Τα πάντα ρει....

Η κατάρα του παππού και τα παιγνίδια των πολιτικάντηδων ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 23/2/2014 ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ «Είπε το ράδιο γιε μου, ότι θα επιστρέψετε στα σπίτια σας», ήταν η επαναλαμβανόμενη κουβέντα της καλοκάγαθης γριούλας, η οποία φιλοξενούσε στο φτωχικό της, πρόσφυγες το 1974. Ήταν τότε που νόμιζε ο κόσμος ότι το ράδιο λέει μόνο αλήθειες. Η γριούλα φιλοξενούσε τους πρόσφυγες, σε ένα δίχωρο, ένα μεγάλο δωμάτιο, το οποίο φάνταζε αρχοντικό, για τους άστεγους, πάλαι ποτέ άρχοντες των κατεχομένων. Η γριούλα πέθανε νωρίς, οι μεγαλύτεροι στην ηλικία πρόσφυγες απεβίωσαν, ενώ και οι τότε νεαροί πρόσφυγες, γέρασαν σήμερα, με τον πόθο της επιστροφής στα σπίτια που γεννήθηκαν και στις γειτονιές που έπαιζαν μικροί. Τα χρόνια πέρασαν και όσοι γεννήθηκαν μετά την εισβολή, στην πλειοψηφία τους, βιώνουν την κατεχόμενη Κύπρο, ως το σύνθημα «δεν ξεχνώ», ως ένα μεγάλο ουτοπικό μεγαλοϊδεατισμό, ενώ σε μερικές περιπτώσεις και ως καλή ευκαιρία για προσοδοφόρες επενδύσεις. Ο χρόνος κυλά, ο κόσμος γυρνά...

Όχι στις ιδιωτικοποιήσεις, ναι στο φόβο του αύριο ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 2/3/2014 ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ   «Αλλού τους τρώει και αλλού κνήθονται» ήταν το σχόλιο λαϊκού φιλόσοφου, μεταξύ πιλότας και καφέ. «Φωνάζουν όλοι για τις αποκρατικοποιήσεις, αλλά ξέχασαν ότι πριν μερικούς μήνες, όλοι αυτοί έγλυφαν και εκλιπαρούσαν. Οι άνθρωποι της εξουσίας για μερικούς ψήφους και ο κοσμάκης για μια ξεχωριστή θεσούλα στο δημόσιο». Σήμερα το σύστημα της διαπλοκής καταρρέει υπό το βάρος της διαφθοράς και της χρεοκοπίας του κράτους και όλοι φωνάζουν για να κατοχυρώσουν τα «αμαρτωλά» κεκτημένα τους. Από την άλλη ο φτωχόκοσμος παρακολουθεί απηυδισμένος, εκλιπαρώντας για ένα κομμάτι ψωμί στα κοινωνικά παντοπωλεία και μια οποιαδήποτε θεσούλα, για το μεροκάματο. Το «μαχαίρι» των δανειστών, έφερε στην ανεργία ένας στους πέντε εργαζόμενους, με θύματα κυρίως τους εργάτες, τους νέους επιστήμονες και τους άλλους «μικρούς». Σήμερα για πρώτη φορά η «ππάλα» των τροϊκανών, αγγίζει τους «προνομιούχους» εργαζόμε...

Τα πενταευρω του μουχτάρη και οι ηλεκτρονικές υπογραφές ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 9/3/2014 «Δεν πιστεύω τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι ελεύθερος από τους πολιτικάντηδες» έλεγε ο κουμπάρος στον καφενέ, παραφράζοντας την ρήση του Νίκου Καζαντζάκη. Ακούγοντας την είδηση στο ραδιόφωνο ότι σε οκτώ μόνο υπηρεσίες του δημοσίου, το κόστος της γραφειοκρατίας είναι ένα δις ευρώ, δεν άντεξε ο άνθρωπος και άρχισε τα μπινελάκια. «Εμείς δεν έχουμε να φάμε, τρέχουμε στα κοινωνικά παντοπωλεία και τα παιδιά μας -με ένα σωρό διπλώματα- δεν βρίσκουν δουλειά. Αυτοί οι καλοπερασάκηδες, αυτοί που λένε ότι παίρνουν αποφάσεις, αυτοί με τις γραφειάρες, αυτοί με τις λιμουζίνες και με τους παχυλούς μισθούς, αυτοί οι λεγόμενοι επώνυμοι, επιμένουν να δουλεύουν με νοοτροπίες και ρυθμούς του 1980. Τόσος καυγάς για την επίτροπο μεταρρύθμισης, τόσα εκατομμύρια σε μελέτες για την αξιολόγηση και την παραγωγικότητα στην δημόσια υπηρεσία και το αποτέλεσμα, μια τρύπα στο νερό. Γιατί πετάσουν τόσο εκατο...