχνα σκαρφαλωμένη στην πίσω πλευρά του βράχου. Αυτή έβλεπε βέβαια κατά δυσμάς ηλίου. Τα σπίτια τ...