Τα πάντα ρει....

Αππωμένοι και άριστοι   ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 5/7/2020   Γεροντική σοφία, από τα λευκά μαλλιά βγαλμένη. Η καλή γιαγιούλα θυμήθηκε τα νιάτα της και έλεγε: «Ο γιος μου επέλεξε το πρακτικό, την θετική κατεύθυνση στο Γυμνάσιο (τότε δεν υπήρχε λύκειο). Ο καθηγητής στο μάθημα της ιστορία του έβαλε ένα εικοσάρι, χωρίς να το αξίζει. Τότε άρχισε το βάσανο του και το βάσανο μας. Γιατί να με βαθμολογήσει έτσι αφού δεν μου αξίζει; Τότε άρχισε, ο γιος μου, ένα δύσκολο αγώνα για να αποδείξει ότι άξιζε το 20 στην ιστορία. Και όλα αυτά επιπλέον του ατέλειωτου διαβάσματος για τα μαθηματικά, την φυσική, την χημεία και τα άλλα μαθήματα.» Είναι τελικά μεγάλη ευθύνη και ενέχει πολύ μεγάλο κόπο, να σε χαρακτηρίζουν «άριστο», όταν είσαι πραγματικά άριστος. Όλα αυτά για τους ευσυνείδητους, χωρίς αυτό να σημαίνει και βούλα για επιτυχία στην επαγγελματική και κοινωνική ζωή. Όχι σπάνια άριστοι μαθητές, καταλήγουν να ψωμοζούν και να πεθαίνουν στην ψάθα και «κακοί» μαθητές να ζο...

Πόλεις της ταλαιπωρίας  ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 7.7.2024  Ένας «πελλός» πριν μερικές μέρες, προσπαθούσε να εισέλθει από πάροδο στην «σύγχρονη» οδό Κυριάκου Μάτση στην Λευκωσία και κτύπησε ένα άλλο διερχόμενο αυτοκίνητο. Εξοργισμένος κατέβηκε από το αυτοκίνητο, άνοιξε την πόρτα του «αντίπαλου» οδηγού και άρχισε τα μπινελίκια και τις βρισιές, μπροστά στα έντρομα μάτια των παιδιών του. Άραγε ποιος φταίει για το τραγικό γεγονός; Σίγουρα ο «πελλός». Αλλά, άμοιροι ευθυνών είναι και αυτοί οι οποίοι σχεδίασαν και κατασκεύασαν αυτό τον «μη φιλικό» για τους οδηγούς δρόμο, ο οποίος διαλύει τα νεύρα όλων όσων διέρχονται από τον δρόμο, κατά τα άλλα, κόσμημα της πρωτεύουσας. Οι αρχικές διακηρύξεις έλεγαν ότι ο δρόμος της «ταλαιπωρίας» θα ήταν μιας κατεύθυνσης, αλλά στην συνέχεια με τα διάφορα «μέσα» ο δρόμος έγινε δύο κατευθύνσεων και κατέστη εξαιρετικά επικίνδυνος, κυρίως για όσους επιχειρούν να εισέλθουν ή να εξέλθουν προς κάποια από τις παρόδους. Καλά τα δεντράκ...

Αχ και βαχ για 50 χρόνια ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 14.7.2024 Παγίδα κατάντησε το σύνθημα «Δεν Ξεχνώ» 50 χρόνια μετά την εισβολή και την κατοχή. Τα «αχ και βαχ», συνεχίζονται από τους τότε νεαρούς του 1974 και σημερινούς ασπρομάλληδές, οι οποίοι ο ένας μετά τον άλλο φεύγουν για τις αιώνιες μονές. Το μόνο το οποίο μένει, είναι το πάλαι ποτέ σύνθημα, από την άλωση της Κωνσταντινούπολης, το 1453: «Πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θα ‘ναι…» Η διαφορά, είναι ότι το σύνθημα της Άλωσης, φαίνεται να αγγίζει μόνο, όλους όσοι δεν έζησαν στα κατεχόμενα, ή γεννήθηκαν στις ελεύθερες περιοχές. Οι κοινωνιολόγοι και οι πολιτικοί αναλυτές, λένε ότι πατρίδα είναι ο τόπος όπου ένας άνθρωπος, έζησε τα πρώτα έξι χρόνια της ζωής του. Από εκεί και πέρα, όλα μπαίνουν σε σφαίρες ιδιοκτησίας και συμφερόντων και όλα οδηγούνται σε «ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη…» κατά τον Γιώργο Σεφέρη. Όλοι εμείς οι πρεσβύτεροι πλέον, περάσαμε από την «κάμινο» του πραξικοπήματος, της εισβολής, της...

Στο βυθό του κυπριακού  ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 21.7.2024  Στο βυθό της απελπισίας βρίσκεται το κυπριακό πρόβλημα, με την θεόρατη σημαία των κατεχομένων στην πλαγιά του Πενταδακτύλου, να μας μουτζώνει καθημερινώς. Κούφια λόγια και διακηρύξεις, ψηφίσματα και υποσχέσεις, εδώ και πενήντα χρόνια. Οι πρόσφυγες οι οποίοι έζησαν στην κατεχόμενη γη μας, φεύγουν ο ένας μετά τον άλλο, για τις αιώνιες μονές. Οι αιχμάλωτοι, οι τραυματίες, οι αγνοούμενοι και οι ήρωες στα πεδία των μαχών, αποκτούν πλέον πινακίδες στους δρόμους και μνημεία στις πλατείες και άρα τακτοποιούνται και συνειδησιακά οι νέοι ηγέτες. Ο σοφός λαός λέει, ότι αν δεν πατήσει ο άνθρωπος στον βυθό, δεν μπορεί να πάρει φόρα για να ανέβει και πάλι στην επιφάνεια και να αναπνεύσει αέρα. Το ερώτημα, είναι αν μισό αιώνα μετά την εισβολή και την κατοχή, φτάσαμε στον βυθό ή αν θα πρέπει να αναμένουμε πολλές άλλες τραγικές εξελίξεις και πολλά ακόμη χρόνια, για να έλθει η λύτρωση.  Σήμερα η πολιτική η...

Ο τρομαγμένος Φειδίας  ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 28.7.2024 Έτσι «γαουρόπατσο» που έφαγε δημοσίως, από τον Μητροπολίτη Μόρφου Νεόφυτο, ο ευρωβουλευτής Φειδίας Παναγιώτου, ήταν επόμενο να φοβηθεί και να συμπεριφέρεται, ως τρομαγμένο παιδάκι, το οποίο αναζητά την αγκαλιά της μάνας του, για να χωθεί και να βρει παρηγοριά. Ο Μητροπολίτης τον κατσάδιασε, γιατί αγκάλιασε τον σατανιστή Έλον Μάσκ, ο όποιος κουβαλά δαιμονική ενέργεια, ως εκπρόσωπος της νέας τάξης πραγμάτων, όπως είπε, καθώς και για το γεγονός ότι συνάντησε μασκαράδες γκουρού στην Άπω Ανατολή. Ο Πανιερώτατος επέβαλε «κάνονα» στον Φειδία, να μην κοινωνεί και να πάει να εξομολογηθεί.  Ο Πανιερώτατος την ίδια ώρα δεν παράλειψε να εκθέσει τα προσόντα και την εξυπνάδα του Φειδία. Κατανόησε και την απερισκεψία του Φειδία, σημειώνοντας ότι δεν ήθελε να αρνηθεί την πίστη των γονιών του, αλλά ήθελε να αυξήσει τους ακόλουθους του, στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Άθελα του, είπε, έμπλεξε σε αυτή την αμαρτία. Κάλεσε τον Φειδία ...