Από Εθνάρχης επείγεται να καταστεί κομματάρχης ο Αρχιεπίσκοπος

Από Εθνάρχης επείγεται να καταστεί κομματάρχης ο Αρχιεπίσκοπος

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΝΕΝΑΣ άνθρωπος δεν είναι τέλειος, ούτε βεβαίως και ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος ο Β, ο οποίος πάει να «τρελάνει» όσους παρακολουθούν τα έργα και τις κινήσεις τους. Από τη μια ανεβαίνει ψηλά, ενεργεί ως ιστορικός ποιμενάρχης και αποκαθιστά ύστερα από εννέα αιώνες το αυτοκέφαλο της Εκκλησίας της Κύπρου και από την άλλη, πέφτει τόσο χαμηλά και δηλώνει «δηκοϊκός», λες και είναι ένας «ανώνυμος» πολίτης αυτού του τόπου. Τη μια πραγματοποιεί ιστορικές επισκέψεις στις Βρυξέλλες και σύντομα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και τη Ρώμη και από την άλλη δίδει συνεντεύξεις, όπου φτάσει, λες και είναι πολιτικάντης, που εκλιπαρεί προβολή. Όλα αυτά μπορεί να οφείλονται στον αυθόρμητο χαρακτήρα του, αλλά από την άλλη κάπου πρέπει η λογική, να θέτει όρια, τα οποία επιβάλλονται από ύψος του αξιώματος, ή καλύτερα του διακονήματος.

ΚΑΤΑ την τελευταία συνέντευξη στο Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων – η οποία ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα – ο μακαριότατος ανέφερε ότι στους σχεδιασμούς της Τουρκία, «η Εκκλησία έχει απόψεις, τις λεει ευθαρσώς και καθημερινώς φρονηματίζει το λαό μας, ούτως ώστε να έχει μία σωστή εθνική πορεία, για να μπορέσει να μείνει ριζωμένος στη γη των πατέρων του». Και είναι να διερωτάται κανείς, σε τι διαφέρουν οι θέσεις αυτές, από τις θέσεις που διατυπώνουν συχνά πυκνά οι πολιτικοί, οι οποίοι όλο μιλούν για σωστές θέσεις στο κυπριακό και όλο αγωνίζονται για τα δίκαια του λαού. Και όμως για 32 χρόνια, η κατοχή είναι κατοχή, δύο σχεδόν γενιές προσφύγων, έφυγαν για τις αιώνιες μονές, τα οικονομικά σκάνδαλα διαδέχονται το ένα το άλλο, οι μισοί συνταξιούχοι ζουν κάτω από το όριο της φτώχιας και οι κοινωνικές παροχές, βρίσκονται στον πάτο.

ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ

ΔΥΣΚΟΛΑ μπορεί να γίνει κατανοητή και η αναφορά του Αρχιεπισκόπου Κύπρου για τις οικονομικές δραστηριότητες της Εκκλησίας. «Δεν εμπορεύεται, αλλά κάνει επενδύσεις... Ηδη κάναμε μία επένδυση σοβαρή, η οποία είναι εθνικοοικονομική. Η επένδυση που είχαμε κάνει στην Ελληνική Τράπεζα δεν ήταν μόνο μία οικονομική επένδυση, ήταν ταυτόχρονα και εθνική, ούτως ώστε να μην μπορούν οι διάφοροι καλοθελητές να αλώσουν το τραπεζικό σύστημα της πατρίδας μας και να πετύχουν εκείνα που δεν κατάφεραν να πετύχουν με το σχέδιο Ανάν, με τις πιέσεις τις πολιτικές». Άραγε ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, μέσα από το νεολογισμό της εθνικο-οικονομίας. Αυτά λένε και όλοι οι εκατομμυριούχοι, οι οποίοι πίνουν το αίμα χιλιάδων ανθρώπων και την ίδια ώρα κάνουν τάχα φιλανθρωπίες, για να δοξάζονται από τους ανθρώπους και να βελτιώνουν το καλό τους image, την καλή τους εικόνα, όπως θα έλεγαν και οι επικοινωνιολόγοι. Τώρα πόσο καλές ήταν οι επενδύσεις – όχι το εμπόριο - στο χρηματιστήριο και πόσοι σήμερα καταριούνται μέρα και νύκτα όλους αυτούς τους καλούς ανθρώπους, είναι μια άλλη ιστορία. Όσο για το σχέδιο Ανάν, είναι να διερωτάσαι, τι στο καλό συμφώνησαν με τους Τούρκους, ο Μακάριος, ο Κυπριανού, ο Βασιλείου, ο Κληρίδης, ο Παπαδόπουλος και όλοι οι πολιτικοί που κυβερνούν εδώ και δεκαετίες. 

ΠΑΠΑΔΕΣ

Ο ΜΑΚΑΡΙΟΤΑΤΟΣ έκανε και σπουδαίες επισημάνσεις, οι οποίοι δεν ακούγονται συχνά και σπάνια εφαρμόζονται από τους Αρχιερείς. «Η μεγαλύτερη δύναμη, που έχει η Εκκλησία είναι οι κληρικοί της, γι΄ αυτό, αρχίσαμε ήδη την επιμόρφωση του κλήρου μας. Θα προσπαθήσουμε να του αυξήσουμε και τη μισθοδοσία, ούτως ώστε να είναι και ένα θετικό κίνητρο για να έρχονται μορφωμένοι και σοβαροί άνθρωποι να υπηρετήσουν με αφοσίωση την Εκκλησία, τον τόπο και το λαό.... Άνευ αυτών, ο Επίσκοπος δεν μπορεί να διοικήσει, δεν μπορεί να κάνει οτιδήποτε το θετικό.» Η αλήθεια είναι ότι κανένας άνθρωπος, δεν μπορεί να σηκώσει το σταυρό της ιεροσύνης, χωρίς βοήθεια εξ ουρανού και χωρίς την πνευματική καθοδήγηση κάποιου έμπειρου πνευματικού πατέρα. Οι εποχές όπου οι παπάδες ήταν η εκκλησιαστική και πολιτική εξουσία μιας κοινωνίας πέρασε ανεπιστρεπτί. Παρ’ όλα αυτά, δεν είναι ανάγκη οι παπάδες να ζουν σε τόση φτωχιά, όταν μάλιστα οι Δεσποτάδες, ζουν βασιλικά.

ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ

ΜΑΣ ΑΡΕΣΕ ιδιαιτέρως η αυτοκριτική διάθεση του Μακαριωτάτου: «σίγουρα εκείνος που εργάζεται, εκείνος που παράγει έργο, μπορεί να κάνει και λάθη και όταν το λάθος δεν είναι θεληματικό, δεν νομίζω ότι μπορεί κανείς να ψέξει, να κατηγορήσει. Εμείς θέλουμε να εργαστούμε αθόρυβα, δεν επιθυμούμε χειροκρότημα από κανένα, ούτε μας ενδιαφέρουν να ακούμε τα εύγε και τα μπράβο». Έλα όμως που τα λάθη, είναι λάθη και είτε θεληματικά, είτε όχι, προκαλούν προβλήματα και δημιουργούν δυσαρέσκειες. Έλα όμως, που τα χειροκροτήματα και τα εύγε είναι τόσο γλυκιά. Έλα όμως που είναι τόσο δύσκολο να επικρίνεις, τους ανθρώπους της εξουσίας και τόσο εύκολο να τους παινέψεις. Έλα όμως που η υποκρισία καταδικάστηκε με τόση σφοδρότητα από το Χριστό. Έλα όμως που η συνείδηση επιβάλλει την αλήθεια. 

ΑΞΙΖΕΙ να σημειωθούν και οι θετικές επισημάνσεις του Μακαριωτάτου, ο οποίος τονίζει ότι «θέλουμε να δίνουμε τη μαρτυρία της ορθοδοξίας μας, να προσφέρουμε αγάπη σε όλους, να φανούμε χρήσιμοι στον κάθε αδελφό που έχει ανάγκη της συμπαράστασης μας και της αγάπης μας και της προσφοράς μας και εμείς είμαστε έτοιμοι να προσφέρουμε το καλό μας εαυτό, αδιαφορώντας για τις επικρίσεις και τις παραφωνίες που εκάστοτε ακούγονται». Και όμως οι σοφοί άνθρωποι λαμβάνουν σοβαρά υπόψη και την κριτική, όταν είναι καλόπιστη και προβληματίζονται. Είναι μοιραίο κάθε άνθρωπος που κάθεται ψηλά και έχει εξουσία – και ο μακαριότατος διαθέτει όχι μόνο πνευματική αλλά και υλική εξουσία – να ακούει τη μια μέρα τα «ωσαννά» και την άλλη το «σταύρωσον». Αν δεν πατά γερά στη γη, εύκολα τα πάνω έρχονται κάτω, αφού ο Θεός ανυψώνε ι τους ταπεινούς και ταπεινώνει τους υψηλόφρονες.

ΛΟΓΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ

ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ προσόν του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου, είναι ο αυθόρμητος χαρακτήρας του και ο απλός, αυθεντικός του, λόγος. Κάθε φορά που μιλά από καρδιάς, εκ του προχείρου, πραγματικά κερδίζει τους θετικούς συνομιλητές του. Όσες φορές όμως διαβάζει κάποιους δυσνόητους και τάχα σπουδαίους λόγους, μάλλον μειώνεται η εικόνα του και σίγουρα δεν πείθει. Είμαστε σίγουροι ότι κάποιοι άλλοι γράφουν αυτούς του λόγους, έστω και αν έχουν την έγκριση και τυγχάνουν κάποιων αλλαγών από τον ίδιο τον Μακαριώτατο. Δεν είναι ανάγκη να υποβάλλεται σε τέτοιες ταλαιπωρίες ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος, ούτε και έχουν ανάγκη οι πιστοί τους δύσκολους, λόγους θεολόγων. Οι άνθρωποι σήμερα αναζητούν αλήθειες, θέλουν ειλικρίνεια, απαιτούν ταπείνωση και επείγονται να συναντήσουν ανθρώπους που δεν προσποιούνται. Η δύναμη του Αρχιεπισκόπου, η οποία ήταν ικανή να τον αναδείξει στο ύπατο διακόνημα, ήταν η αυθεντικότητα του και η έλλειψη κακίας. Αν η «αυλή» της Αρχιεπισκοπής, επιμένει να τον τοποθετεί σε καλούπια καθωσπρεπισμού, παράλογων υπερβολών και αχρείαστων θορύβων, τότε γρήγορα θα χάσει τη δύναμη του και γρήγορα θα την «πατήσει». Και δεν θα αποτελεί την εξαίρεση του κανόνα, στην ιστορία της Εκκλησία.