Τα καλά και τα κακά της τηλεόρασης

Τα καλά και τα κακά της τηλεόρασης

Κάποτε ένας ταπεινός κληρικός στην Ελλάδα, υπέδειξε σε ένα επιφανή πολιτικό, ο οποίος ήθελε να πιστεύει ότι ήταν σπουδαίο μέλος της Εκκλησίας, ότι μπήκε στην κόλαση με το ένα πόδι. Ο άνθρωπος αυτός έδωσε μάχες για την αναμετάδοση ξένων καναλιών, πριν φυσικά τη παραχώρηση αδειών για ιδιωτικά κανάλια στην Ελλάδα. Ήταν τότε που οι Έλληνες δεν κοιμούνταν τα βράδια για να βλέπουν τα «καλά» των ξένων καναλιών.

Η κόλαση

Ωστόσο το δράμα της τηλεόρασης δεν βρίσκεται ούτε στο πορνό, ούτε στη βία, ούτε στη πλύση εγκεφάλου - είναι βεβαίως κακά – αλλά στην απομόνωση και την μοναξιά που φέρνει στους ανθρώπους. Την τρέλα, να κάθεσαι δίπλα στον άλλο, να γελάς μαζί με τον άλλο, να κλαίς με τον άλλο, να ερωτεύεσαι και όμως να μην ανταλλάζεις δύο κουβέντες, να μην συζητάς, να μην επικοινωνείς, να μην αγγίζουν οι ψυχές.

Αυτήν ακριβώς την έλλειψη επικοινωνίας, αυτό το χωρισμό των ψυχών και σωμάτων περιέγραψε με ένα μοναδικά σαφή τρόπο ο μέγας ασκητής της ερήμου, ο άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος. Όταν κάποτε περπατούσε στην έρημο, σκόνταψε σε ένα κρανίο ενός ειδωλολάτρη. Τότε ρώτησε τα «κόκαλα» πού βρίσκεται δηλαδή αν είναι στον παράδεισο ή στην κόλαση. Αυτό με θαυμαστό τρόπο, ωσάν να ήταν ζωντανό, απάντησε ότι βρίσκεται σε ένα χώρο – στην κόλαση - όπου όλοι οι νεκροί είναι δεμένοι ο ένας στην πλάτη του άλλου, με αποτέλεσμα να μην μπορεί ο ένας να δει τον άλλο. Σε ένα άλλο μακρινό χώρο, είπε, βλέπουμε το Θεό και τους ανθρώπους να συνομιλούν μεταξύ τους, βλέποντας ο ένας τον άλλο.

Αυτή η έλλειψη επικοινωνίας, αυτή η έλλειψη θέας, πρόσωπο με πρόσωπο, είναι ακριβώς αυτή η ίδια η κόλαση. Αυτή τη μικρή ιστορία επανέλαβε ύστερα από πολλούς αιώνες και ο περίφημος Δάντης στην κόλαση του, μόνο που χρειάστηκε εκατοντάδες σελίδες.

Το θηρίο

Δεν είναι λίγοι οι ψυχολόγοι και οι κοινωνιολόγοι που εκτιμούν ότι η τηλεόραση λειτουργεί ως μια μορφή συλλογικής εκτόνωσης, ως μια μορφή κατευνασμού του αχρείου μας εαυτού, του άγριου θηρίου που έχουμε όλοι μέσα μας. Υποστηρίζουν ότι στα παλαιότερα χρόνια, η βία που δεν ήταν γνωστή στους πολλούς, λόγω έλλειψης μέσων μαζικής ενημέρωσης, ήταν σε πολλαπλάσιο βαθμό, ενώ επικαλούνται τα φρικτά βασανιστήρια που συνέβαιναν στα θεοκρατικά καθεστώτα, πρακτική η οποία ακολουθείται μέχρι σήμερα και στα κλειστά μουσουλμανικά καθεστώτα του Αραβικού Κόλπου. Αλλά ας μην ξεχνούμε ότι και το πρώτο έγκλημα στην ανθρωπότητα ήταν η δολοφονία του Αβελ από τον αδελφό του Κάιν. Τελικά το ερώτημα, το μέγα θέμα, είναι πώς κατευνάζονται τα πάθη, πώς ηρεμεί η άγρια ψυχή του ανθρώπου, πώς ανέρχεται στην επιφάνεια του ανθρώπινου προσώπου, η αγάπη, η ομορφιά, η ευτυχία, η ανθρώπινη συμπεριφορά, ο άνθρωπος, το θεούμενο ζώο. Ο μεγαλύτερος επαναστάτης όλων των εποχών, ο Χριστός, προβάλλει την επανάσταση του ανθρώπου, την επανάσταση της συνείδησης, την επανάσταση της αγάπης, η οποία φθάνει μέχρι και τους εχθρούς, φτάνει μέχρι τους διπλανούς και όχι τους μακρινούς εχθρούς.

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

Η καλή δημοσιογραφία και οι ουτοπικοί δημοσιογράφοι

Η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει λέει η παροιμία πάει γάντι στους δημοσιογράφους οι οποίοι μπορούν είτε να σώσουν, είτε να καταστρέψουν ολόκληρα έθνη, όσο παράλογο και αν ακούγεται.  Ο Ζόρζ Ρουγκίου παραδέχθηκε ενώπιον του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, ότι ήταν ο ηθικός αυτουργός της γενοκτονίας στην Ρουάντα, αφού υποκίνησε τη σφαγή περίπου 800.000 μελών της φυλής Τούτσι και μετριοπαθών της φυλής Χούτου. Ήταν λεει η διαβόητη φωνή πίσω από το «σταθμό του μίσους» ένα ραδιοτηλεοπτικό Libre des Mille Collines. Ανάλογες πρακτικές θα βρει κανείς και στην Κύπρο, όπου η στάση εφημερίδων αλλά και ραδιοτηλεοπτικών σταθμών, από την ίδρυση της δημοκρατίας μέχρι σήμερα, δεν πρέπει να θεωρείται αθώα. Αποτελεί ένα τεράστιο κεφάλαιο, το οποίο μάλλον θα μελετηθεί σε μερικές δεκαετίες.

Η δημοσιογραφία αποτελεί δίκοπο μαχαίρι, με το οποίο και κόβεις το ψωμί και σκοτώνεις και ανθρώπους. Είναι ένα δύσκολο λειτούργημα, το οποίο μπορεί να φέρει χαρά στους ανθρώπους, αλλά και να προσφέρει θλίψη στους πολίτες. Το κομβικό σημείο σ’ αυτή τη διαδρομή είναι η συνείδηση, η οποία καθορίζει και την ποιότητα των δημοσιογράφων. Η αλήθεια βρίσκεται στον απλό δημοσιογράφο και όχι βεβαίως στον καναλάρχη ή τον εκδότη, ο οποίος καθορίζει πολιτική αναλόγως των πιστεύω και των συμφερόντων του. Όταν ο δημοσιογράφος ακολουθεί τη συνείδηση του, τότε εργάζεται ως ένας κοινωνικός λειτουργός, συνεισφέροντας στην ενημέρωση των πολιτών και στη φανέρωση της αλήθειας.

Η συνείδηση

Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν του Θεού, δηλαδή έχει τη δυνατότητα να πορευθεί, να γίνει κατά χάριν Θεός. Το ίδιο και ο δημοσιογράφος, αποκαλύπτοντας την αλήθεια και συνεισφέροντας στην κάθαρση ή την ανύψωση μιας κοινωνίας, καθίσταται κατά χάριν «θεός» αλλά της δημοσιογραφίας. Εξάλλου, οτιδήποτε είναι ορθό είναι και Ορθόδοξο, όπως λεν οι πατέρες της Εκκλησίας. Αν η δράση του δημοσιογράφου είναι σύμφωνη με τη συνείδηση του - αν δεν είναι πωρωμένη - τότε είναι και ευλογημένη. Οι παλιοί δημοσιογράφοι, λένε, ότι έχουν πάντα μέσα στην εσωτερική τους τσέπη, μια επιστολή παραίτησης. Αν τους ζητηθεί να παραβιάσουν τη συνείδηση τους, τότε αντί απάντησης, βάζουν ημερομηνία στην επιστολή και φεύγουν.

Οι περισσότεροι δημοσιογράφοι κινούνται στη σφαίρα της ουτοπίας. Πολεμούν και πολεμούνται προκειμένου να επιτελέσουν το καθήκον τους. Συχνά πυκνά δέχονται απειλές, δεν είναι σπάνιο να σύρονται στα δικαστήρια για δήθεν λιβέλους, οι οποίοι στην ουσία λειτουργούν ως απλές απειλές. Βεβαίως, η δημοσιογραφική οικογένεια είναι ομάδα ανθρώπων των άκρων, γι αυτό ανάμεσα τους, υπάρχουν και αδίστακτοι οι οποίοι πωλούν την ψυχή τους, για μια προσωπική εξυπηρέτηση, για ικανοποίηση ενός πάθους, για μια λεγόμενη καταξίωση στην λεγόμενη καλή κοινωνία.

Η είδηση

Είδηση δεν είναι η καθημερινή ρουτίνα, αλλά τα γεγονότα που διαφοροποιούνται από τα συνηθισμένα. Ένας φόνος, μια καταστροφή, ένα δυστύχημα, αλλά και μια επιστημονική ανακάλυψη, μια καλλιτεχνική δημιουργία, ένα αληθινό έργο τέχνης. Η κορυφαία όμως έκφραση της δημοσιογραφίας είναι η αποκάλυψη ενός σκανδάλου, όπου η κοινωνία μαθαίνει και προστατεύεται από τους διεφθαρμένους. Ενώ η δικαιοσύνη πολλές φορές, λόγω της πολυνομίας και της κακονομίας, αδυνατεί να επιβάλει δικαιοσύνη, η δημοσιογραφία με τη δημοσιοποίηση ενός σκανδάλου λειτουργεί καθαρτικά για όλη την κοινωνία. Δεν είναι τυχαία η ρήση ότι είναι καλύτερα να σου βγει το μάτι, παρά το όνομα. Η κοινωνική καταδίκη είναι χειρότερη και από την αυστηρότερη φυλακή. Σπουδαία δημοσιογραφική προσφορά αποτελεί και η συγγραφή ενός άρθρου, το οποίο λειτουργεί προληπτικά και ανασταλτικά, σε δόλια σχέδια και μεθοδεύσεις. Αν μπορέσει ένας δημοσιογράφος να γλιτώσει μια πολιτεία από ένα σκάνδαλο ή αν κατορθώσει να προστατεύσει μια κοινωνία από ένα διεφθαρμένο άτομο, τότε επιτελεί σπουδαίο έργο.

Κριτική

Μια μεγάλη δυσκολία και ένας τεράστιος πειρασμός, αποτελεί το γεγονός ότι οι δημοσιογράφοι, λόγω επαγγέλματος, βρίσκονται συνεχώς με τους άρχοντες και την ίδια ώρα να καλούνται να τους κρίνουν. Και πάλι όλα διέρχονται από το κριτήριο της συνείδησης. Αν ο πολιτικός ή ο εκκλησιαστικός ταγός είναι θετικός άνθρωπος, τότε οι απόψεις και οι θέσεις του λειτουργούν θετικά. Αν είναι αρνητικός ο ταγός, τότε αλίμονο στους δημοσιογράφους και την κοινωνία. Η δημοσιογραφική εμπειρία λέει ότι οι πολιτικοί που ανέχονται την κριτική είναι πετυχημένοι. Οι πολιτικοί που αντιδρούν με απειλές είναι κατά κανόνα και δυστυχισμένοι και ανίκανοι. Είναι ξεχωριστό το παράδειγμα του μακαρίτη Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο οποίος ποτέ του δεν αντέδρασε σε δημοσιογραφική κριτική. Βεβαίως, ο άνθρωπος τολμούσε να αξιοποιήσει τους αντιπάλους του και δεν περιοριζόταν στα στενά κομματικά δώματα.

Κάθε εξουσία συγκεντρώνει δίπλα της κάθε λογής ανθρώπους, καλοπροαίρετους αλλά και παράσιτα, οι οποίοι είτε επιθυμούν να συνεισφέρουν στο καλό του συνόλου, είτε θέλουν να πάρουν κομμάτι από την νομή των λαφύρων της εξουσίας. Εξάλλου η επιλογή των ανθρώπων που βρίσκονται δίπλα στους ηγέτες, αποτελεί το πρώτο και δυσκολότερο καθήκον κάθε φορέα αξίας. Οι άνθρωποι αυτοί καλούνται συνήθως «αυλή». Τα πράγματα είναι ιδιαιτέρως δύσκολα με τους εκκλησιαστικούς ταγούς, οι οποίοι κλείνονται κατά κανόνα στην αυλή τους, απολαμβάνουν με τη συνεισφορά της ιερατικής τους ιδιότητας, τα «ωσαννά» και ξεχνούν ότι υπάρχει και το «άρον, άρον σταύρωσον» όταν φυσικά κλονιστεί η εξουσία τους.

Ο καλός δημοσιογράφος έχοντας τη δυνατότητα να είναι σε επαφή με εξουσίες διαφόρων επιπέδων και αντιπάλων στρατοπέδων, μπορεί και πρέπει να λειτουργεί, σαν δύναμη καλής παρενόχλησης των ανθρώπων της εξουσίας. Είναι ίσως ο μόνος που μπορεί να πει και να γράψει «ενοχλητικά» κείμενα και να προστατεύσει με το δικό του τρόπο το κοινωνικό σύνολο. Βεβαίως, υπάρχει και η ακριβώς αντίθετη πρακτική όπου ο δημοσιογράφος καθίσταται φερέφωνο και συνένοχος της αλαζονείας της εξουσίας.

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

Εδώ και λίγα χρόνια και συγκεκριμένα από το 1993, τα Ηνωμένα Έθνη καθιέρωσαν την 3η Μαίου ως "Ημέρα Ελευθερίας του Τύπου", και δεν είναι τυχαίο αφού είμαστε "είδος προς εξαφάνιση"….

Η άσκηση του δημοσιογραφικού λειτουργήματος, είναι αποτέλεσμα της αυτοδέσμευσης και αυτοπειθαρχίας σ' ένα “σκληρό” ηθικό κώδικα επαγγελματικής δεοντολογίας και ένα πλέγμα προσωπικών συνήθως αρχών. Ο δημοσιογράφος δεν πρέπει να είναι απλώς καταγραφέας εμπορικών και κοινωνικών ειδήσεων αλλά θα πρέπει να μετατραπεί σε ερευνητή της ουσίας των γεγονότων, έρευνα που προϋποθέτει σωκρατική διαλεκτική και απορία μπροστά στα γεγονότα. Μέσω της διαλεκτικής ο δημοσιογράφος θα οδηγηθεί με αμεροληψία και αντικειμενικότητα στη γνώση της ουσίας των πραγμάτων και θα γίνει ωφέλιμος στους συμπολίτες του.

Όλα αυτά όμως απαιτούν άσκηση και δύναμη ψυχής, πολύ δυνατή, αφού τα "ταξιδάκια" και τα "δωράκια" κλείνουν στόματα και αμαυρώνουν συνειδήσεις. Κάποιος καλός και αγαπημένος δημοσιογράφος, μου περιέγραφε πριν μερικά χρόνια, τον αγώνα που έκανε, για να προστατεύσει το δημόσιο συμφέρον και να αποτρέψει μία μανούβρα, υπέρ ενός υιού, κάποιου επώνυμου εις βάρος κάποιοι ανωνύμου. Αυτός ο αντάρτης λειτουργός της δημοσιογραφίας, έχει να παινεύεται ότι ποτέ του δεν παρακάθησαι σε γεύμα, δεν δέχθηκε δώρο, αλλά ούτε και πήγε ποτέ του ταξίδι, πληρωμένο. 

Και οι μεγάλοι λένε ότι οφείλει ο δημοσιογράφος να έχει στη μία τσέπη την παραίτηση και στην άλλη την απόλυση. Επειδή σε θέματα αξιοπρέπειας και αρχών δεν υπάρχει μέση λύση. Η αξιοπρέπεια είναι υπόθεση καθαρά προσωπική και ο μόνος που μπορεί να την υπερασπιστεί είναι ο ίδιος ο θιγόμενος.

Το δυνατότερο αφροδισιακό.

Κάθε όμορφη γυναίκα, κάθε όμορφο πλάσμα είναι υποκείμενο πόθου, πόθου πολλές φορές εγωιστικού και διεστραμμένου. Έτσι και το επάγγελμα του δημοσιογράφου είναι συνυφασμένο στην συνείδηση πολλών ανθρώπων, και ιδιαίτερα των νέων, ως το επάγγελμα, που είναι κοντά στην εξουσία, που προσφέρει δόξα, ταξίδια, πλούτη και δύναμη. Η εξουσία είναι το δυνατότερο αφροδισιακό, λένε και η δημοσιογραφία ως ένα είδος εξουσία, έχει όλα τα κακά του πάθους αυτού. Και τα πάθη μπορεί να είναι "γλυκά όπως η αμαρτία" αλλά είναι και πικρά όπως ο θάνατος.

Από τα απλά, με τις μεγάλες πιθανότητες για καρδιακή προσβολή ή άλλες ασθένειες, το συνεχές άγχος, τα ακατάστατα ωράρια, την δύσκολη οικογενειακή ζωή, και κυρίως την έλλειψη προσωπικής ζωής, μέχρι και το φυσικό θάνατο ή το χειρότερο απ΄ όλα, την αμαύρωση της συνείδησης.

Για να φθάσει η είδηση, η εικόνα και ο ήχος στους αναγνώστες, τηλεθεατές και ακροατές, πρέπει να συνεργαστούν δεκάδες άνθρωποι, αλλά ο πρωταγωνιστής, ο άνθρωπος που αποτελεί το προζύμι της όλης υπόθεσης, ο δημοσιογράφος είναι κατά κανόνα το κοινωνικότερο άτομο με την τραγικά μοναχικότερη ζωή.

Ο καθημερινός αυτός αγώνας, το καθημερινό τρέξιμο επιβάλλει ζωή καλογερίστικη, αφοσιωμένη 24 ώρες το 24ωρο στον μεγάλο σκοπό και με κατάληξη όχι σπάνια, τη "ψάθα" για τον δημοσιογράφο.

Τον πλούτο πολλοί εμίσαν την δόξα ουδείς…

Σημαντικότατο ίσως και καθοριστικό ρόλο σ' όλο αυτό το μαγικό κόσμο της είδησης, διαδραματίζουν οι επιχειρηματίες, που εμπλέκονται για πολλούς και διάφορους λόγους, σ' αυτή την περιπέτεια της τέταρτης εξουσίας.

“Το άρχειν ήδιστον” αλλά και “καματηρόν το άρχειν” πολύ ευχάριστο γεγονός είναι να ασκείς εξουσία, αλλά και πολύ κοπιαστική είναι η άσκηση κάθε εξουσίας, λέει ο Αριστοτέλης. Είπαν ότι η εξουσία είναι το πιο δυνατό ναρκωτικό, το πιο αφροδισιακό ποτό και το πιο γλυκό φαγητό και ίσως που ξέρεις, μπορεί και να έχουν δίκιο.

Για χάρη της, λένε κάποιοι άλλοι, διατέθηκαν περιουσίες, αμαυρώθηκαν συνειδήσεις, πωλήθηκαν αρχές και ιδεολογίες, καταπατήθηκαν άνθρωποι για να θρονιαστούν “θρόνοι επί πτωμάτων”….

Και ο σοφός λαός, που νήστευε σαράντα μέρες, συσχέτιζε τη δόξα και την εξουσία λέγοντας ότι “πολλοί τον πλούτο εμίσησαν αλλά την δόξαν ουδείς”

Στο βωμό της δόξας συχνά πυκνά, οι αγνές ιδέες οι ευγενείς επιδιώξεις, πέφτουν θύματα της εύκολης ψηλής τηλεθέασης και των υψηλών αριθμών κυκλοφορίας. Έτσι οι μεγαλοεπιχειρηματίες, που γνωρίζουν ότι εκτός από πηγή δύναμης τα ΜΜΕ, αποτελούν και εύκολο τρόπο διατήρησης ή και αύξησης των εσόδων τους, ποδηγετούν τα ΜΜΕ και ως φυσικό επακόλουθο αντικαθιστούν και την δημοσιογραφικής ορολογίας.

Ο αρχισυντάκτης γίνεται διευθυντής ειδήσεων, τα ΜΜΕ αποκτούν οργανόγραμμα βιομηχανικής εμπορικής ή εφοπλιστικής εταιρείας και εισάγονται οι ξενόφερτοι όροι του μάνατζμεντ και του μάρκετινγκ. Η πορεία του ΜΜΕ είναι γνωστή και ακολουθεί τους κανόνες του "μάρκετινγκ" υποτίμηση της ποιότητας, προσφορά "άρτου και θεάματος".

Προχωρώντας στο δρόμο αυτό της εμπορευματοποίησης οδηγούμαστε στο επόμενο στάδιο που είναι η αιώνια απειλή για κλείσιμο του μέσου ενημέρωσης. Απειλή που διαλύει τον οικογενειάρχη δημοσιογράφο, που τσακίζει τον τίμιο εργάτη της ενημέρωσης, και που κλειεί στόματα και τοποθετεί χειροπέδες στα χέρια του ανθρώπου, που έχει να θρέψει, να ντύσει, να μορφώσει και να φτιάξει πολίτες της χώρας, όπως και κάθε άλλος εργάτης.

Φαινόμενο οξύμωρο αλλά αληθινό, μέσα ενημέρωσης χάνουν την υπόληψη τους, κλείνουν, εκποιούνται, είτε λόγω πλασματικών πολλές φορές οικονομικών προβλημάτων, είτε γιατί οι εκάστοτε επιχειρηματίες βρίσκονται με τις τσέπες τους, πιο γεμάτες, με το ατομικό τους κύρος ή την φερεγγυότητα τους, στα ύψη, αλλά και στους σκοπούς τους εκπληρωμένους πλήρως.

Επόμενο βήμα η μεταλαμπάδευση των αρχών και κανόνων του κινηματογράφου και έτσι έχουμε την εισβολή του "σταρ σύστεμ" έχουμε, τη φωτογένεια, το μακιγιάζ, τη γραβάτα, την ατέλειωτη φλυαρία και την αχαλίνωτη ειρωνεία….

Ο μόχθος πάνω από το χειρόγραφο, έγινε προχειρολογία, ακαταλαβίστικα ελληνικά, εκχυδαϊσμένη γλώσσα του περιθωρίου, το ελληνικό συντακτικό, -η κορύφωση της λογικής- σε παρδαλή ξενόγλωσση, κυρίως αγγλική μετάφραση. Οπως είπε και ο πολύς Κώστας Ζουράρις, οι ηγέτες μας σκέφτονται αμερικάνικα και μεταφράζουν στα ελληνικά....και δεν είναι λίγοι οι δημοσιογράφοι που ακολουθούν τον κανόνα αυτό.

Υπάρχει όμως και το φαινόμενο, της ασφυκτική επιβουλής της εκάστοτε πολιτικής ή στρατιωτικής πολλές φορές εξουσίας, η οποία είτε με ορατά, είτε με αόρατα μέσα, συνθλίβει και τις αντιστάσεις των επιχειρηματιών, που θέλησαν έτσι για τη συνείδηση τους, βρε αδελφέ, να κάνουν κάτι παραπάνω από το απλό, λογικό, να υπηρετήσουν την αλήθεια…να κάνουν πράξη τα λόγια…

Η κυβερνήσεις πέφτουνε αλλά….

Στο παιγνίδια αυτό της εξουσία, πρωταγωνιστές είναι πρώτα απ όλα οι πολιτικοί, που έταξαν στόχο της ζωής τους την "προσφορά στο λαό", αλλά με αντάλλαγμα την απόλαυση της δύναμης, της εξουσίας, έστω και προσωρινής.

Έτσι ο "έλεγχος" των εκάστοτε κυβερνήσεων επεκτείνεται, ή επιχειρεί να επεκταθεί πάντοτε και προς την λεγόμενη τέταρτη εξουσία τον τύπο, με τη συγκαλυμμένη ή όχι χειραγώγηση των δημοσιογράφων ή και των μέσων με στόχο πάντα τον έλεγχο των διαδικασιών ελέγχου και χειραγώγησης της κοινής γνώμης και της έντεχνης στροφής της προς την επιθυμητή από την εξουσία κατεύθυνση.

Άμεση πρώτη συνέπεια, ο άμεσος και ασφυκτικός έλεγχος των πηγών πληροφόρησης από τους φορείς της εξουσίας και η διοχέτευση προς το κοινό μόνον των πληροφοριών εκείνων που πιστεύει η εκάστοτε εξουσία εξυπηρετούν καλύτερα τους σκοπούς της και της επιδιώξεις της.

Γραφεία τύπου, πρακτορεία ειδήσεων, δημοσιογράφοι δημόσιοι υπάλληλοι ακριβοπληρωμένοι για την προώθηση των εκάστοτε θέσεων των κυβερνήσεων. Εκπρόσωποι των κυβερνήσεων, δημοσιογραφικές διασκέψεις, απαντήσεις για κάθε θέμα, και με κάθε επιθυμητή λεπτομέρεια.

Αλλά η πηγές των ειδήσεων σχεδόν πάντα κλειστές. Εγκύκλιοι κατατρομοκρατούν τους ανθρώπους που διαχειρίζονται τα κοινά, κλείνουν στόματα, δημιουργούν αόρατα τοίχοι πρόσβασης στην αλήθεια.

Άμεσο αποτέλεσμα αυτής της πραγματικότητας είναι η παραπληροφόρηση αλλά και δημιουργία διαστρεβλωμένων προτύπων, για πράγματα και κατάστασης.

Όσο υπάρχουν άνθρωποι.

    

Η δημοσιογραφία δεν έχασε την ικανότητα της να αυτοκαθάρεται και στο τέλος να πετάει πάντα στο περιθώριο εκείνους που εμπορεύονται, εκείνους που δεν την σέβονται, εκείνους που δεν την βιώνουν με όλους τους κανόνες του άγραφου μεν αλλά σκληρότατου ηθικού κώδικα εκείνους που την εκπορνεύουν.

Όσο υπάρχουν άνθρωποι σε αυτή τη γη, θα βρίσκονται άνθρωποι ρομαντικοί ή μη, που θα γίνονται ήρωες, που θα γίνονται φως για να φωτίζουν και να δείχνουν το δρόμο της αλήθειας, η οποία  δημιουργεί τους ελεύθερους και τους ωραίους….

Την είπαν τέταρτη εξουσία, αν και για μερικούς που αναζητούν την εύκολη λύση, είναι η πρώτη. Η δημοσιογραφία είναι η δύναμη των αδυνάτων και η φωνή των πολιτών, είπαν κάποιοι άλλοι, που νόμιζαν ότι βρήκαν το υποκατάστατο του ονείρου της αθηναϊκής δημοκρατίας.

Ένα άδειο πουκάμισο, μια Ελένη, ένα όνειρο απατηλό….

     Ήλθε και ο Χριστός και είπε ότι “ευκοπώτερον εστι κάμηλον διά τρυπήματος ραφίδος διελθείν ή πλούσιον εις την βασιλείαν του Θεού εισελθείν.” Δηλαδή ότι είναι πιο εύκολο η καμήλα να περάσει από την τρυπίτσα του βελονιού, παρά ο πλούσιος να μπει στη βασιλεία του Θεού.

     Αλλά πρόσθεσε απαντώντας στην έκπληξη των μαθητών του ότι “παρά τω Θεώ πάντα δυνατά εστί” δηλαδή όλα είναι δυνατά για το Θεό.

     Σκάνδαλο ο λόγος του Εσταυρωμένου, όπως σκάνδαλο και η ζωή του κάθε Χριστιανού και ο μεγαλύτερος “Επαναστάτης” όλων των εποχών, απέδειξε και έδειξε ότι μόνο με την προσωπική επανάσταση, η οποία πηγάζει από την ταπείνωση του είναι και με την εσωτερική κάθαρση, μπορεί ο άνθρωπος  να υψωθεί.

       Και η αλήθεια ελευθερώσει ημάς και υμάς, καθώς οι αληθινοί ηγέτες, οι αληθινοί δημοσιογράφοι, είναι αυτοί που πάντα θα χάνονται και πάντα θα αναδεικνύονται, γιατί “τίποτε δεν χάνεται και τίποτα δεν μένει”…