Ρε παιδιά, κεντράκια στη θάλασσα

Ρε παιδιά, κεντράκια στη θάλασσα

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΤΕΛΙΚΑ σε αυτό τον τόπο, νομίζουμε ότι είμαστε μόνο για τα πολύ μεγάλα και σπουδαία, αλλά τα μικρά και σημαντικά φαίνεται ότι μας αρέσει, να τα φορτώνουμε στον «κόκορα». Πριν μερικές μέρες βρισκόμουν στην Αθήνα ή καλύτερα στις παραλίες της Αττικής. Τα περισσότερα κεντράκια ήταν κυριολεκτικά πάνω στην θάλασσα. Πιο απλά απολάμβανες τον καφέ, την μπύρα, το ψάρι και τους άλλους μεζέδες, με τη μυρωδιά της θάλασσας, τον ήχο των κυμάτων και με τους πνεύμονες γεμάτους καθαρό αέρα. Στην Κύπρο, παινευόμαστε για τις καθαρές και ωραίες παραλίες μας, αλλά σπάνια μπορείς να βρεις κέντρο, το οποίο να κάθεσαι και κυριολεκτικά να αγγίζεις τη θάλασσα. Το προνόμιο αυτό μπορεί να το έχουν μόνο οι ξένοι τουρίστες που απολαμβάνουν τα παραλιακά ξενοδοχεία. Το χειρότερο παράδειγμα είναι ίσως το παραλιακό μέτωπο των Φοικινούδων, όπου ο δρόμος με τα αυτοκίνητα και οι ψηλοί θάμνοι, κόβουν την θέα από την θάλασσα, ενώ η μυρωδιά των εξατμίσεων, μετατρέπουν το όνειρο της θαλασσινής αύρας, σε εφιάλτη μολυσμένης δυσωδίας.

ΤΟ ΑΛΛΟ μεγάλο κεφάλαιο, είναι οι τιμές του καφέ, των ποτών και των φαγητών. Στην Κύπρο πληρώνεις λίρες και στην Ελλάδα ευρώ και δεν είναι σχήμα λόγου.  Δεν μιλάμε για τα πολυτελέστατα μαγαζιά, όπου δεν τολμά να μπεις, αλλά για τα μικρά κέντρα, όπου κυριολεκτικά απολαμβάνεις πολύ καλό φαγητό, πάνω στην θάλασσα, σε τιμές λογικότατες. Ακόμη και στον κέντρο της Αθήνας, οι τιμές του καφέ και των άλλων ποτών και φαγητών, με θέα τον Παρθενώνα, είναι πραγματικά οι μισές, από τις τιμές της Λευκωσίας.  Και κάτι ακόμη. Στην Αθήνα απολαμβάνεις καφέδες σε πεζόδρομους, σε πλατείες και σε μικρά πάρκα, δηλαδή χωρίς την ενόχληση των αυτοκινήτων. Γιατί την Λευκωσία δεν υπάρχει ανάλογη φροντίδα. Η λεωφόρος Μακαρίου γέμισε καφετέριες και όμως εκτός από την απίστευτη δυσωδία και μόλυνση των αυτοκινήτων κινδυνεύεις από τις τρελές μοτοσικλέτες μερικών «μικρών» οι οποίοι προσπαθούν με μαρσαρίσματα να κάνουν εμφανή την παρουσία τους. Είναι άραγε τόσο δύσκολο να κλείνει τουλάχιστον τα Σαββατοκύριακα ο δρόμος για να μπορούν οι ταλαιπωρημένοι πρωτευουσιάνοι να απολαμβάνουν με την ησυχία τους, τον καφέ τους.

ΦΩΝΑΖΟΥΝ όλοι ότι ο τουρισμός δεν πάει καλά, ότι αναζητούν τουρίστες με χοντρό πορτοφόλι και ότι πρέπει να γίνουν έργα υποδομής. Καλά όλα αυτά, αλλά αν δεν ξεκινήσουμε από τα μικρά δύσκολα θα πάμε στα μεγάλα. Λίγες περισσότερες παραδοσιακές καρέκλες με ύφασμα και «τόνο», λίγα περισσότερα κεντράκια, μικρά όχι τεράστια, πάνω στην θάλασσα - κάτι γίνεται τώρα στη Λεμεσό – λίγο περισσότερο χαμόγελο από τα γκαρσόνια – λίγη εκπαίδευση χρειάζονται – και λίγη αυτοσυγκράτηση στις τιμές και σίγουρα τα αποτελέσματα θα είναι εκπληκτικά. Ακόμη λίγη περισσότερη ομορφιά στα παραλιακά κτίρια – δεν είναι ανάγκη όλα να θυμίζουν Νέα Υόρκη – λίγο περισσότερο χρώμα, λίγα περισσότερα λουλούδια και λίγη περισσότερη φινέτσα, δεν θα βλάψει κανένα. Τα άλλα τα σπουδαία, για συνεδριακό, για θρησκευτικό και για άλλες εξειδικευμένες μορφές τουρισμού, ας μείνουν στους ειδικούς. Αυτό που απαιτείται άμεσα είναι η αλλαγή νοοτροπίας και συνείδησης, για τα μικρά, αλλά σημαντικά. Η κότα με τα χρυσά αυγά, μπορεί να έτρωγε μέχρι σήμερα άχυρα, αλλά τώρα που γεννήθηκαν χρυσές κότες και στις γειτονικές χώρες, είναι ανάγκη να τραφούν και με λίγη καλύτερη τροφή για να φέρουν καλύτερους, άρα πλουσιότερους τουρίστες που είναι και το ζητούμενο.