Οι ξεχασμένοι ήρωες του πυροβολικού ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 15.8.2026 Τα μάτια τους βγάζουν ακόμη φωτιές. Οι συγκλονιστικές, όσο και συναρπαστικές ιστορίες, δεν έχουν τελειωμό. Οι ζωντανοί, ξεχασμένοι εν πολλοίς, ήρωες του 1974, όσοι δεν λιποτάκτησαν, ακόμη κουβαλούν το φως της θυσίας, αλλά και το σκοτάδι του πόνου. Παροπλισμένοι οι περισσότεροι, συνταξιούχοι πλέον, σακατεμένοι πολλοί, ψυχικά και σωματικά, πολεμούν με τον εαυτό τους, μέρα και νύκτα, εξοργίζονται με την αναλγησία της πολιτείας, αλλά και χαίρονται γιατί έμειναν πιστοί στο καθήκον προς την πατρίδα. Δεν «έβαλαν την ουρά στα σκέλια», όπως πολλοί μεγαλόσχημοι και αρκετοί δειλοί. Στα καφενεία και στα παγκάκια της υπομονής, ανοίγουν την ψυχή, την καρδιά και το στόμα τους, μιλούν για την παλικαριά, την γενναιότητα, την ανδρεία, αλλά και την οργή της προδοσίας και την φρίκη του πολέμου. Πολεμούσαν σαν λιοντάρια, έβλεπαν τους συστρατιώτες και τους φίλους τους, να σκοτώνονται, να πληγώνονται, αλλά δεν λύγι...
Πίσω από τους μάρτυρες της Δερύνειας ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 9.8.2026 «Ο Θεός να μας φιλάει, από μάτι που κοιτάει πονηρά...» έγραψε και τραγούδησε μέγιστη Χαρούλα Αλεξίου, για την αγέννητη Αναστασία, όταν ο πατέρας της Τάσος Ισαάκ, έπεφτε νεκρός, μαρτυρούσε, από τον ξυλοδαρμό των γκρίζων λύκων, στην νεκρή ζωή της Δερύνειας το 1996. Ο μέγιστος Δημήτρης Μητροπάνος, τραγούδησε για τον άλλο μάρτυρα της ελευθερίας τον Σολωμό Σολωμού. «Όσοι με το Χάρο γίναν φίλοι, με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη, στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι, πάντα γελαστοί, πάντα γελαστοί, πάντα γελαστοί και γελασμένοι…» Η αλήθεια, πίσω από λίγους στίχους, ανόθευτη και σπινθηροβόλα, βάζοντας φωτιά και ανατινάζοντας υποκρισίες και μικρότητες. Καλοκαίρι του 1996. Με διαφορετική αντικατοχική πορεία μνήμης, με πολλούς συμβολισμούς. Από το Βερολίνο στην Κερύνεια. Διακόσιοι μοτοσικλετιστές από 12 ευρωπαϊκές χώρες, διέσχισαν όλη την Ευρώπη και έφθασαν στην Λεμεσό, όπου τους υποδέχθηκε, μόνο, ο αείμν...