Ανεράδες στον έρωτα και μάγισσες στην φαυλότητα
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
Η ΓΥΝΑΙΚΑ έδιωξε τον άνθρωπο από τον παράδεισο, αλλά και η γυναίκα τον οδήγησε πίσω στον παράδεισο. «Εκ γυναικός ερρύη τα φαύλα.... αλλά διά γυναικός πηγάζει τα κρείττω». Ο ιστορικός αυτός διάλογος μεταξύ της Αγίας Κασσιανής και του βυζαντινού αυτοκράτορα Θεόφιλου, μπορεί να μην ανάδειξε την νεαρή κόρη σε αυτοκράτειρα, αλλά άφησε την αρχόντισσα και μέγιστη ποιήτρια, στην ιστορία. Όταν ο Θεόφιλος διάλεγε νύφη, η Κασσιανή είχε ορισθεί από την αυλή σαν μια από τις υποψήφιες. Ο Θεόφιλος της πέταξε το μισογύνικο πείραγμα: «Εκ γυναικός (της Εύας) ερρύη τα φαύλα». Η αντίδραση της νεαρής αυτής κοπέλας, η οποία παρόλο που κοκκίνισε (ερυθρίασε, λέγουν οι ιστορικοί), δεν τα έχασε, ούτε υπολόγισε ότι θα έχανε το θρόνο, ούτε δέχθηκε να προδώσει την αλήθεια και το φύλο της. Απάντησε ότι «και διά γυναικός (της Θεοτόκου) πηγάζει τα κρείττω». Φυσικά ο Θεόφιλος γύρισε την πλάτη στη σοφή Κασσιανή και παντρεύτηκε μια άλλη αγία, την αυτοκράτειρα Θεοδώρα.
ΚΑΝΕΝΑ άλλο πλάσμα σ' αυτή τη γη, δεν δοξάστηκε και δεν αγαπήθηκε περισσότερο, από τις γυναίκες. Ανεράδες στον έρωτα σκορπούν τη χαρά και τη ζωή, αλλά και μάγισσες στη φαυλότητα, φέρνουν τον πόνο και τον θάνατο. Ακομη και ο σοφός Βασιλιάς Δαυίδ, που για χάρη των ομματιών της γυναίκας του αρχιστράτηγου του, την οποία παρακαλώ είδε από το παράθυρο και μάλιστα από μακριά, έφθασε μέχρι και το τέλειο έγκλημα για να την αποκτήσει. Έστειλε το σύζυγο σε μια επικίνδυνη μάχη, τον άφησε απροστάτευτο, με αποτέλεσμα να σκοτωθεί. Στη συνέχεια παντρεύτηκε τη γυναίκα του φίλου και συνεργάτη του, ανέβηκε στην υπόληψη των υπηκόων του αφού αποκατέστησε τη γυναίκα. Ωστόσο το μόνο που δεν κατάφερε ήταν να νικήσει τη συνείδηση του. Ζήτησε δημόσια συγγνώμη και για χρόνια ζούσε με το κλάμα και τον οδυρμό. Η μετάνοια του, έφερε τους περίφημους ψαλμούς, τα φοβερά αυτά κείμενα σοφίας και λογοτεχνικής ομορφιάς.
ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ της Παλαιάς Διαθήκης, οι σοφοί προπάτορες, έγραψαν και το πιο ερωτικό ποίημα όλων των αιώνων το Άσμα Ασμάτων, περιγράφοντας την ομορφιά της γυναίκας, αλλά και την ομορφιά της φύσης. «Βάλε εμένα, την αγάπη σου, μέσα στην / καρδιά σου, ως πολύτιμη σφραγίδα, και ως / τέτοια βάλε με και στον βραχίονά σου διότι / η αγάπη είναι ισχυρή όσο και ο θάνατος, η δε / φλόγα της αγάπης είναι αχόρταγη ως ο Άδης... Στην κυπριακή λογοτεχνία η οποία δεν στερείται μύθου και μυστηρίου για τη γυναίκα, μαθαίνουμε την ιστορία της αδικοθανατωμένης Χριστινούς της Θερμοκρήνης, της όμορφης κόρης του κυρ - Παπά. Χτενιζόταν λέει στο παραθύρι, την είδαν οι Τούρκοι κι εβγήκε διαταγή να την πάρουν στη Χώρα. Ίσαμε να πάει ξεψύχησε. Δεν ξέρουμε πώς. "Αχ, Χριστινού της Θερμοκρήνης, π' αρρωτούσιν ούλοι, ίντα γίνεις;». Ο μοναδικός Νιόνιος, ο Διονύσης Σαββόπουλος, τραγουδάει ότι ο «άντρας και η γυναίκα δεν είναι ίσοι γιατί η γυναίκα είναι ανώτερη». Και όλα αυτά κόντρα στην πραγματικότητα που θέλει τον άντρα να κυβερνά και τη γυναίκα να υποτάσσεται αλλά και φανερώσει μια αφανέρωτη αλήθεια, που θέλει τη γυναίκα να είναι η «κυβέρνηση» και τον άντρα να ακολουθεί.
ΥΠΑΡΧΟΥΝ πολλά παραδείγματα αγιασμένων γυναικών, που θυσιάστηκαν για την αγάπη. Να θυμηθούμε το ακραίο αλλά καταπληκτικό παράδειγμα που παραθέτει ο Παπαδιαμάντης στον γάμο του Καραχμέτη με μια νεότερη γυναίκα την οποία και φέρνει μέσα στο σπίτι του. Η πρώτη του γυναίκα υποδέχεται τη νέα γυναίκα στο σπίτι της και παραμένει για να αναθρέψει τα παιδιά της. Κάποια μέρα, γράφει ο σκιαθίτης άγιος των γραμμάτων, η νέα γυναίκα έκανε λάθος και έδωσε στον άντρα της να φορέσει το δικό της πουκάμισο, αντί το δικό του και όταν αυτός πήγε στην εκκλησία έγινε περίγελος από τους προεστούς. Αυτός γύρισε στο σπίτι έτοιμος να κτυπήσει τη νέα του γυναίκα. Ωστόσο έπεσε πάνω του, η πρώτη του γυναίκα και το μαλάκωσε. «Μη έλεος Κουμπή μου...». Αυτή η γυναίκα είχε τη δύναμη και έγινε μάρτυρας. Όταν έβγαλαν τα οστά της, μετά το θάνατο της αυτά μυρόβλησαν. Αυτό είναι ακραίο παράδειγμα. Αλλά αν κάποιοι άνθρωποι πέτυχαν την αγιότητα στο 100%, υπάρχει η δυνατότητα οι άλλοι να πετύχουν μικρότερα ποσοστά αναλόγως με τη διάθεση και τις δυνατότητες τους.
Σχόλια