Τα πάντα ρει....

. Υπομένων υπέμεινα τον Κύριο και προσέσχε μοι. Πρέπει να υπομένεις τον Κύριον για να σε προσέξει. Πρέπει να υπομένεις τον αδελφό για να σε προσέξει. Έτσι δημιουργείται οικογένεια, εκκλησία, κόσμος. Εμός κόσμος η του αδελφού αρετή. Ο κόσμος που φέρει ο ιερουργός είναι η καλά λίαν ποιηθείσα σύμπασα κτίσις. Κι αν κοκορεύεται κανείς περί αυτού και περί εαυτού ας κουρεύεται. Η αξία βέβαια της «θεωρίας του επισκόπου» έγκειται στη θεωρία του ακτίστου φωτός. Έστω, στην πεποίθηση ότι μετοχεύεται. Δηλαδή ο Θεός. Όστις κρινεί την οικουμένην και νυν ετάζει νεφρούς και καρδίας. Ο πνευματικός μας πατέρας, επίσης, ετάζει νεφρούς και καρδίαν. Η ματιά του διεισδύει τα άδυτα της ύπαρξής σου και σε βλέπει γυμνό χωρίς να ντρέπεται για σένα. Διότι, κατεξοχήν, αυτός είναι ο βλέπων. Είναι όλος οφθαλμός λελούσμενος εν γάλακτι. Και τι διακριτικά που εισέρχεται και εξέρχεται μέσα σου! Αγάπης ένεκεν, ως αύρα λεπτή επιφέρουσα οθνείαν αλλοίωσιν ανεπαισθήτως. Γι’ αυτό και είναι ο ευπρεπέστερος των φί...

. ? Κάποτε όταν ρώτησαν ένα σπουδαίο θεολόγο ποια είναι η αιτία του διαχωρισμού Ορθοδοξίας και Ρωμαιοκαθολικισμού, ο άνθρωπος παρέβλεψε τις πολυσέλιδες αναφορές και αναλύσεις και είπε απλά το διάφορο πνεύμα μεταξύ Ανατολής και Δύσης. ? Αυτό ακριβώς το διάφορο πνεύμα είναι που ταλανίζει και πάλι τις τελευταίες ημέρες και την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Κύπρου, η οποία "διά ασήμαντον αφορμήν" πήρε φωτιά και άναψε. ? Ένας συνάδελφος δημοσιογράφος ακούοντας κάποιους Ιεράρχες να οργίζονται κατά των ΜΜΕ, ότι τάχα είναι οι υπαίτιοι της κρίσης, γέλασε και είπε ότι αυτοί αντιγράφουν πιστά τους πολιτικούς σ' όλες τους τις εκφάνσεις και σ' όλα τους τα τερτίπια. Όποιος δεν μπορεί να δείρει το γάιδαρο δέρνει το σάμα… ? Συνέχισε, για να προσθέσει με πολλή ευχαρίστηση ότι από δράση στην εκκλησιαστική Ιεραρχία πάμε πολύ καλά, αφού οι καυγάδες μας έφεραν τα πρωτοσέλιδα και τις πρώτες ειδήσεις στις τηλεοράσεις. Καλά είναι, σπάει η μονοτονία των τσακωμών των πολιτικών… ? Ένας...

. ? Ορθοδοξία και Ελληνισμός, Ελληνισμός και Ορθοδοξία και το παιχνίδι των λέξεων έρχεται να προσδώσει αξία στο περιεχόμενο των ημερών, σε μια πάλη εντυπώσεων παρά σε μια πάλη ουσίας. ? Η πατρίδα πάνω απ’ όλα, αναφωνούν οι υπέρμαχοι των εθνικοθρησκευτικών εορτασμών, ενώ πίσω από τα μεγάλα λόγια συνήθως κρύβεται η απορία, του γιατί και πώς αυτοί οι μακρινοί ημίθεοι επηρεάζουν τη ζωή μας. ? Και ο κοσμάκης ούτε που πατά στους εορτασμούς, ενώ και στις δοξολογίες στις εκκλησίες πάλι τα ίδια συμβαίνουν. ? Κούφια λόγια, χωρίς νόημα και χωρίς ουσία, για ένα «αδειανό» παρελθόν, για μια «Ελένη» που φαντάζει μαζί με τον Παλαιών Πατρών Γερμανό και τον Κολοκοτρώνη σαν ένας ακόμη μύθος από αδειανούς ανθρώπους. ? Οι εκκλησιές γεμίζουν, οι άνθρωποι κατά χιλιάδες αυτές τις μέρες συνωστίζονται για να μεταλάβουν το σώμα και το αίμα του Χριστού, ενώ αδιαφορούν προκλητικά στα κελεύσματα των εθνικών εορτών. ? Μπορεί όλα αυτά να ακούονται προκλητικά ή ακόμη και να μην είναι έτσι, αλλά η εντύπωση...

. Αν είναι κάτι που χαρακτηρίζει την Ορθοδοξία είναι η μαγκιά, έλεγε κάποτε ένας παππούλης –ιερέας- στην Ελλάδα, και αυτή η υπέρλογη τρέλα του ένθεου έρωτα, που εκτείνεται στην αγάπη προς τους εχθρούς, είναι η ειδοποιός διαφορά της Ορθοδοξίας από τα άλλα χριστιανικά δόγματα. Αυτή η δύναμη που εκπηγάζει από τον ίδιο το Θεό, κάνει τους ανθρώπους να υπερβαίνουν τον εαυτό τους, να εκτίθενται σε μύριους κινδύνους για χάρη της αγάπης, για χάρη των αδελφών, που δεν έχουν ούτε χρώμα ούτε φυλή ούτε προέλευση ούτε και θρησκεία. Όπως έλεγε κάποτε κάποιος σπουδαίος θεολόγος, η διαφορά των ορθοδόξων από τους ετεροδόξους έγκειται στο γεγονός ότι εμείς μπορεί να έχουμε το χειρότερο αεροδρόμιο, αλλά μπορούμε να απογειώνουμε τα αεροπλάνα μας, ενώ οι ρωμαιοκαθολικοί και οι προτεστάντες διαθέτουν πολυτελέστατα αεροδρόμια, αλλά αδυνατούν να απογειώσουν αεροπλάνα… Αυτή η δύναμη να «απογειωνόμαστε», να συναντούμε το Θεό, ενέχει και τον εξ αριστερών κίνδυνο, τον εξ αριστερών πειρασμό της υψηλοφροσ...

. ? "Στο πεπρωμένο σου να δίνεις σημασία"… τραγουδά ο Γιώργος Νταλάρας, και "τύχη αγαθή" απαντά η πανεπιστημιακή κοινότητα, για να συμπληρώσει η Εκκλησία και οι Επίσκοποι με το "Ελέω Θεού"… και εγώ ο απλός και ταπεινός πολίτης του τόπου τούτου διερωτώμαι τι τέλος πάντων συμβαίνει, πού ζω και πού πηγαίνω… ? Έχει ο Θεός, έλεγε η γιαγιά μου η καλή… και η πίστη αυτή τη διατηρούσε πάντα νέα και δυνατή… ? Υπάρχει ελπίδα ή όλα είναι μίζερα και θανατερά… όπως τη "γλυκιά" αμαρτία…. ? Απόγευμα Σαββάτου και η "Θεία Πρόνοια" ή η τύχη η αγαθή… με πήγε μαζί με έναν καλό και αγαπημένο φίλο στο μοναστηράκι του Αγίου Γεωργίου του Μαυροβουνιώτη, το οποίο βρίσκεται στα ξεροβούνια των Τρούλων. ? Το τοπίο "'άγριο" και αφιλόξενο… αλλά στο βάθος ξεχωρίζει το "μικρό κάστρο", το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου… Στο χώρο στάθμευσης της μονής, δεκάδες τα αυτοκίνητα, ενώ η μικρή εκκλησία της μονής ήταν πλημμυρισμένη από νέους και π...