Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Σεπτεμβρίου 1, 2011

Αλχημείες για διάλυση της μεσαίας τάξης

➧ «Το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται» και φαίνεται ότι η ελίτ του επιχειρηματικού, του κυβερνητικού, του κομματικού και του συ- ντεχνιακού κατεστημένου, η οποία στρώνει το οικονομικό παιχνίδι για αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, έβγαλε φτερά όπως οι λίμπουροι (μυρμήγκια) και σύντομα θα έχου- με την πτώση. Δεν είναι δυνατό, αυτοί που λαμβάνουν τα πολλά, να μην καταδέχονται να βάλουν το χέρι στη δική τους τσέπη και την ίδια ώρα να χώνουν βαθιά το χέρι τους, στις τσέπες των φτωχών και των ανυπερά- σπιστων. Η «συνταγή» όπως φανερώνεται μέσα από τα νομοσχέδια της κυβέρνησης και τις προτάσεις νόμου που προωθούν τα κόμματα, δεικνύει αλχημείες, οι οποίες θα διαλύσουν τη μεσαία τάξη και την ίδια ώρα θα ανατινάξουν το όλο οικοδόμημα της οικο- νομίας, συμπαρασύροντας και αυτούς που νομίζουν ότι θα ζουν με τις καταθέσεις που έχουν στο εξωτερικό. ➧ Το πρώτο πακέτο μέτρων, αν μείνει όπως έ- χει, μεταφράζεται απλά σε μείωση των ει- σοδημάτων των δημόσιων υπαλλήλων, γύρω ...

Κόβονται υπερωρίες για να αυξηθούν οι δαπάνες

➧ Στην εποχή των «παχιών» αγελάδων για την οικονο- μία του τόπου, ένας πετυχημένος πρώην υπουργός το πρώτο που έκανε, όταν πήγε στο Υπουργείο, ήταν να βάλει τους τεχνικούς να αφαιρέσουν τη μηχανή ελέγ- χου εισόδου και εξόδου των υπαλλήλων από το Υπουργείο. Κανένας δεν δουλεύει με την κάρτα, έλε- γε, και στράφηκε προς τους διευθυντές του Υπουρ- γείου, τούς οποίους και υποχρέωνε –όσο μπορούσε– να ελέγχουν την παραγωγικότητα των υπαλλήλων, δηλαδή απλά, πόσες φόρμες γεμίζουν και πόσους πο- λίτες εξυπηρετούν. Ο ίδιος υπουργός συνήθιζε να λέ- ει, ότι οι κάρτες ελέγχου είναι για να απαλλάσσουν τους διευθυντές από τις ευθύνες τους και να αυξά- νουν τις δαπάνες για υπερωρίες των δημοσίων υπαλ- λήλων. Και όλα αυτά με το γράμμα του νόμου και με όλους ευχαριστημένους. Οι διευθυντές παρακολου- θούσαν κάθε μήνα τις καταστάσεις εισόδου και εξό- δου –άσχετο αν τις κάρτες τις κτυπούσαν ο ένας για τον άλλο– και είχαν, τάχα, ήσυχη τη συνείδησή τους, γιατί όλοι προσέρχονταν και σχολούσα...