Ο θάνατος δώρο του Θεού στον άνθρωπο

Ο θάνατος δώρο του Θεού στον άνθρωπο

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ λένε οι πατέρες της Εκκλησίας αποτελεί το μεγαλύτερο δώρο του Θεού στον άνθρωπο… «ίνα μη το κακό αθάνατο γένοιτο…» για να μην διαιωνίζεται το κακό και οι άνθρωποι που ενσαρκώνουν την κακία. Ωστόσο μέγα πρόβλημα και μέγα σκάνδαλο αποτελεί ο χρόνος που επιλέγει ο Θεός για να πάρει τον κάθε άνθρωπο.

ΑΥΤΟ το μεγάλο γιατί… γιατί φεύγουν οι νέοι και οι καλοί και μένουν οι γεροντότεροι, γιατί φεύγουν οι πολλά υποσχόμενοι και μάλιστα στο άνθος της προσφοράς τους και όχι οι λιγότερο ή καθόλου ικανοί, ή ακόμη τα λεγόμενα παράσιτα της κοινωνίας. Η απάντηση δεν είναι και δεν μπορεί να είναι καθόλου λογική, γιατί στη λογική δεν αντέχει το μυστήριο του Θεού, ο ίδιος ο Θεός που είναι υπέρλογος και ενεργεί σύμφωνα πάντα με το συμφέρον του ανθρώπου.

ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ οι άνθρωποι που βίωσαν το μυστήριο του Θεού, που έζησαν καταστάσεις θανάτων και γνώρισαν ανθρώπους που έχασαν προσφιλή τους πρόσωπα γνωρίζουν ότι ο Θεός παίρνει τον άνθρωπο στην πιο συμφέρουσα γι’ αυτό στιγμή. Στα συναξάρια διαβάζουμε την περίπτωση της πιστής χήρας μάνας που έχασε στο άνθος της ηλικίας τους τα δύο αγόρια της και άρχισε να τα βάζει με το Θεό, τον οποίο τόσο υπηρέτησε και όμως αυτός της φέρθηκε τόσο «άπονα».

ΣΤΟ τέλος όμως πληροφορήθηκε από ένα άγιο πνευματικό πατέρα, ότι τα παιδιά της ετοιμάζονταν να σκοτώσουν ο ένας τον άλλο, για τα μάτια μιας κοπελιάς και έτσι ο Θεός πήρε τα παιδιά και τα έβαλε στον παράδεισο. Η χαροκαμένη τότε μάνα παρηγορήθηκε, βρήκε ελπίδα και συνέχισε να δοξολογεί τον Θεό.

Η ΕΞΟΔΙΟΣ ακολουθία, η ακολουθία του μυστηρίου της κηδείας, λέγεται ότι αποτελεί το ύψιστο κείμενο εκκλησιαστικής δογματικής και το σπουδαιότερο κείμενο διδασκαλίας της Ορθόδοξης πίστης. Ο κανόνας, οι ψαλμοί, τους οποίους συνέθεσε ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός αναφέρονται στους ζωντανούς και όχι στους νεκρούς, τους οποίους καλεί να κατανοήσουν το μυστήριο της ζωής, τους δίνει ελπίδα και παρηγοριά, τους δίνει δύναμη ζωής για τον αγώνα που τέλος έχει το βιολογικό θάνατο.

ΑΛΛΑ πάντα αυτό το γιατί, θα υφίσταται και πάντα θα κατατρώγει, όλους εμάς τους χοϊκούς άνθρωποι, που αρεσκόμαστε να πνιγόμαστε σε ένα κουτάλι με νερό. «Πάντα ματαιώτης τα ανθρώπινα, όσα ουκ έστι μετά θάνατο» και ο θάνατος αποτελεί τη δευτέρα παρουσία, την προσωπική κρίση για τον κάθε άνθρωπο και όσα δεν αντέχουν στη βάσανο του θανάτου, είναι καλύτερα να μην αγγίζονται. Ο Θεός ξέρει κάτι περισσότερο από εμάς, ξέρει να μας αγαπά έστω και αν εμείς δεν θέλουμε πάντα να το παραδεχθούμε και να το αποδεχθούμε.