Τα πάντα ρει....

Με ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου μοιάζει το Κυπριακό, με τους πρωταγωνιστές να συζητούν μία αιωνιότητα, για ένα πρόβλημα, που μπορεί να λυθεί σε μία μέρα. Κανείς δεν ξέρει ακριβώς τι θέλουμε, κανείς δεν γνωρίζει τι επιδιώκουμε και κανείς δεν καταλαβαίνει πού πάμε. Ακόμη και οι επαγγελματίες πολιτικοί του Κυπριακού, που λένε ότι αφιέρωσαν τη ζωή τους για να λύσουν το εθνικό πρόβλημα, ερίζουν και διαφωνούν για τον τίτλο της επιδιωκόμενης λύ- σης, δηλαδή της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπον- δίας. Βεβαίως, δεν είναι τόσο χαζοί οι πολιτικοί μας, αλλά φαίνεται ότι θέτουν το προσωπικό και κομματι- κό συμφέρον πάνω από το εθνικό, έστω αν διακη- ρύσσουν μέρα και νύκτα ότι πάνω από όλα είναι η πατρίδα. ➧ Η απλή απορία, όλων των απλών πολιτών, είναι τι λέ- νε και πώς εξηγούν το Κυπριακό στους ξένους, όλοι αυτοί οι οποίοι θεωρούν τη διαφώτιση και τη διεθνο- ποίηση του προβλήματος, ως την καλύτερη συνταγή για λύση του προβλήματος εισβολής και κατοχής. Οι αναφορές στα ψηφίσματα ...

Ένα ανέκδοτο, ιδιαιτέρως αγαπητό στον χώρο των λειτουργών της θέμιδας, αναφέρεται στην ιστορία ε- νός δικηγόρου, ο οποίος υπερασπιζόταν μία υπόθεση στα δικαστήρια για είκοσι χρόνια. Τα χρόνια πέρασαν και ανέλαβε τα ηνία του δικηγορικού γραφείου, ο γιος του μεγάλου, πλέον στην ηλικία, δικηγόρου. Ο φέρελπις νέος αναλαμβάνει την υπόθεση και από την πρώτη εβδομάδα διευθετεί τη διαφορά. Πάει πε- ριχαρής στον πατέρα του για να περηφανευτεί το γε- γονός. Αλλά ο παλιός δικηγόρος, αντί συγχαρητη- ρίων, κατσάδιασε τον γιο του. Με αυτή την άλυτη υ- πόθεση, του είπε, κατάφερα να σε σπουδάσω και να μεγαλώσω τη μάνα και τα αδέλφια σου. Τότε ο νέος δικηγόρος πήρε το μάθημά του και εμπέδωσε ότι αυ- τό που συμφέρει στον ίδιο, δεν σημαίνει ότι συμφέ- ρει και στον πελάτη, αλλά και στην κοινωνία. ➧ Εδώ και δεκαετίες γίνεται λόγος για αξιολόγηση των δημόσιων υπαλλήλων. Ήδη δαπανήθηκαν πολλά εκα- τομμύρια σε μελέτες από ιδιωτικές ελεγκτικές υπη- ρεσίες, οι οποίες και κατέληξαν στα σκονισμ...