Τα πάντα ρει....

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ Αποτελεί κοινό μυστικό των διευθυντών και των λο- γιστών των υπουργείων, καθώς και των διοικήσεων των ημικρατικών οργανισμών ότι πρέπει να «φάνε», να διαθέσουν όλα τα κονδύλια που προβλέπονται στον προϋπολογισμό. Πρώτον, για να μπορούν να ζη- τούν περισσότερα κονδύλια την επόμενη χρονιά και δεύτερον, για να μην επιστρέψουν τα χρήματα στον κυβερνητικό κορβανά. Ξέρουν πολύ καλά ότι αν δεν διαθέσουν όλα τα χρήματα, την επόμενη χρονιά οι λογιστές του Υπουργείου Οικονομικών, οι οποίοι πα- σχίζουν για περικοπές, χωρίς δεύτερη σκέψη, θα πε- ρικόψουν τον προϋπολογισμό που προτείνουν οι διά- φορες υπηρεσίες. Αποτέλεσμα αυτού του παραλογι- σμού είναι να παρατηρούνται «χαζομάρες», με στόχο να δαπανηθούν τα χρήματα. Δεξιώσεις, τραπέζια, τα- ξίδια, αχρείαστες αγορές – όλα νόμιμα και με απο- δείξεις – ώστε να δικαιολογηθούν τα χρήματα που ε- γκρίθηκαν από τη Βουλή. Και το χειρότερο, μοιράζο- νται στη μέση τμήματα και υπηρεσίες, ώστε να δημι- ουργηθούν θέσεις για...

Ζώον θεούμενον και ζώον πολιτικόν είναι ο άνθρωπος και ο σοφός, έργω και λόγω, Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, μέσα από τη σταυρωμένη αλλά ακτινοβολούσα Ορθοδοξία στο Φανάρι, δίδει μαθήματα πολιτικής τέχνης. Μιλώντας σε συμπόσιο που οργάνωσε το ίδρυμα Δημοσιογράφων και Συγγραφέων με θέμα "Η Τέχνη της Συμβίωσης", με την ευκαιρία των εορτασμών για την 700ή επέτειο της ίδρυσης του Οθωμανικού Κράτους, ο Προκαθήμενος της Ορθοδοξίας τολμά και δηλώνει ότι: «Μεγάλες αυτοκρατορίες αποδυναμώθηκαν και διαλύθηκαν όταν οι ηγέτες τους δεν κατείχαν την τέχνη τού να συμβιβάζουν τα ποικιλότροπα στοιχεία φυλετικών, εθνικών, θρησκευτικών, γλωσσικών και πολιτιστικών ομάδων που αποτελούν την ενιαία κρατική οντότητα». «Αν οι διάφορες ομάδες που συνυπάρχουν σε μια κρατική οντότητα διαπιστώσουν ότι δεν εξυπηρετούνται οι επιθυμίες και οι επιδιώξεις τους, θέτουν αναμφιβόλως το ερώτημα με ποιο κόστος μπορούν να αποχωριστούν της ενιαίας αυτής κρατικής οντότητας. Εάν τεθεί το ερώτη...

 Mιαφ φοράν τζι’ έναν τζιαιρόν είσιεμ μιαγ γεναίκαν, που ’σιεν έναγ γυιον. Mιαμ ημέραν έπεψέν τον εις τομ μύλον ν’ αλέση το σιτάριν.  Το κοπελλούιν επκιάσαν το τα νερά τζι’ έμεινεμ μεσ’ στον μύλον. O μυλωνάς είπεν του «αφού σ’ επκιάσαν τα νερά τζι’ ενυκτωθήκαμεν, να μείνουμεν μέσ’ στομ μύλον».  Ψουμίν να φάσιν (δ)εν είχαν τζι’ εθέλαν να κάμουν νισκιόπιτταν. Λαλεί του κοπελλουκιού ο μυλωνάς «να βάλουμεμ ’πο μισόν. Εγιώ να βάλω το προσάλευρον τζι’ εσού τ’ αλεύριν». O μυλωνάς όμως για να καταλύση τ’ αλεύριν του κοπελλουκιού, έβαλεμ πολλύν νερόν. Ελάλεν του «φέρε αλεύριν, φέρε, να σφίξουμεν τημ πίτταν».Το κοπελλούιν εκατάλυσεν τες είκοσι οκκά(δ)ες.  Άμαν τζι’ εκάμαν τημ πίτταν, ο μυλωνάς είπεν του κοπελλουκιού να βάλουσ ‘στοίσιημαν «όπκιοιος πη το με(γ)αλύττερον ψέμαν να φάη τημ πίτταν».  Λαλεί ο μυλωνάς:  - Ο πατέρας μου είσιεμ μελίσσιν τζιαι κάθε μέραν εμέτραν τες μέλισσες τζιαι ήτουν 3.153. Η μια ήτουγ κουτσή, αλλά κάθε μέραν, που τες εμέτραν, η κ...

  Βεδουίνοι μαζί με Έλληνες, μουσουλμάνοι μαζί με xριστιανούς, άγιοι μαζί με αμαρτωλούς, έρημος μαζί με τη δροσιά της όασης, καυτός ήλιος μαζί με την παγωνιά της νύκτας, όλα μαζί ατάκτως ερριμμένα στο χώρο, όπου βρίσκεται το άφθαρτο λείψανο της Αγίας Αικατερίνης, στην ξακουστή Μονή του Σινά. Όμως η όαση της Πανσόφου Αικατερίνης, δεν βρίσκεται μόνο στα βάθη της ερήμου, αλλά ενυπάρχει σε όλο τον κόσμο και δροσίζει με τη χάρη της όλους τους πιστούς που τρέχουν κοντά της. Εμείς εδώ στο νησί των Αγίων και των αγυρτών, τολμήσαμε και κάναμε ακόμη ένα βήμα και κάναμε δική μας την Αγία, "ανακαλύπτοντας" φυλακές και τόπο που "έδρασε"… Όλα αυτά φαίνονται παράλογα και τρελά, αλλά μήπως η ζωή του χριστιανού δεν είναι μία τρέλα, μία όχι παράλογη αλλά υπέρλογη προσπάθεια για βίωση του παραδείσου, ένα αέναο πείσμα για τα υψηλά και τα μεγάλα, για τα ταπεινά και όμορφα; Μήπως, άραγε, δεν είναι πρώτοι απ’ όλους οι πατέρες της Εκκλησίας, που ξεπέρασαν τα συμβατικά μετ...

. Ταξιδιώτες του ονείρου και της αβύσσου είμαστε όλοι και μέσα στην παραζάλη των σκανδάλων και των ηλεκτρονικών αριθμών των μετοχών, αναμένουμε το τέλος της χιλιετίας, προσμένουμε ότι η «ανεξήγητη» χιλιετηρίδα θα φέρει το κάτι διαφορετικό… το μαγικό. Παθιασμένοι στην καθημερινή πλήξη της καλοζωίας και του μαρτυρίου του καθωσπρεπισμού, καρτερούμε να δούμε φως στην άκρη της σήραγγας, ψάχνουμε την «πόλη» που όλο είναι δίπλα μας και όλο τη χάνουμε…   Βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος, πλακωνόμαστε από τον καθημερινό, ορυμαγδό των αποκαλύψεων και των τρελών «limit up» και δεν βλέπουμε πόσο καλά πάμε, πόσο η κοινωνία προχώρησε, πόσο ωραίοι είμαστε. Σκέψου μόνο να είσαι νέα και ωραία, να έχει σκοτωθεί ο αρραβωνιαστικός σου και εσύ να τον προσμένεις για 25 χρόνια γιατί κάποιοι «καλοφαγάδες» σού είπαν ότι είναι αγνοούμενος. Να είσαι στο νοσοκομείο να υποφέρεις και να κάποιοι γιατροί να μην σε φροντίζουν, γιατί έτσι γουστάρουν… και κάποιοι έμποροι να σε κλέβ...

. Στον Καλοπαναγιώτη γνωρίσαμε τη γερόντισσα Παναγιώτα. Στον Άγιο Ιωάννη τον Λαμπαδιστή γνωρίσαμε όλη την Κύπρο, την είδαμε μαζεμένη, κουλουριασμένη σε μια γωνιά. Με τους αιώνες στην πλάτη της, με τις δόξες της και τις ταπεινώσεις της, με την απλότητα και την ποικιλία της, συρρικνωμένη και εφαπλουμένη, μ' όλη την πενία, τον πλούτο και το κάλλος της. Πόσες πέτρες και πόσα χαλίκια, πόσες ψηφίδες και πόσες πινελιές αρμονικά συνταιριασμένες! Πόσες μορφές αγίων στα ντουβάρια και πόσα καστανά μάτια να σε κοιτούν μεσ' απ' τους αιώνες. Πόσες ιστορίες και πόσα παραμύθια, θρύλοι και θαύματα ... Πόση, τέλος, ομορφιά που σε χειραγωγεί στο αρχέγονο κάλλος! Πλην όμως οι άνθρωποι και σήμερα είμαστε πείσμωνες ισχυρογνώμονες και καυχησιάριδες, όπως ακριβώς μας περιέγραψε ο μοναχός περιηγητής, Βασίλειος Μπάρσκι πριν από δυόμισι αιώνες. Στους ναούς μέσα έστρωσαν τραπέζια και πουλούν βιβλία πολύχρωμα με ζωγραφιές κοσμικού φρονήματος. Κάτι βιβλία για Μύθους του Αισώπου γραμμέ...