Μάθετε τους πρόσφυγες να ψαρεύουν

Μάθετε τους πρόσφυγες να ψαρεύουν

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

Η ΚΛΑΣΙΚΗ ρήση για την φιλανθρωπία, λέει ότι είναι καλύτερα να μάθεις ένα πεινασμένο να ψαρεύει για να έχει κάθε μέρα φαγητό, παρά να του δώσεις ένα φορτηγό με φαγητά. Το ίδιο πρέπει να γίνει και με τα προσφυγικά σωματεία τα οποία φαίνεται ότι έμαθαν στην εύκολη λύση του πάρε και πάρε, από τα δημόσια ταμεία. Από τη μια αρκετά προσφυγικά σωματεία κλαινε και οδύρονται γιατί αναγκάζονται να κλείσουν λόγω έλλειψης χρημάτων και από την άλλη μερικά σωματεία ανακάλυψαν τον καλό δρόμο των χορηγών. Όχι μόνο έχουν χρήματα για να συντηρούν τα κτίρια και να πληρώνουν ανθρώπους, αλλά μπορούν και εκδίδουν και έντυπα για την ενημέρωση των συγχωριανών τους.

ΦΥΣΙΚΑ όλα ξεκινούν και τελειώνουν από την εκκρεμότητα του κυπριακού και από την κοντόφθαλμη πολιτική των εκάστοτε κυβερνήσεων, που θέλουν τους πρόσφυγες να αποτελούν εύκολη λεία στις επιδιώξεις τους. Το κακό ξεκίνησε από τους προσφυγικούς συνοικισμούς οι οποίοι για χρόνια αποτελούσαν τάχα κάστρα αντίστασης, μέχρι που κατάντησαν ερήπεια και αναγκάστηκαν οι σούπερ πατριώτες να δώσουν κοτσιάνια. Φυσικά τώρα είναι δώρα, άδωρα για τους παπούδες, οι οποίοι επιζητούν άλλα πράγματα και σίγουρα όχι αγώνες αντίστασης. Επρεπε να επιβεβαιωθεί ο πρώτος κανόνας της πολιτικής οικονομίας, που θέλει ως τον πιο εύκολο τρόπο, για να καταστραφεί μια πόλη, την επιβολή πλαφόν στα ενοίκια. Με τον τρόπο αυτό κανένας δεν επενδύει και έτσι με μαθηματική ακρίβεια οι πόλεις καταντούν ερείπια.

ΜΗΠΩΣ όμως όλα αυτά είναι προφάσεις εν αμαρτίες και για να ησυχάζει η διαμαρτυρόμενη συνείδηση, αφού όπως όλα δείχνουν τα κάναμε «μαντάρα». Η εκμετάλλευση των ελληνοκυπριακών περιουσιών στα κατεχόμενα, οι παράνομες αγοραπωλησίες, άρχισαν να αποκτούν μερική νομιμότητα με το γκρίζο, όπως όλοι παραδέχονται πλέον δίκαιο. Οι αποκαλύψεις έρχονται η μια πίσω από την άλλη, ότι υπάρχουν και ελληνοκυπριακές εταιρίες, οι οποίες συνεργάζονται με ευρωπαϊκές και αγοράζουν κομμάτια – φιλέτα, στις παραλίες της Κερύνειας, της Μόρφου και των άλλων θαλασσοφίλητων περιοχών. Και κάποιοι πρόσφυγες, ξεφεύγοντας ίσως από τις νόρμες και υποκύπτοντας στην ανάγκη, βρήκαν τον άλλο δρόμο, αν όχι για να πλουτίσουν, αλλά για μια καλύτερη ζωή, ίσως χωρίς τον βραχνά των Τραπεζών.

ΤΕΛΙΚΑ αυτό που λέμε πραγματικότητες, αυτό που καλείται αλήθεια της ανάγκης, φαίνεται ότι ξεπερνά τις αναστολές και τις ιδεοληψίες, ακόμη και τις ιδεολογίες και η οικονομία, η οποία αποτελεί την πραγματική κινητήριο δύναμη του κόσμου, ξέρει άλλους τρόπους να κινείται. Ο καθένας έχει την τιμή του, υποδεικνύουν οι ψυχροί επιχειρηματίες και από τον κανόνα αυτό δεν ξεφεύγουν ούτε κράτη, ούτε άνθρωποι, ούτε και οι πρόσφυγες. Μόνο όσοι έχουν υπέρλογη δύναμη, μπορούν να ξεφύγουν.

ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ δεν είναι η διαπίστωση των πραγματικοτήτων, αλλά η εξεύρεση τρόπων για να μπορέσουν οι πρόσφυγες να μάθουν να «ψαρεύουν» και όχι μόνο να ζητούν οργισμένοι ψίχουλα για διατηρήσουν συλλόγους και οργανώσεις. Ένα βήμα έγινε με το Φορέα Ίσης Κατανομής βαρών, ένα άλλο βήμα γίνεται με τις τιτλοποιήσεις των προσφυγικών σπιτιών. Αλλά το κυριότερο βήμα που πρέπει να γίνει, είναι η φορολόγηση επιτέλους της υπεραξίας της γης, στις ελεύθερες περιοχές και επιτέλους η ενίσχυση της φερεγγυότητας των προσφύγων, οι οποίοι για τόσα χρόνια, ακούν πολλά και δέχονται ελάχιστα.