Τα πάντα ρει....

Οι παγίδες στους Υπουργούς ταράζουν τους αξιωματούχους ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 6/4/2014 «Μπήκα στο Υπουργείο, με μια αγκαλιά λουλούδια, με ένα σωρό υποσχέσεις για συνεργασία, κάθισα στην υπουργική καρέκλα και αντί να διαθέτω το 100% των δυνάμεων μου, για να εφαρμόσω το φιλόδοξο εκσυγχρονιστικό πρόγραμμα της κυβέρνησης, πολεμούσα για να αντιμετωπίσω τους κρυφούς εχθρούς μου. Έρχονταν οι αξιωματούχοι και οι τεχνοκράτες με το πλατύ χαμόγελο, διαβεβαίωναν ότι θα υλοποιούσαν αποφάσεις και αντί αυτού, το μόνο που προσκόμιζαν στην επόμενη συνάντηση, ήταν πονηρές δικαιολογίες ότι δεν μπορούν να υλοποιηθούν οι αποφάσεις. Είχα δίπλα μου, μια πιστή γραμματέα και από εκεί και πέρα το χάος. Δεν μπορούσα να φέρω ικανούς ανθρώπους δίπλα μου και δεν είχα την δύναμη να προωθήσω αποφάσεις.» Η πικρή διαπίστωση πρώην Υπουργού, ο οποίο ήταν πολύ επιτυχημένος μάνατζερ στον ιδιωτικό τομέα. Και συνέχισε μια άλλη παραδοχή. «Όταν έφυγα από τον Υπουργικό θώκο, άκουσα και την πικρή, αλλά κα...

Η εποχή των αμαζόνων επιστρέφει στην Κύπρο ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 16/3/2014 ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ Αυτό το όμορφο κοριτσάκι, βαρυφορτωμένο με την ασπίδα, το κράνος και ένα σωρό άλλα όπλα, μέλος της επίλεκτης ομάδας της Αστυνομίας, της ΜΑΑΔ, πως άραγε θα αντιμετωπίσει τον όχλο και τους άλλους παράνομους; Απορία δημοσιογράφων, οι οποίοι κάλυπταν τους «άγριους» διαδηλωτές οι οποίοι επιχείρησαν να εισέλθουν στην Βουλή. Η απάντηση ήρθε χωρίς λόγια, από τους καλούς αξιωματικούς οι οποίοι, πολύ σοφά, έβαλαν δίπλα στους «κορίτσαρους» μερικούς κορμαλιάδες αστυνομικούς, οι οποίοι θα καθάριζαν σε περίπτωση ανάγκης. Οι παλαιότεροι θυμούνται την «επανάσταση» που έγινε πριν μερικά χρόνια στα βουλευτικά έδρανα, όταν η τότε ηγεσία της Αστυνομίας, ήθελε να διατηρήσει φυλετικούς περιορισμούς, για τα επίλεκτα σώματα της δύναμης. Πριν μερικές δεκαετίες, η πάλαι ποτέ παιδαγωγική ακαδημία, δεχόταν ίσο αριθμό φοιτητών και φοιτητριών, με αποτέλεσμα να υπηρετούν στα Δημοτικά Σχολεία, δάσκαλοι και δασκάλες, σ...

Σχέδιο βήμα και για τις ιδιωτικοποιήσεις ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 23/3/2014 ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ «Αν δεν τα καταφέρουν οι ιδιώτες, τι θα κάνουμε άραγε;» Η απορία του καλού φίλου, είναι και η απορία όλων των πολιτών αυτού του τόπου, οι οποίοι δεν έχουν εμπιστοσύνη στους ιδιώτες. «Με τις ιδιωτικές τράπεζες οι οποίες χρεοκόπησαν πληρώνουμε τα μαλλοτζαίφαλα μας και θα πληρώνουν και τα εγγόνια μας. Αν χρεοκοπήσουν οι ιδιωτικές εταιρίες ηλεκτρισμού, τηλεπικοινωνιών, διαχείρισης των λιμανιών, τι θα κάνουμε άραγε; Αν αυξηθούν κατακόρυφα οι τιμές ποιος θα κληθεί να πληρώσει τα σπασμένα;» Ο καλός φίλος που «γράφει» τα κόμματα, αρχίζει και απαριθμεί τα ιδιωτικά μονοπώλια και τους κακούς εργοδότες του νησιού. «Φορτωμένοι με χρέη, ζούσαν και ζουν σαν βασιλιάδες, ταξιδεύουν σε όλο τον κόσμο, στοιβάζουν εκατομμύρια σε τράπεζες του εξωτερικού, δίδοντας ψίχουλα στους υπαλλήλους και όλο κλαίγονται στους πολιτικούς». Δεν είναι τυχαίο, που όλοι οι εργαζόμενοι «έρποντας και λείχοντας» και τάζοντας ψήφους, ...

Αλληλέγγυοι υποκριτές και ρομαντικοί αλτρουιστές ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ   ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 30/3/2014 Η ταλαιπωρημένη και ολίγον ατημέλητη κυρία, στάθηκε στο ταμείο μεγάλης υπεραγοράς, κρατώντας τρία κουτιά από συσκευασμένα φαγητά. Ο λογαριασμός έφθανε στα 21 ευρώ. Η κυρία έψαξε στο πορτοφόλι, ανακάτεψε την τσάντα της, μέτρησε τα ψιλά, αλλά έλειπαν δύο ευρώ. Θα αφήσω το ένα κουτί, είπε ολίγον ντροπιασμένη η κυρία, υπό τα ενοχλητικά βλέμματα των άλλων πελατών που ανέμεναν στην ουρά. Η ατάραχη ταμίας, πήρε το κουτί και αφαίρεσε το ποσό. Λίγο αργότερα η νεαρή ταμίας, έλεγε ότι βλέπει καθημερινώς πολλές τέτοιες εικόνες, με ανθρώπους, που μετρούν τα κέρματα και ψωνίζουν μόνο τρόφιμα. Ιστορίες καθημερινής τρέλας, στην τρελή κατά τα άλλα ευημερούσα κυπριακή κοινωνία, η οποία όζει υποκρισίας.    «Εκεί που πέφτει το λαμπρόν, εκεί κρούζει» και όσοι έμειναν χωρίς δουλειά και με ένα σωρό χρέη, ξέρουν πόσο «κρούζει» η φτώχια. Από την άλλη όσοι είναι «εκτός του χορού και ξέρουν...