Το ταριχευμένο πτώμα του Λένιν και το άφθαρτο λείψανο του Αγίου Σπυρίδωνα

Το ταριχευμένο πτώμα του Λένιν και το άφθαρτο λείψανο του Αγίου Σπυρίδωνα

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΠΡΙΝ μερικές βδομάδες έγινε χαμός στην Μόσχα, όταν για πρώτη φορά μεταφέρθηκε το άφθαρτο δεξί χέρι του Αγίου Σπυρίδα στην Ρωσική πρωτεύουσα. Στον υπερμεγέθη ναό του Σωτήρος Χριστού, ο Πατριάρχης Αλέξιος υποδέχθηκε το θαυματουργό λείψανο του Αγίου Σπυρίδα, ενώ δεκάδες χιλιάδες μοσχοβίτες σχημάτιζαν ουρές εκατοντάδων μέτρων, για να προσκυνήσουν το άγιο λείψανο. Μερικές εκατοντάδες μέτρα παρακάτω, στην Κόκκινη Πλατεία, βρίσκεται το ταριχευμένο πτώμα του Λένιν, φρουρούμενο από στρατιώτες. Και εδώ είναι μεγάλες οι ουρές θαυμαστών του ανδρός, οι οποίοι θέλουν να δουν έστω και νεκρό ένα άνθρωπο, που στιγμάτισε την πορεία της ιστορίας. Και τα δύο νεκρά σώματα, αποτελούν ζωντανά σημεία αναφοράς εκατομμυρίων ανθρώπων. Από τη μια, οι πιστοί αναζητούν τη χάρη του Θεού και το θαύμα στα βάσανα του βίου και από την άλλη οι ψαγμένοι και μη, αναζητούν τη πάλαι ποτέ δόξα του κομμουνισμού και το μεγαλείο μιας χαμένης αυτοκρατορίας. Από εκεί και πέρα ο καθένας διαλέγει και λαμβάνει ότι επιθυμεί και βεβαίως με ανάλογο τίμημα.

ΠΙΣΩ από όλα αυτά, προβάλλει το θέμα της αξία του νεκρού σώματος και κατ’ επέκταση της καύσης των νεκρών, κάτι το οποίο άρχισε να προωθείται και στην Κύπρο. Η θέση του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου, ότι θα τελείται νεκρώσιμη ακολουθία, όταν η Εκκλησία δεν γνωρίζει, αν θα καούν τα σώματα, θα ήταν καλύτερα να μην λεγόταν αφού, θυμίζει λίγο το κρύψιμο πίσω από το δάκτυλο και παραπέμπει στον τρόπο αντίδρασης των πολιτικών. Και το χειρότερο, βάζει τους ταπεινούς παπάδες, είτε να γίνονται ντετέκτιβ ή απλά να κάνουν τα στραβά μάτια, όταν πρόκειται να θάψουν κάποιον με διαφορετικές φιλοσοφικές θέσεις και απόψεις. Εξάλλου κατά κανόνα αυτοί που θέλουν να καούν τα νεκρά τους σώματα, δεν επιθυμούν και τη τέλεση νεκρώσιμης ακολουθίας. Πέραν όλων αυτών υπάρχουν θεολογικοί λόγοι που μπορούν να προβληθούν και είναι ελεύθεροι οι άνθρωποι να διαλέξουν αυτό που επιθυμούν.

ΣΕ ΑΛΛΕΣ θρησκείες όπως στον Βουδισμό, τον Ινδουισμό, τον Ταοϊσμό η καύση των νεκρών αποτελεί κανόνα. Στην Ιαπωνία το 99,9% των νεκρών αποτεφρώνονται, λόγω παράδοσης και θρησκείας, ενώ στην φαινομενικά άθεη Κίνα, είναι υποχρεωτική η καύση των νεκρών. Σε χριστιανικά δόγματα που επιτρέπεται η αποτέφρωση, όπως στους Προτεστάντες και τους Ρωμαιοκαθολικούς τα ποσοστά είναι ιδιαίτερα ψηλά. Στη Σουηδία και τη Δανία ξεπερνάνε το 60% στην Τσεχία φτάνει το 80% στην Ισπανία το 28% στην Ιταλία γύρω στο 8%, ενώ αρκετά ψηλά ποσοστό καταγράφονται και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Υπάρχουν βεβαίως και απόψεις πολιτικών και όχι μόνο, που επικαλούνται λόγους υγιεινής και έλλειψης χώρων για δημιουργία κοιμητηρίων και προτρέπουν την καύση των νεκρών.

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ του Χριστού θεωρεί τον όλο άνθρωπο, ως ψυχοσωματική οντότητα, δηλαδή είναι άρρηκτα συνδεδεμένη η ψυχή, με το σώμα. Η Θεία Χάρης, κατοικεί τόσο στο σώμα, όσο και την ψυχή και η βίωση της εν Χριστώ ζωής, γίνεται ορατή, τόσο στο πρόσωπο και το σώμα, όσο και στον λόγο, των αγίων ανθρώπων. Δεν είναι τυχαίο και το γεγονός, ότι πολλοί αλλόθρησκοι θεωρούν την Ορθοδοξία ως την πιο υλιστική θρησκεία, αφού όχι μόνο σέβεται το σώμα, αλλά και το εξαγιάζει. Χαρακτηριστικό είναι και το γεγονός ότι οι κηδείες στο Χριστιανισμό γίνονται μέσα στους ναούς, ενώ σε άλλες θρησκείες, όπως στο μουσουλμανισμό, οι νεκροί τοποθετούνται εκτός του τεμένους, αφού το νεκρό σώμα, χωρίς τη ψυχή, θεωρείται άχρηστο. Ακόμη και η διδασκαλία για την μετά θάνατο ζωή, μιλά άφθαρτα και άυλα (χωρίς ύλη) σώματα των αγίων, όπως το σώμα που είχε ο Χριστός μετά την Ανάσταση του.

ΚΑΤΑ τη διάρκεια της ζωής του ανθρώπου, το σώμα εξαγιάζεται με πολλούς τρόπους. Όλη η ζωή του πιστού στόχο έχει να καταστεί ο άνθρωπος, κατά χάριν Θεός, να οδηγηθεί δηλαδή από το κατ’ εικόνα στο καθ ομοίωσιν, με άλλα λόγια να μπορέσει να βιώσει την παραδείσια χαρά. Όλες οι εκφάνσεις της ζωής, η γέννηση, ο θάνατος, το φαγητό, η αναπαραγωγή, η αρρώστια, ακόμη και η δουλειά και η ξεκούραση, συνοδεύονται από ανάλογες προσευχές και μυστηριακές τελετές, που φθάνουν μέχρι και την ένωση διά της Θείας Ευχαριστίας με τον ίδιο το Θεό. Η άσκηση που καλείται να ακολουθήσει ο άνθρωπος δεν έχει στόχο την τιμωρία ή την ταλαιπωρία του σώματος, αλλά την υποταγή των παθών και την μετατροπή τους σε αρετές. Η νηστεία λένε χαρακτηριστικά οι Πατέρες, δεν είναι σωματοκτόνος αλλά παθοκτόνος.

Η ΑΓΙΟΤΗΤΑ που κατακτήθηκε κατά την διάρκεια της ζωής, δεν εγκαταλείπει σε πολλές περιπτώσεις τον άνθρωπο, μετά το θάνατο του. Έτσι έχουμε λείψανα να μένουν άφθαρτα, να ευωδιάζουν, να παραμένουν ευλύγιστα και σίγουρα να θαυματουργούν, σε όσους πιστούς καταφεύγουν στην χάρη των Αγίων. Η Εκκλησία καθιέρωσε ακόμη, να τοποθετούνται λείψανα μαρτύρων, στις Αγίες Τράπεζες, όπου τελείται η Θεία Ευχαριστία. Με άλλα λόγια τα Ιερά Λείψανα, εντάσσονται και αυτά, στον αγώνα για σωτηρία του ανθρώπου και αποτελούν και αυτό κομμάτι του μυστηρίου της Δημιουργίας.

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

Καύση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας

Ο ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ Νικόλαος Χατζηνικολάου, πρόεδρος της Επιτροπής βιοηθικής της Εκκλησίας της Ελλάδας σημειώνει ότι: «Αν μας ρωτούσαν πως θα προτιμούσαμε να φύγει απ΄ αυτόν τον κόσμο κάποιος δικός μας: από εγκεφαλική αποπληξία, από καρδιακή ανακοπή, με παραμορφωτικά εγκαύματα, ή να αποτεφρωθεί από ανάφλεξη και πυρκαγιά, έχω την εντύπωση πως ο τραγικότερος τρόπος θα ομολογούσαμε πως είναι ο τελευταίος. Είναι φυσικό στον άνθρωπο, όταν αποχαιρετά τον άνθρωπό του, να θέλει να αντικρύσει για τελευταία φορά την οικεία σ΄ αυτόν όψη και όχι το αποτρόπαιο κατάντημά του σε απάνθρωπη, ανοίκεια και απρόσωπη στάχτη. Η λεπτή αγάπη των στιγμών εκείνων εκφράζεται ως ανάγκη να αγκαλιάσει κανείς, να φιλήσει, να χορτάσει το βλέμμα του, να εκδηλωθεί τρυφερά πάνω στο άψυχο σώμα. Αν μας πληγώνει η βία της φύσεως, πώς εμείς επιλέγουμε τη βία του αυτεξουσίου μας; Όταν κάτι είναι πολύτιμο και το χάνουμε, προσπαθούμε να κρατήσουμε όσο περισσότερο απ΄ αυτό μπορούμε. Ποτέ δεν νομοθετούμε τη βίαιη μείωση του τελευταίου ανεκτίμητου υπολείμματός του.

Η ΚΑΥΣΗ των νεκρών δεν είναι ατομικό δικαίωμα του νεκρού πλέον ανθρώπου. η διατήρηση του σώματός τους αποτελεί κοινωνική υποχρέωση σεβασμού και επιβιώσεως του προσώπου του. Είναι αδύνατο το θέλημα του ενός -και ας αποκαλείται αυτό δικαίωμα- να προσκρούει στην ανάγκη για σεβασμό του συνόλου. Δεν μπορεί να είναι δικαίωμα κάποιου να τον...κάψουμε εμείς! Το θέμα δεν είναι αν κάποιος επιθυμεί να καεί. είναι αν η κοινωνία θα δεχθεί να τον κάψει. Η κοινωνία με την καύση των νεκρών προσυπογράφει το δικό της τέλος. τον μηδενισμό της. Μια κοινωνία που δεν αντέχει τον άνθρωπο ούτε στην ασθένειά του, ούτε στην αδυναμία του, ούτε στον θάνατό του, μια κοινωνία που καίει τους νεκρούς της, μια κοινωνία που καταστρέφει και την ανάμνηση της ζωής και την ενθύμηση των μελών της -αυτό είναι τα λείψανα- μια κοινωνία που κάνει την αρχή του ανθρώπου τεχνητή και μηχανική και το τέλος του οριστικό και αμετάκλητο, μια κοινωνία που αρνείται την πνοή του αιώνιου και εγκλωβίζεται στην ασφυξία του εφήμερου, τι σχέση μπορεί να έχει αυτή η κοινωνία με τη ζωή; Ακόμη και οι άθεοι υπογράμμιζαν την ανάμνηση των επίγειων θεών τους με ταριχεύσεις των σωμάτων τους ή όπου αυτό δεν ήταν δυνατόν με κατασκευές αγαλμάτων και ψεύτικων ομοιωμάτων.