Ο νέος Αρχιεπίσκοπος και η πεζούλα της Αρχιεπισκοπής
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
ΑΛΗΘΕΙΑ ποίον άραγε θέλει ο Θεός και η Θεία Πρόνοια, για νέο Αρχιεπίσκοπο Κύπρου. Ποίος άραγε είναι ο καταλληλότερος για το θρόνο του Αποστόλου Βαρνάβα. Η απάντηση θα έλθει σε λίγες μέρες από την ψήφο της κληρικολαϊκής συνέλευσης, αν φυσικά δεν υπάρξουν μέχρι τότε νέες εκπλήξεις. Η κάλπη μέχρι σήμερα έκρυβε εκπλήξεις και το κατασυκοφαντημένο εκλογικό σύστημα ανάτρεψε πολιτικούς, οικονομικούς παράγοντες, φανατικούς οπαδούς, διεφθαρμένους αυλικούς και περισπούδαστες επικοινωνιολόγους. Ανάδειξε σε πανίσχυρους ρυθμιστές της εκλογής του νέου Αρχιεπισκόπου, τους ταπεινούς μοναχούς και μοναχές.
Η ΒΑΣΑΝΙΣΤΙΚΗ και κατά κανόνα ανιαρή προεκλογική εκστρατεία περιορίστηκε σε συνθήματα και τηλεοπτικούς μονολόγους, χωρίς ανάδειξη των διαφορών μεταξύ των εν δυνάμει υποψηφίων για τον θρόνο και βεβαίως δεν φανέρωσε τις διαφορετικές πνευματικές αφετηρίες των ανθρώπων που ορέγονται τον Θρόνο του Αποστόλου Βαρνάβα. Από τη μια είχαμε τον Μητροπολίτη Λεμεσού Αθανάσιο με την αγιορείτικη λεγόμενη πνευματικότητα και από την άλλη, οι υπόλοιποι Ιεράρχες οι οποίοι ακολουθούν την λεγόμενη παραδοσιακή κυπριακή πνευματικότητα. Τώρα τι σημαίνουν όλα αυτά και πως υλοποιούνται στην πράξη είναι μια άλλη δύσκολη υπόθεση η οποία φανερώνεται στο διάβα του χρόνου, ο οποίος αποκαλύπτει την αλήθεια με τον τρόπο που ξέρει ο Θεός.
ΟΙ ΠΑΛΙΟΙ θυμούνται ότι «έξω από τον μαντρότοιχο της παλιάς Αρχιεπισκοπής, ακριβώς δίπλα από την εξώθυρα (ξωπόρτι) του κτιρίου υπήρχε ένα πεζούλι πάνω στο οποίο ανέβαινε παλιά ο Αρχιεπίσκοπος για να πεζέψει ή να ξεπεζέψει το άλογό του, όταν ακόμα δεν υπήρχαν οι άμαξες. Δίπλα ακριβώς από το πεζούλι (την πεζούλα του Αρχιεπισκόπου) υπήρχε μια βρεφοδόχη, που ήταν μια εγκοπή στον τοίχο με ξύλινο προστατευτικό κάλυμμα για το κρύο, μέσα στην οποία τοποθετούσε ο κόσμος το βράδυ τα εξώγαμα, μάλιστα με άκρα μυστικότητα χωρίς να γίνεται γνωστή με οποιοδήποτε τρόπο η μητέρα του παιδιού. Το πρωί παραλάμβαναν το εξώγαμο άνθρωποι της Αρχιεπισκοπής και το έδιναν σε ειδικές τροφούς για να το μεγαλώνουν μέχρι να βρεθεί μια οικογένεια για να υιοθετήσει το βρέφος. Μερικά μάλιστα από τα βρέφη τα μεγάλωνε η Αρχιεπισκοπή με δικά της έξοδα και ζούσαν μέχρι τα τελευταία τους μέσα στο κτίριο της Αρχιεπισκοπής, εκτελώντας διάφορες βοηθητικές ή άλλες εργασίες».
Η ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ πνευματικότητα, όπως φανερώνεται στην παράδοση των Αρχιεπισκόπων της Κύπρου, παραπέμπει στην ιστορία του Μεγάλου Αντωνίου, ο οποίος με παρέμβαση του Θεού, ανακάλυψε τον ταπεινό παπουτσή στην άκρη της μεγαλούπολης, ο οποίος τον ξεπέρασε σε αγιότητα, γιατί απλά ο άνθρωπος ζούσε ταπεινά. Παραπέμπει στα κυπριακά μοναστήρια, όπου οι μοναχοί και οι μοναχές δουλεύουν και προσεύχονται μέρα και νύκτα και λάμπουν μέσα σε τριμμένα ράσα. Η κυπριακή πνευματικότητα ξέρει να σκεπάζει με το ράσο το σκάνδαλο και να αφήνει στο Θεό τον τρόπο και το χρόνο φανέρωσης της αγιότητας. Μια από τις χειρότερες παγίδες του διαβόλου, είναι η πλάνη των καθαρών, η αλαζονεία της αρετής, η πλάνη των λεγόμενων αυτόκλητων σωτήρων της Εκκλησίας. Επακόλουθο της πλάνης είναι και ο «ζηλωτισμός», δηλαδή ο εθνικιστικο-θρησκευτικός φανατισμός, ο οποίος μετατρέπει την εμπειρία αγάπης σε ιδεολογικό μίσος. Εξάλλου όλοι οι πόλεμοι γίνονται στο όνομα της θρησκείας και δικαιολογούνται στο όνομα τάχα της αγάπης για τους δικούς μας.
Σχόλια