Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μαΐου 2, 2016

Το γέλιο του Θεού

Το γέλιο του Θεού   ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ     ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 1/5/2016   Ο ουρανός αποτελεί το όριο, όλων των νέων ανθρώπων. Όνειρα και ελπίδες, για αλλαγή του κόσμου. Η νεανική ορμή, δεν χωράει πουθενά. Το πάθος για δράση, δεν περιορίζεται ούτε από φόβους, ούτε από κούραση, ούτε από απογοητεύσεις. Όλα είναι εύκολα στο μυαλό των άπειρων της ζωής. Όλα τα προβλήματα λύνονται με γρήγορες κινήσεις και σε χρόνο μηδέν. «Ότι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό», λένε ακόμη και στις αποτυχίες οι νέοι. Από τον κανόνα υπάρχουν και εξαιρέσεις, οι οποίες μάλλον επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Και ευτυχώς που υπάρχουν οι νέοι, για να κινείται το σύστημα, για να αλλάζει το βαθύ κράτος, όσο άχαρα και ενίοτε καταστροφικά, και αν καταντούν.     Αυτές τις μέρες, της προεκλογικής παραζάλης, αναδείχθηκαν στο προσκήνιο, πολλά νέα ταλέντα που διαθέτει ο τόπος μας. Άνθρωποι με σπουδαία χαρίσματα, τα οποία κατακτούνται με μεγάλους κόπους και με μεγάλο παίδε...

Το δημοσιοϋπαλληλικό μαρτύριο

Το δημοσιοϋπαλληλικό μαρτύριο   ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ   ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 24/4/2016   Το όνειρο της δημοσιοϋπαλληλικής θεσούλας, η ισόβια σιγουριά με τις αυξήσεις στους μισθούς, με τις προαγωγές ελέω ηλικίας, με την δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και κυρίως με την εργασία αναλόγως της όρεξης σου, δεν αποτελεί πάντα "όνειρο θερινής νυκτός". Πολλές φορές   το δημοσιοϋπαλληλικό προνόμιο, καταντά μαρτύριο, καταντά εφιάλτης, είτε γιατί οι ευσυνείδητοι υπάλληλοι δουλεύουν σαν τους "δούλους", με βάρβαρα αφεντικά-προϊστάμενους,   είτε γιατί δεν έχουν να κάνουν τίποτα και σπάζουν τα νεύρα τους, από το ραχάτι.   Πριν μερικές μέρες είχαμε και δεύτερο "κρούσμα" κρίσης συνείδησης, από διευθυντικό στέλεχος   του δημοσίου. Παραδέχθηκε δημοσίως ότι λόγω απραξίας, αναγκάζεται   παίζει παιγνίδια λογικής, για να σκοτώνει την ώρα του.   Η πρακτική της «καταδίκης» σε απραξίας, μόνιμων δημοσίων υπαλλήλων –κυρίως διευθυντών- δεν αποτελ...