Τα πάντα ρει....

Δημεύσεις για φτωχούς ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 28/12/2014 Τρόπος υπάρχει, άραγε υπάρχει η θέληση, να χορτάσουν τα πεινασμένα πλάσματα του Θεού; Τα πουγκιά των πλουσίων ξεχειλίζουν, αλλά των φτωχών ήδη άδειασαν εντελώς. Οι καταφρονημένοι τρέχουν στα κοινωνικά παντοπωλεία και καρτερούν μέρα νύκτα την κρατική «ελεημοσύνη» του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος. Υπάρχουν και οι επαίτες στους δρόμους, έστω και αν πολλοί από αυτούς, καταπατούν με τον χειρότερο τρόπο την συνείδηση τους. Η γέννηση του Χριστού, οι ψαλμωδίες των Χριστουγέννων, ο διάκοσμος στους δρόμους, οι μυρωδιές των γλυκών και το διάχυτο πνεύμα της αγάπης, αγγίζουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, την συνείδηση και των σκληρότερων ανθρώπων. Ένα σοβαρό κράτος, έχει ευθύνη για όλους τους πολίτες του, έστω και αν αυτοί δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν ούτε στα στοιχειώδη. Η ελεημοσύνη και ο εθελοντισμός, πρέπει να στοχεύουν στην ψυχολογική στήριξη των αδύναμων πολιτών και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αν...

Το θαύμα λειτουργεί   ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 21/12/2014 ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ Θαύμα, θαύμα, μονολογούσε «καμένος» κάτοχος των «χρυσοφόρων» μετοχών και αξιόγραφων. Τα ιερά τέρατα, οι πανίσχυροι τραπεζίτες, κατακρημνίζονται από τα παλάτια τους. Ο παφλασμός της πτώσης, είναι εκκωφαντικός και ταράζει τις ψυχές, χωρίς να τις ηρεμεί. Η μνήμη πάει στα καλά τα χρόνια, που άνοιγαν το στόμα τους οι σπουδαίοι τραπεζίτες και οι «ονειροπαρμένοι», έστρωναν στα πόδια τους, εκατομμύρια λίρες και ευρώ. Η μνήμη στρέφεται και στις εποχές της τηλεοπτικής ελεημοσύνης, όπου με λίγα ευρωλάκια και πολλά «ροδαλά» λόγια, οι παμπόνηροι κέρδιζαν εκατομμύρια, στην πλάτη ανήμπορων παιδιών και απελπισμένων γονιών. Πάνε οι εποχές που με τον «χρυσό» τους οι αετονύχηδες, ανέβαζαν και κατέβαζαν τις εξουσίες του τόπου.     Πάλαι ποτέ νοικοκυραίοι, σήμερα άνεργοι και απελπισμένοι, παρακολουθούν την πτώση των «γιγάντων» και αναμένουν το δικό τους θαύμα, που δεν είναι τίποτα άλλο, από ένα μισθό, ώστε να μ...

Η λύτρωση της φυλακής ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 14/12/2014 ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ Ο άνθρωπος δεν άντεξε την μεγάλη χαρά. Πήρε προαγωγή, έγινε διευθυντής του δημοσίου. Απέκτησε ευήλια γραφειάρα και νεαρή ιδιαιτέρα. Διοργάνωσε ένα μεγάλο πάρτι, σε πανάκριβο κέντρο διασκέδασης, για τους συγγενείς και φίλους. Κόρδωνε και έδινε υποσχέσεις. Και παρόλο που δεν πήρε αύξηση μισθού, λόγω οικονομικής κρίσης, αγόρασε και μια λιμουζίνα. Όλα τέλεια και το όνειρο έγινε πραγματικότητα. Τα πανηγύρια τέλειωσαν και ο «διευθυντάρας» έπιασε δουλειά. Άρχισαν τότε οι προσκλήσεις από μεγαλόσχημους του οικονομικού κατεστημένου. Την μια φαγητό σε ακριβά εστιατόρια, την άλλη για σαββατοκύριακα σε πολυτελή ξενοδοχεία. Όλα πληρωμένα, από τα ποτά στο μπαρ, μέχρι και τις άλλες πονηρές περιποιήσεις. Όλα καλά και ωραία. Έλα όμως που τα σαΐνια, ήθελαν πληρωμή για τις υπηρεσίες που πρόσφεραν. Έλα κουμπάρε –έγινε και κουμπάρος με τους εκατομμυριούχους- βοήθα λίγο για να πάρουμε αυτή την δουλειά από το δημόσιο. Τον κουμπάρο...

Τα κτίρια του δημοσίου ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 7/12/2014 «Λες και μας κυβερνούν παππούδες ογδόντα χρόνων», μονολογούσε κύπριος, ο οποίος εργάζεται και ακριβοπληρώνεται σε αραβική χώρα. Κανένας δεν υπολογίζει την αξία του χρόνου, ενώ η δημόσια υπηρεσία, σου δίνει την εντύπωση ότι ζει μονίμως σε διακοπές. Ο άνθρωπος ο οποίος υποφέρει από την φοβερή ζέστη των αραβικών χωρών, έλεγε ότι πάει σε επαγγελματικές συναντήσεις και σε δέκα λεπτά τελειώνει. «Λες στους πελάτες τι προσφέρεις, σου απαντούν αν δέχονται ή όχι και όλα τελειώνουν. Στην Κύπρο θα πρέπει να πας δέκα φορές, να ακούσεις ένα σωρό «κουφά» λόγια, ενώ καμιά φορά, για να κάνεις την δουλειά σου, θα πρέπει να λαδώσεις, με μαύρα φακελάκια».   Ο άνθρωπος ο οποίος δεν αντέχει πολλές μέρες μακριά από την Κύπρο, τονίζει ότι φταίει το σύστημα, το οποίο ανατρέπει τους ανθρώπους, οι οποίοι κατά τα άλλα, έχουν σπουδαία προσόντα και φοβερή όρεξη για δουλειά. Και αν μερικοί τολμήσουν να προτείνουν τομές και αλλαγές,...

Η ανατροπή των αγνοουμένων ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 30/11/2014 «Το χωριό μας έπεσε σε βαθύ πένθος. Δεν προλαβαίνουμε να πηγαίνουμε σε κηδείες. Στέρεψαν και τα δάκρυα μας. Δεν αντέχουμε πλέον…» Ο πόνος ξεχείλισε από ένα «τυχερό» πολεμιστή του 1974, ο οποίος καλείται στα 60 του χρόνια, να ξαναζήσει τραγικές στιγμές που βίωσε στα βουνά του Πενταδακτύλου. Η ακολουθία της κηδείας με τους συγκλονιστικούς ψαλμούς, λένε ότι αποτελεί την καλύτερη παρηγοριά, για τους ανθρώπους που χάνουν τον δικό τους άνθρωπο. Ωστόσο όταν τελείται κηδεία και στο φέρετρο υπάρχει ένα μικρό «κοκαλάκι», ένα μικρό τεμάχιο λειψάνου, ποια είναι άραγε η παρηγοριά; Όταν πολιτικοί διαβάζουν ψυχρούς λόγους, όταν συμπολεμιστές καλούνται να περιγράψουν δραματικές ιστορίες, όταν παιδιά και εγγόνια υποχρεωτικά καταπνίγουν την πολύχρονη οργή τους, για να αναγνώσουν ένα άκρως συναισθηματικό επικήδειο, άραγε αυτό συντελεί λύτρωση των ψυχών; Και άλλο είναι, να θάβει το παιδί τον πατέρα και άλλο το παιδί να θάβει...