Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιούλιος, 2020

Σε εκκλησία το δόντι αγνοουμένου

Σε εκκλησία το δόντι αγνοουμένου ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 26/7/2020 Ο μακαρίτης Ραούφ Ντενκτάς, αυτός ο τούρκος «διάβολος» με ρίζες ελληνικές, λίγο μετά την εισβολή του 1974 κάλεσε όλους τους συγγενείς των τουρκοκύπριων αγνοουμένων και τους ανακοίνωσε ότι οι αγαπημένοι τους, ήταν όλοι νεκροί. Οι άνθρωποι οργίστηκαν, έκλαψαν, πόνεσαν, αλλά τελικά άρχισαν να διέρχονται τα στάδια της θλίψης και τελικά βρήκαν παρηγοριά. Ήταν το «κισμέτι τους», ήταν η τύχη τους, είπαν οι νεότεροι και συνέχισαν την ζωή τους. Οι μεγαλύτεροι ακολούθησαν γρήγορα τα νεκρά βλαστάρια τους. Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Μακάριος ο Γ’, ο μακαρίτης πρόεδρος της Επιτροπής Συγγενών Αγνοουμένων Παπαχριστόφορος, αλλά και αρκετοί άλλοι μεγαλόσχημοι της εποχής εκείνης, διαβεβαίωναν τους απελπισμένους συγγενείς των αγνοουμένων, με την νεφελώδη επαναλαμβανόμενη φράση, ότι θα κάνουν ό,τι είναι δυνατό για διακρίβωσης της τύχης των αγνοουμένων, αφήνοντας να νοηθεί ότι τα αγαπημένα τους πρόσωπα ήταν ζωντ...

Ο Ερντογάν παίζει, η Κύπρος ελπίζει

Ο Ερντογάν παίζει, η Κύπρος ελπίζει ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 19/7/2020 «Το πουλί το μουττάτο ο Θεός προυμουττάτω», δηλαδή το αλαζονικό πουλί, ο Θεός το αφήνει να πέσει και να κτυπήσει στο έδαφος, λέει η κυπριακή παροιμία. Δεν διαφέρει καθόλου από την αρχαιοελληνική φιλοσοφική ρήση περί «ύβρις» και «θείας δίκης», όπου ο άνθρωπος και τα έθνη χάνονται, όταν συμπεριφέρονται με αλαζονεία. Ο Ταγίπ Ερντογάν, κυριολεκτικά «παίζει» με τα νεύρα των δυτικών συμμάχων της χώρας του, οι οποίοι παρά τα τεράστια οικονομικά τους συμφέροντα στην Τουρκία, δεν φαίνεται να αντέχουν τα «παιγνίδια» του ανθρώπου, ο οποίος ζηλεύει την δόξα του Μωάμεθ του Πορθητή, ανατρέποντας ακόμη και τον θεμελιωτή της σύγχρονης Τουρκίας τον Κεμάλ Αττατούρκ. Εξάπτει τα θρησκευτικά αισθήματα των μουσουλμάνων σε όλο τον κόσμο, προκαλεί εκδηλώσεις παροξυσμού από φανατικούς και επιχειρεί να καταστεί ένας νέος ηγέτης του Ισλάμ. Και αυτά, κάτω από το πονηρό σύνθημα για την «γαλάζια πατρίδα», την μεγάλη ...

Αταξίες και κάμερες

Αταξίες και κάμερες ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 12/7/2020 Αγανακτισμένος καθηγητής, με τις χοντρές αταξίες μαθητών, στις τουαλέτες και στα κυπαρισσάκια του σχολείου, φώναζε για την ακατανόητη κωλυσιεργία του Υπουργείου Παιδείας, των σχολικών εφοριών ακόμη και των συναδέλφων του, οι οποίοι δεν τολμούν να πάρουν δραστικά μέτρα για να επιφέρουν την τάξη στο σχολείο. «Δεν είμαστε στην εποχή της «βίτσας» (ξύλο με βέργα) και του απροβίβαστου, για να φοβηθούν και να σοβαρευτούν οι έφηβοι» έλεγε με παράπονο ο καλός εκπαιδευτικός, ο οποίος ανεχόταν το ξεπεσμό των μαθητών. Ο άνθρωπος ο οποίος διαθέτει πλούσιες γνώσεις στον τομέα της τεχνολογίας, υποδείκνυε ότι πρέπει επιτέλους να γεμίσουν τα σχολεία με κάμερες. Όχι για να καταστούν οι καθηγητές «οφθαλμολάγνοι», όπως έλεγε, αλλά για να προστατευτούν τα καλά παιδιά. Σήμερα η τεχνολογία παρέχει την δυνατότητα, η βιντεογράφηση να γίνεται με αλλοιωμένο τρόπο και χωρίς να μπορεί να διακρίνει αυτός ο οποίος χειρίζεται το σύστημα...

Αππωμένοι και άριστοι

  Αππωμένοι και άριστοι   ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 5/7/2020 Γεροντική σοφία, από τα λευκά μαλλιά βγαλμένη. Η καλή γιαγιούλα θυμήθηκε τα νιάτα της και έλεγε: «Ο γιος μου επέλεξε το πρακτικό, την θετική κατεύθυνση στο Γυμνάσιο (τότε δεν υπήρχε λύκειο). Ο καθηγητής στο μάθημα της ιστορία του έβαλε ένα εικοσάρι, χωρίς να το αξίζει. Τότε άρχισε το βάσανο του και το βάσανο μας. Γιατί να με βαθμολογήσει έτσι αφού δεν μου αξίζει; Τότε άρχισε, ο γιος μου, ένα δύσκολο αγώνα για να αποδείξει ότι άξιζε το 20 στην ιστορία. Και όλα αυτά επιπλέον του ατέλειωτου διαβάσματος για τα μαθηματικά, την φυσική, την χημεία και τα άλλα μαθήματα.» Είναι τελικά μεγάλη ευθύνη και ενέχει πολύ μεγάλο κόπο, να σε χαρακτηρίζουν «άριστο», όταν είσαι πραγματικά άριστος. Όλα αυτά για τους ευσυνείδητους, χωρίς αυτό να σημαίνει και βούλα για επιτυχία στην επαγγελματική και κοινωνική ζωή. Όχι σπάνια άριστοι μαθητές, καταλήγουν να ψωμοζούν και να πεθαίνουν στην ψάθα και «κακοί» μαθητές να ζ...