Τα πάντα ρει....

  Αναπαύθηκε ο δημοσιογράφος Πέτρος Πέτρου Αναπαύεται πλέον εν ειρήνη, ο χαρούμενος, αλλά και πολύ πονεμένος δημοσιογράφος Πέτρος Πέτρου, από την Λύση. * Ο πολυπράγμων άνθρωπος, ο πολυταξιδεμένος αναζητητής, ο γνήσιος καλλιτέχνης, ο ακούραστος δημιουργός, ο οξυδερκής πολιτικός αναλυτής και ο ρομαντικός άνθρωπος της αλήθειας. * Οι συναντήσεις μαζί του, στο όμορφο καταφύγιο του, στην Αλάμπρα, αποτελούσαν συμπόσια πνευματικής τέρψης και γαστρονομικής απόλαυσης. * Οι ιστορίες ατέλειωτες από τα ταξίδια στην Κούβα, την τότε Σοβιετική Ένωση και σε πολλές άλλες χώρες, ως λειτουργός και μεταφραστής του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών. * Θαυμαστές και οι εξιστορήσεις από συναντήσεις με πολιτικούς και πνευματικούς ανθρώπους, με παγκόσμια εμβέλεια. * Η ζωή τα έφερε πολύ δύσκολα στον Πέτρο, από τα παιδικά του χρόνια. Έχασε τον πατέρα του το 1958, Μιχάλη Πέτρου, γραμματέα της ΠΕΟ Λύσης, από «αδελφική» σφαίρα, με την υποψία ή καλύτερα την φήμη, της προδοσίας του αγώνα της ΕΟΚΑ, η οποία ποτέ δεν τε...

  Η δύναμη του ονόματος ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 30.8.2026 «Θα πάω στην Αθήνα, στη Μόσχα, στο Λονδίνο, στη Νέα Υόρκη, στο Πεκίνο, όπου δεν με ξέρει κανένας και θα κάνω τα ωραία μου…» η ρήση πολλών «χούφταλων παλικαριών», «ποσκασμένων νεανίδων», πονηρούληδών παντρεμένων και άλλων πολλών με ιδιαίτερα χαρίσματα, οι οποίοι αναζητούν την ανωνυμία στο πλήθος, για να εκδηλώσουν τα πιο ταπεινωτικά τους ένστικτα. Και όταν «φώτα αρχίσουν να σβήνουν», πολιτικοί, ηθοποιοί, δημοσιογράφοι, εκατομμυριούχοι και άλλοι, ούτω καλούμενοι επώνυμοι, πολλοί από τους οποίους πούλησαν και την ψυχή τους στον διάβολο για λίγη δημοσιότητα, αρχίζουν εκλιπαρούν για λίγη ανωνυμία και για «ζεστά» χέρια. Πολυεκατομμυριούχος, με αεροπλάνα και τεράστια κότερα, ο οποίος κυκλοφορεί με ταξί, για να μην γίνεται στόχος, έλεγε σε μια στιγμή ευφορίας μετά ποτού, ότι ήταν έτοιμος να δώσει τα πάντα, φτάνει να έβρισκε λίγη ησυχία. Την επομένη, όταν έφυγε η επίδραση του ποτού, επέστρεψε στη καθημερινότητα του, βρίζοντα...

Μια Ελληνίδα στην Βουλή των Ελλήνων ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 23.8.2026 «Ως Ελληνίδα της Κύπρου, η παρουσία μου εδώ, έχει μια ιδιαίτερη συναισθηματική αλλά και ιστορική αξία. Εδώ συναντώνται οι κοινές μας μνήμες, οι κοινοί μας αγώνες, αλλά και οι κοινές μας προσδοκίες για το μέλλον…» Ιστορική στιγμή για την Κύπρο, αποτέλεσε η πρόσφατη ομιλία της Προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων, Αννίτας Δημητρίου, ενώπιον της Ολομέλειας της Βουλής των Ελλήνων. Ήταν η δεύτερη πρόεδρος του κυπριακού κοινοβουλίου, μετά τον Γιαννάκη Ομήρου, η οποία είχε την τιμή να μιλήσει ενώπιον της εθνικής αντιπροσωπείας. Η φράση «ως Ελληνίδα της Κύπρου», είχε πάρα πολλά χρόνια να ακουστεί και θύμισε παλιές εποχές εθνικής περηφάνειας, άλλοτε ωραίες και άλλοτε θλιβερές, αλλά πάντα και με μια δόση ουτοπίας. Είναι κάποιες στιγμές, όπου ο χρόνος σταματά και το μυαλό τρέχει με διαστημικές ταχύτητες. Σε αυτό τον επιβλητικό χώρο της Βουλής των Ελλήνων, από τον εξώστη του μεγάρου, καλύπτοντας δημοσιογραφικ...

Οι ξεχασμένοι ήρωες του πυροβολικού ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 15.8.2026 Τα μάτια τους βγάζουν ακόμη φωτιές. Οι συγκλονιστικές, όσο και συναρπαστικές ιστορίες, δεν έχουν τελειωμό. Οι ζωντανοί, ξεχασμένοι εν πολλοίς, ήρωες του 1974, όσοι δεν λιποτάκτησαν, ακόμη κουβαλούν το φως της θυσίας, αλλά και το σκοτάδι του πόνου. Παροπλισμένοι οι περισσότεροι, συνταξιούχοι πλέον, σακατεμένοι πολλοί, ψυχικά και σωματικά, πολεμούν με τον εαυτό τους, μέρα και νύκτα, εξοργίζονται με την αναλγησία της πολιτείας, αλλά και χαίρονται γιατί έμειναν πιστοί στο καθήκον προς την πατρίδα. Δεν «έβαλαν την ουρά στα σκέλια», όπως πολλοί μεγαλόσχημοι και αρκετοί δειλοί. Στα καφενεία και στα παγκάκια της υπομονής, ανοίγουν την ψυχή, την καρδιά και το στόμα τους, μιλούν για την παλικαριά, την γενναιότητα, την ανδρεία, αλλά και την οργή της προδοσίας και την φρίκη του πολέμου. Πολεμούσαν σαν λιοντάρια, έβλεπαν τους συστρατιώτες και τους φίλους τους, να σκοτώνονται, να πληγώνονται, αλλά δεν λύγι...

Πίσω από τους μάρτυρες της Δερύνειας ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 9.8.2026 «Ο Θεός να μας φιλάει, από μάτι που κοιτάει πονηρά...» έγραψε και τραγούδησε μέγιστη Χαρούλα Αλεξίου, για την αγέννητη Αναστασία, όταν ο πατέρας της Τάσος Ισαάκ, έπεφτε νεκρός, μαρτυρούσε, από τον ξυλοδαρμό των γκρίζων λύκων, στην νεκρή ζωή της Δερύνειας το 1996. Ο μέγιστος Δημήτρης Μητροπάνος, τραγούδησε για τον άλλο μάρτυρα της ελευθερίας τον Σολωμό Σολωμού. «Όσοι με το Χάρο γίναν φίλοι, με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη, στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι, πάντα γελαστοί, πάντα γελαστοί, πάντα γελαστοί και γελασμένοι…» Η αλήθεια, πίσω από λίγους στίχους, ανόθευτη και σπινθηροβόλα, βάζοντας φωτιά και ανατινάζοντας υποκρισίες και μικρότητες.   Καλοκαίρι του 1996. Με διαφορετική αντικατοχική πορεία μνήμης, με πολλούς συμβολισμούς. Από το Βερολίνο στην Κερύνεια. Διακόσιοι μοτοσικλετιστές από 12 ευρωπαϊκές χώρες, διέσχισαν όλη την Ευρώπη και έφθασαν στην Λεμεσό, όπου τους υποδέχθηκε, μόνο, ο αείμν...

Παραφωνίες στον Πρωταρά ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 2.8.2026 Φαίνεται ότι κάποιοι επιχειρούν να σφάξουν την «κότα με τα χρυσά αυγά» στον Πρωταρά. Μετά την τουρκική εισβολή, η συνέχεια της παραλίας της Αμμοχώστου, ο Πρωταράς, κατέστη ίσως το σπουδαιότερο θέρετρο της Κύπρου. Η χρυσή άμμος και τα γαλαζοπράσινα νερά, κατέστησαν την περιοχή πόλο έλξης, κύπριων και ξένων παραθεριστών. Το χρήμα ρέει άφθονο εδώ και χρόνια και εδώ φαίνεται ότι ξεκινούν τα δύσκολα. Πριν αρκετά χρόνια, τα σκάνδαλα διαδέχονταν το ένα το άλλο, με οδυνηρές συνέπειες σε τοπικούς άρχοντες. Σήμερα η «κρυφή» γκρίνια των πολιτών δεν φαίνεται φτάνει στα αυτιά των τοπικών αρχόντων, οι οποίοι μάλλον κινούνται αψυχολόγητα και με νοοτροπία «Μίδα». Τα ίδια και χειρότερα συμβαίνουν με την τοπική αυτοδιοίκηση σε όλη την Κύπρο, η οποία βρίθει εδώ και δεκαετίες, από σκάνδαλα και παρατυπίες, σύμφωνα και με τον Γενικό Ελεγκτή. Ακόμη και η περίφημη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης, αναδεικνύεται «όνειρο απα...

Παραφωνίες στον Πρωταρά ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 2.8.2026 Φαίνεται ότι κάποιοι επιχειρούν να σφάξουν την «κότα με τα χρυσά αυγά» στον Πρωταρά. Μετά την τουρκική εισβολή, η συνέχεια της παραλίας της Αμμοχώστου, ο Πρωταράς, κατέστη ίσως το σπουδαιότερο θέρετρο της Κύπρου. Η χρυσή άμμος και τα γαλαζοπράσινα νερά, κατέστησαν την περιοχή πόλο έλξης, κύπριων και ξένων παραθεριστών. Το χρήμα ρέει άφθονο εδώ και χρόνια και εδώ φαίνεται ότι ξεκινούν τα δύσκολα. Πριν αρκετά χρόνια, τα σκάνδαλα διαδέχονταν το ένα το άλλο, με οδυνηρές συνέπειες σε τοπικούς άρχοντες. Σήμερα η «κρυφή» γκρίνια των πολιτών δεν φαίνεται φτάνει στα αυτιά των τοπικών αρχόντων, οι οποίοι μάλλον κινούνται αψυχολόγητα και με νοοτροπία «Μίδα». Τα ίδια και χειρότερα συμβαίνουν με την τοπική αυτοδιοίκηση σε όλη την Κύπρο, η οποία βρίθει εδώ και δεκαετίες, από σκάνδαλα και παρατυπίες, σύμφωνα και με τον Γενικό Ελεγκτή. Ακόμη και η περίφημη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης, αναδεικνύεται «όνειρο απα...

Αγνωστες ανεκπλήρωτες επιθυμίες του Μακαρίου Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣΕ ΤΟ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΥ ΜΙΛΑ ΣΤΗ «ΜΑΡΤΥΡΙΑ» Κυριάκος Παναγιώτου Παναγιώτης Καπαρής  Εφημερίδα Πολίτης  . ? Πρώτα Αρχιεπίσκοπος και μετά πρόεδρος ο Μακάριος ? Πότε και πού δάκρυσε ο αοίδιμος Αρχιεπίσκοπος ? Οι περιπέτειες και τα θαύματα στη ζωή του ? Η τελευταία πράξη στο Θρονί Για τον Εθνάρχη Μακάριο έχουν γραφεί και έχουν ειπωθεί τόσα πολλά, σχεδόν τα πάντα. Ισως μόνο ο ιστορικός του μέλλοντος θα μπορέσει να σκιαγραφήσει ολοκληρωτικά την προσωπικότητά του, μετά από ανάλογη έρευνα. Θα μπορέσει να παρουσιάσει τον πρόεδρο Μακάριο, τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, τον πολιτικό Μακάριο. Για μας, στόχος και σκοπός με αυτό το ρεπορτάζ είναι να γράψουμε για τον Άνθρωπο Μακάριο. Για τον άνθρωπο που σε μεγάλο βαθμό, το όνομά του ταυτίζεται με την ίδια την Κύπρο. Οδηγός σ’ αυτή μας την απόπειρα ο ανιψιός και ο εκ των στενότερων συνεργατών του Ανδρέας Νεοφύτου, ο άνθρωπος που έζησε μαζί και δίπλα του γι...

Το πουκάμισο των βασάνων ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 5.1.2025 Του Παναγιώτη Καπαρή Eνα πουκάμισο γεμάτο, όχι αδειανό, γεμάτο πόνο και αναμνήσεις. Οι αιχμάλωτοι του 1974, στην Κερύνεια, στα Άδανα, στη Μερσίνα και στην Αμάσεια του Πόντου, βρήκαν τον τρόπο για να απασχολούν το μυαλό και να ελέγχουν την υπομονή τους, στα μπουντρούμια του Αττίλα. Στο πλαίσιο της έκθεσης: «Κύπρος, 1974. Η μνήμη είναι η μόνη πατρίδα των ανθρώπων», αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά ένα συγκλονιστικό αντικείμενο. Στη μικρή πινακίδα του εκθέματος σημειώνεται: «Σκακιέρα από ύφασμα στρατιωτικού πουκαμίσου. Το έφτιαξε ο Σπύρος Γαβριήλ από την κατεχόμενη Βατυλή, κατά τη διάρκεια της κράτησής του, στις τουρκικές φυλακές. Τα πιόνια φτιαγμένα από τα περιτυλίγματα των τσιγάρων και φυλαγμένα σε ένα τουρκικό σπιρτόκουτο». Την έκθεση συνδιοργάνωσαν η Βουλή των Αντιπροσώπων και η Βουλή των Ελλήνων και παρουσιάζεται στη Λευκωσία και την Αθήνα. Στο ιστορικό αντικείμενο, στο στρατιωτικό πουκάμισο, μπορεί να διαβάσει κανείς στις άκρες, γρ...

Βουράτε γειτόνοι να γλιτώσουμε... ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 19.7.2026 «Βουράτε γειτόνοι να γλιτώσουμε...» ήταν η δραματική κραυγή του καλού γείτονα, όταν έφθαναν οι πρώτες πληροφορίες από στόμα σε στόμα, ότι οι Τούρκοι πλησίαζαν στην Λύση, τον μαύρο Αύγουστο του 1974. Κουρνιασμένοι κάτω από τα πλινθόκτιστα, πλην δροσερά σπίτια, στην μέση του καυτού καλοκαιριού, μικροί και μεγάλοι, απελπισμένοι αναμέναμε μόνο την βοήθεια της Παναγίας, αφού οι αρχές και οι εξουσίες εκείνης της εποχής περί αλλού τύρβαζαν. Ξαφνικά ως από μηχανής θεός, ως εξ ουρανού βοήθεια, ο γείτονας με το τρακτέρ και την καρότσα, μας καλούσε να ανέβουμε στο «όχημα της σωτηρίας», έστω και αν αυτό έκαιγε από τον καλοκαιρινό ήλιο. Χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς δεύτερα ρούχα και με την «πλάνη» ότι θα επιστρέφαμε πίσω το βράδυ, ξεκινήσαμε το ταξίδι χωρίς επιστροφή, εδώ και 52 χρόνια. Πρώτα κάτω από πορτοκαλιές, έξω από το χωριό. Λίγο πριν νυχτώσει μετακίνηση λίγο πιο μακριά, έξω από το χωριό Άχνα, για διανυκτέρ...

Κρατά μούτρα… ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 26.7.2026 Αξιωματούχος του κράτους, προερχόμενος από την δημόσια υπηρεσία, δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί του «κρατούν μούτρα». Οι δημόσιοι υπάλληλοι ανταποκρίνονταν στις εντολές του, αλλά κρατούσαν αποστάσεις από τον ίδιο, γεγονός το οποίο τον ενοχλούσε πολύ, αφού έμαθε στην προηγούμενη διευθυντική του θέση, όλοι να τρέχουν και να τρέχουν από πίσω του. Στην παρέα του καφενέ, Διευθύνων Σύμβουλος, μεγάλης ιδιωτικής εταιρίας, ρώτησε τον αξιωματούχο, γιατί δεν πάει να μιλήσει με αυτούς τους ανθρώπους. Εξεπλάγη ο αξιωματούχος, λέγοντας με οργή ότι δεν πρόκειται να πέσει τόσο χαμηλά. Εκεί άλλαξαν όλοι κουβέντα, καταλαβαίνοντας το λάθος στην υπόθεση. Πάντως η παλιοπαρέα συνέχισε να συναντάται, χωρίς να γνοιάζεται και πολύ από τον αξιωματούχο, ο οποίος παρέμενε φίλος από τα παλιά. Στην παρέα του καφενέ, όταν απουσίαζε ο αξιωματούχος, ο συνταξιούχος δημόσιος υπάλληλος, άνοιξε το στόμα του και είπε πικρές αλήθειες για το προνόμιο, αλλά ...