.
Οι «ταλεμπάν» και οι «επιχειρηματίες»
.
? Η πιο εύκολη λύση για να διαλύσεις ένα άνθρωπο, είναι να του κολλήσεις ένα κακό επίθετο. Την τεχνική αυτή την χρησιμοποιούν συχνά πυκνά, με μεγάλη αφέλεια οι δάσκαλοι και οι καθηγητές για να τιθασεύουν τους μαθητές τους. Την πρακτική αυτή, ακολουθούν με ανάλογο τρόπο και οι πολιτικοί για να διαλύσουν ένα αντίπαλό τους. Όλα προηγούνται και επιβεβαιώνονται από τον Μακιαβέλι, ο οποίος έκανε επιστήμη την κακολογία. Με τη λογική αυτή, πορεύονται και διάφοροι εκκλησιαστικοί ταγοί, οι οποίοι είναι και αυτοί άνθρωποι και μάλιστα με αυξημένα πάθη και αδυναμίες. Ο τάδε Επίσκοπος είναι «ταλιμπάν», λένε, και ένα πέπλο φόβου πλανάται γύρω από αυτόν. Ο δείνα είναι «αδίστακτος επιχειρηματίας» και ο τρόμος καλύπτει την εικόνα του. Όλα αυτά μπορεί να αποτελούν τη συνισταμένη της έξωθεν καλής ή κακής μαρτυρίας, κυρίως για τους Επισκόπους, αλλά μπορεί να είναι και η προπαγάνδα των αντιπάλων. Ιδιαιτέρως την περίοδο που διανύουμε, οι διάφορες ομάδες οπαδών και φίλων επιστρατεύουν κάθε πονηριά για να κτυπήσουν τον αντίπαλό τους, κατά κανόνα κάτω από τη μέση. Τα κτυπήματα πάνω από τη μέση απαιτούν τόλμη και παλικαριά, αρετές τις οποίες ελάχιστοι διαθέτουν.
? Η μεγαλύτερη παγίδα όλων των ανθρώπων της εκκλησιαστικής διακονίας είναι ο εκ δεξιών πειρασμός του καθωσπρεπισμού. Εμείς είμαστε οι καλοί, εμείς γνωρίζουμε την αλήθεια, εμείς ξέρουμε τι είναι καλό και τι κακό, εμείς είμαστε οι άγιοι. Οι άνθρωποι αυτοί υποπίπτουν στη φοβερή αίρεση των καθαρών. Κανένας άνθρωπος δεν είναι άγιος και δεν σώζεται πριν κλείσει τα μάτια για την άλλη ζωή. Στα συναξάρια των αγίων διαβάζουμε ιστορίες πλανεμένων ασκητών, οι οποίοι είχαν ζωή πραγματικά αγγελική. Δεν έτρωγαν και δεν κοιμούνταν για μέρες, ενώ δεν διέθεταν περιουσία. Ωστόσο, όπως σημειώνουν οι πατέρες, οι μοναχοί μόνο σε ένα σημείο διαφέρουν από τους διαβόλους. Στην ταπείνωση. Οι διάβολοι αντιλαμβάνονται πλήρως την ύπαρξη του Θεού, δεν κοιμούνται καθόλου και δεν τρώνε, αφού είναι πλανεμένα πνευματικά όντα. Οι μοναχοί οι οποίοι παλεύουν για την αγγελική ζωή, αγωνίζονται για την επικοινωνία με το Θεό, κοιμούνται λίγο και τρώνε τα απαραίτητα για να ζήσουν. Άρα, αριθμητικά και ποσοτικά πάντα θα υπολείπονται.
? Στην παγίδα των καθαρών υποπίπτουν τόσο οι λεγόμενοι οργανωσιακοί και οι λεγόμενοι φιλάνθρωποι. Οι πρώτοι αγωνίζονται συνήθως μέσα σε μια κάστα, αποκλείουν τους ακάθαρτους και προσφέρουν εκ του μακρόθεν, προς τους δυστυχείς. Από το περίσσευμά τους, έτσι για να καθησυχάζουν τη συνείδησή τους και για να φαίνονται στους ανθρώπους, σαν οι καλοί. Κατά κανόνα, δίνουν βάρος στο συναίσθημα και προσπαθούν να κάνουν τους ανθρώπους που τους πλησιάζουν, να νοιώσουν και όχι να γίνουν, καλά. Περιορίζονται σε λόγια εντυπωσιασμού, σε εκδηλώσεις φαντασμαγορικές και κάνουν τους οπαδούς τους, χειρότερους από αυτούς. Αποτέλεσμα είναι συχνά πυκνά να χάνονται άνθρωποι, οι οποίοι στη διαδρομή του χρόνου αντιλαμβάνονται πόσο ψεύτικα είναι τα λόγια. Ο χριστιανοφασισμός είναι μια συνεχής κατάσταση και αλίμονο σε όποιον πέσει στα χέρια τέτοιων ανθρώπων.
? Η Εκκλησία του Χριστού δεν προβάλλει τους καλούς ανθρώπους, ούτε και καταδικάζει τους κακούς. Εξάλλου, ο μανιχαϊσμός είναι αίρεση που καταδικάστηκε από τους πρώτες αιώνες του Χριστιανισμού. Όλοι οι άνθρωποι είναι καλοί και τα πάντα είναι καλά λίαν, αφού τα δημιούργησε ο Θεός. Οι άνθρωποι απομακρύνονται από το Θεό και πέφτουν στην πλάνη της δικής τους μιζέριας. Η Εκκλησία δεικνύει το δρόμο του Σταυρού και της Ανάστασης, το δρόμο του χαροποιού πένθους. Η αγιότητα είναι μια συνεχής πορεία, η οποία ξεκινά από αυτή τη ζωή και συνεχίζεται χωρίς τέλος, στην άλλη. Ο πόνος και η θλίψη δεν είναι τιμωρίες, αλλά ευκαιρίες για την πρόκληση της χαράς και την τιθάσευση των παθών. Ακόμη και αυτός ο θάνατος είναι δώρο του Θεού, για να μην γίνεται αθάνατο το κακό και να διαιωνίζεται η κακία των ανθρώπων. Ο παράδεισος είναι χαρά, είναι αληθινή ευτυχία, είναι επικοινωνία με το Θεό, είναι έλλειψη του φόβου και του άγχους, η οποία όμως περνά, όχι κατά κανόνα, από τη θλίψη και τον πόνο. Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα και θέλει και πολύ κόπο, για να δει ο άνθρωπος φως, για να βιώσει από τώρα τον παράδεισο.
? Η μεγαλύτερη παγίδα όλων των ανθρώπων της εκκλησιαστικής διακονίας είναι ο εκ δεξιών πειρασμός του καθωσπρεπισμού. Εμείς είμαστε οι καλοί, εμείς γνωρίζουμε την αλήθεια, εμείς ξέρουμε τι είναι καλό και τι κακό, εμείς είμαστε οι άγιοι. Οι άνθρωποι αυτοί υποπίπτουν στη φοβερή αίρεση των καθαρών. Κανένας άνθρωπος δεν είναι άγιος και δεν σώζεται πριν κλείσει τα μάτια για την άλλη ζωή. Στα συναξάρια των αγίων διαβάζουμε ιστορίες πλανεμένων ασκητών, οι οποίοι είχαν ζωή πραγματικά αγγελική. Δεν έτρωγαν και δεν κοιμούνταν για μέρες, ενώ δεν διέθεταν περιουσία. Ωστόσο, όπως σημειώνουν οι πατέρες, οι μοναχοί μόνο σε ένα σημείο διαφέρουν από τους διαβόλους. Στην ταπείνωση. Οι διάβολοι αντιλαμβάνονται πλήρως την ύπαρξη του Θεού, δεν κοιμούνται καθόλου και δεν τρώνε, αφού είναι πλανεμένα πνευματικά όντα. Οι μοναχοί οι οποίοι παλεύουν για την αγγελική ζωή, αγωνίζονται για την επικοινωνία με το Θεό, κοιμούνται λίγο και τρώνε τα απαραίτητα για να ζήσουν. Άρα, αριθμητικά και ποσοτικά πάντα θα υπολείπονται.
? Στην παγίδα των καθαρών υποπίπτουν τόσο οι λεγόμενοι οργανωσιακοί και οι λεγόμενοι φιλάνθρωποι. Οι πρώτοι αγωνίζονται συνήθως μέσα σε μια κάστα, αποκλείουν τους ακάθαρτους και προσφέρουν εκ του μακρόθεν, προς τους δυστυχείς. Από το περίσσευμά τους, έτσι για να καθησυχάζουν τη συνείδησή τους και για να φαίνονται στους ανθρώπους, σαν οι καλοί. Κατά κανόνα, δίνουν βάρος στο συναίσθημα και προσπαθούν να κάνουν τους ανθρώπους που τους πλησιάζουν, να νοιώσουν και όχι να γίνουν, καλά. Περιορίζονται σε λόγια εντυπωσιασμού, σε εκδηλώσεις φαντασμαγορικές και κάνουν τους οπαδούς τους, χειρότερους από αυτούς. Αποτέλεσμα είναι συχνά πυκνά να χάνονται άνθρωποι, οι οποίοι στη διαδρομή του χρόνου αντιλαμβάνονται πόσο ψεύτικα είναι τα λόγια. Ο χριστιανοφασισμός είναι μια συνεχής κατάσταση και αλίμονο σε όποιον πέσει στα χέρια τέτοιων ανθρώπων.
? Η Εκκλησία του Χριστού δεν προβάλλει τους καλούς ανθρώπους, ούτε και καταδικάζει τους κακούς. Εξάλλου, ο μανιχαϊσμός είναι αίρεση που καταδικάστηκε από τους πρώτες αιώνες του Χριστιανισμού. Όλοι οι άνθρωποι είναι καλοί και τα πάντα είναι καλά λίαν, αφού τα δημιούργησε ο Θεός. Οι άνθρωποι απομακρύνονται από το Θεό και πέφτουν στην πλάνη της δικής τους μιζέριας. Η Εκκλησία δεικνύει το δρόμο του Σταυρού και της Ανάστασης, το δρόμο του χαροποιού πένθους. Η αγιότητα είναι μια συνεχής πορεία, η οποία ξεκινά από αυτή τη ζωή και συνεχίζεται χωρίς τέλος, στην άλλη. Ο πόνος και η θλίψη δεν είναι τιμωρίες, αλλά ευκαιρίες για την πρόκληση της χαράς και την τιθάσευση των παθών. Ακόμη και αυτός ο θάνατος είναι δώρο του Θεού, για να μην γίνεται αθάνατο το κακό και να διαιωνίζεται η κακία των ανθρώπων. Ο παράδεισος είναι χαρά, είναι αληθινή ευτυχία, είναι επικοινωνία με το Θεό, είναι έλλειψη του φόβου και του άγχους, η οποία όμως περνά, όχι κατά κανόνα, από τη θλίψη και τον πόνο. Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα και θέλει και πολύ κόπο, για να δει ο άνθρωπος φως, για να βιώσει από τώρα τον παράδεισο.
Σχόλια