Η στιγμούλα της χαράς ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 31/12/2017 Μια μόνο στιγμούλα χαράς αρκεί και όλα αλλάζουνε. Όλα γίνονται φωτεινά και όλα μεταφορτώνονται μαγικά. Εδώ είναι ο παράδεισος, αλλά εδώ είναι και η κόλαση. Ένας καλός λόγος, μια όμορφη συνάντηση και ένα γλυκό χαμόγελο, αρκούν για να αναχθεί ο άνθρωπος σε σφαίρες ευτυχίας. Από την άλλη, ένας πικρός λόγος, μια στενάχωρη συνάντηση και ένα άγριο βλέμμα, είναι ικανά να βυθίσουν τον άνθρωπο στον βούρκο της απελπισίας. Όλα αλλάζουμε και όλα ίδια μένουν, αν δεν τέμνονται και αν δεν ανάγονται στην συνάντηση του άλλου. Με μοναδικό τρόπο αποτυπώνεται η απελευθερωτική αλήθεια στον στίχο: «μα εμένα τη στιγμούλα μου ποιος θα μου δώσει, εγώ ό,τι αγάπησα σ' εκείνη το χρωστώ» τον οποίο ερμηνεύει ο μεγάλος Διονύσης Τσακνής. Στο μεταίχμιο του ημερολογιακού χρόνου, την ώρα που ο άνθρωπος αφήνει για λίγο την τρέλα της καθημερινότητας, την στιγμή που το καλό φαγητό και το γλυκό...