Τα πάντα ρει....

  Οι «πικάντικες» λιμουζίνες των Γενικών Διευθυντών ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ   ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 30/1/2022 «Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι…» δηλαδή αποβλακώνει ο θεός, όποιο θέλει να καταστρέψει, λέει η λατινική φράση, η οποία έγινε στην συνέχεια ελληνική και παγκόσμια. Δεν είναι δυνατό μια δράκα Γενικοί Διευθυντές του Δημοσίου, να απαιτούν ψίχουλα, όταν λαμβάνουν βασιλικούς μισθούς. Επιμένουν εδώ και χρόνια στο αίτημα τους, να χρησιμοποιούν για όλο το 24ωρο τις υπηρεσιακές λιμουζίνες. Θύμα αυτής της επιμονής ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, το Υπουργικό Συμβούλιο, αλλά και κόμματα, οι οποίοι είπαν και ξείπαν, λόγω των καλών αντιδράσεων ορισμένων βουλευτών. Τελικά έγιναν όλοι ρεζίλι και Γενικοί Διευθυντές και κυβέρνηση, αλλά και κάποιοι βουλευτές, για ένα ζήτημα το οποίο δεν έχει ουσιαστικό κόστος, αλλά μόνο μεγάλη συμβολική αξία.   «Μαζί με τα ξερά κρούζουν και τα χλωρά» λέει η κυπριακή παροιμία και πάει γάντι με την θλιβερή, όσο και πικάντικη, ιστορία με τις λιμουζίνες. Άξιος Γεν...

Η πετρο-βουή των αυτοκινήτων ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 23/1/2022 «Το σχοινί του χωριάτη μονό δεν φτάνει, αλλά διπλό φτάνει και περισσεύει» λέει η κυπριακή παροιμία και πάει γάντι με την κατάντια ή καλύτερα με το καθημερινό μαρτύριο στους δρόμους. Λεβεντόγερος, πολίτης δήμου της ευρύτερης περιοχής της Λευκωσίας, γελούσε με νόημα και έλεγε, ότι αυτοί οι οποίοι σκέφτηκαν να βάλουν πέτρες στους αμαξιτούς δρόμους, πρέπει να είχαν πολύ νου. «Τα αυτοκίνητα τροκούν σαν τα κάρα των παππούδων μου, παράγουν μια αλλιώτικη βουή και οι πέτρες χορεύουν τρελά.» Περιγελούσε και τους λεγόμενους ειδικούς, οι οποίοι: «δεν υπολόγισαν τις πιέσεις στις πέτρες, όταν ξεκινούν και σταματούν τα αυτοκίνητα. Τοποθέτησαν τις πέτρες, όπως τοποθετούν τις πέτρες γύρω από τους ανθώνες και νομίζουν ομόρφυναν τους δρόμους. Αποτέλεσμα ήταν σε μερικούς μήνες, να αναγκαστούν να αφαιρέσουν τις πέτρες και να στρώσουν άσφαλτο στον δρόμου, αφού το καντούνι κατέστη αδιάβατο.» Πέραν τούτου, κανείς δεν γνοιάζεται για...

Ζεστό κρασί στον Καλοπαναγιώτη ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ   16/1/2022 Το θαύμα έγινε και ο Καλοπαναγιώτης μεταμορφώθηκε σε ένα απέραντο Χριστουγεννιάτικο χωριό. Φως, μουσική, γλυκά, «λιξιά», καλούδια της περιοχής, ατέλειωτα παιγνίδια για παιδιά, αλλά και λαχταριστοί μεζέδες για τους μεγαλύτερους. Αυτά τα οποία ξεχώρισαν όμως, ήταν το ζεστό μυρωδάτο κρασί και οι ζεστοί λουκουμάδες, οι οποίοι αποτέλεσαν το καλύτερο αντίδοτο στην κρυαδίτσα του βουνού. Μαγική ήταν και η θέα του φωτισμένου μοναστηριού του Αγίου Ιωάννου του Λαμπαδιστή, καθώς και του φωτισμένου με πολλή μαεστρία δάσους, εικόνες οι οποίες παρέπεμπαν σε αληθινό παραμύθι. Πίσω όμως από τα εκθαμβωτικά κατασκευάσματα, ήταν οι άνθρωποι με το γλυκό χαμόγελο, με τον καλό λόγο και την ζεστή καρδιά, ήταν οι άρχοντες της φιλοξενίας. Το ωραίο ταξίδι στον Καλοπαναγιώτη, ξεκίνησε στις 10 Δεκεμβρίου και ολοκληρώθηκε στις 6 Ιανουαρίου. Παρέα με τον καλούς φίλους και πρωταγωνιστές των εκδηλώσεων Αντρέα και Κυπρούλα Μακρή, ανη...

  Σουτζούκο αντί σοκαλατάκια στους ξένους   ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ   ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 9/1/2022   Για αιώνες, το παραδοσιακό καλωσόρισμα, το πρώτο κέρασμα, σε όλες τις χώρες της Ανατολής, δεν ήταν τίποτα άλλο από ψωμί με αλάτι. Γι’ αυτό και έμεινε η φράση «μαζί φάγαμε ψωμί και αλάτι», ως έκφραση αδελφικής φιλίας. Στην Ελλάδα, στο Άγιο Όρος και σε μερικά μοναστήρια στην Κύπρο, το πρώτο κέρασμα από τον Αρχοντάρη, τον υπεύθυνο για την φιλοξενία μοναχό, είναι ένα παραδοσιακό λουκούμι και ένα σφηνάκι ρακί. Στα χωριά της Κύπρου, το πρώτο κέρασμα στα καφενεία, ήταν ο καφές και ο λίζος (λουκούμι), τα οποία συνοδεύονταν και από τον καλό «καυγά», για το ποίος θα κεράσει τον ξένο μουσαφίρη.   Οι ξένοι επίσημοι επισκέπτες της κυβέρνησης και της Βουλής, αλλά και σχεδόν όλοι οι τουρίστες, το πρώτο πράγμα το οποίο αναζητούν όταν φθάνουν στο νησί, είναι τα παραδοσιακά φαγητά και ποτά. Δεν είναι μόνο το χαλούμι και η ζιβανία, αλλά και ένα σωρό άλλα εδέσματα, τα οποία οι «...

  Μια στιγμούλα χαράς, η ζωή όλη   ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ   ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 1/1/2022   Χειμωνιάτικος ήλιος με «δόντια» και πίσω από τα τζάμια του παραθύρου, ο καλός και ολίγον ατημέλητος παππούλης, μαζί με τον έρωτα της ζωής του, την αγαπημένη του γυναικούλα, απολάμβαναν ζεστές στιγμούλες χαράς. Παρέα και η «ζωογόνος» ζιβανία, την οποία συνόδευαν με λίγες κούνες, λίγους ξηρούς καρπούς. Θυμήθηκαν τα παλιά και «φιλοσοφούσαν γαρ μετ’ ευτελείας και άνευ μαλακίας». Μια ζωή σε λίγες στιγμές και λίγες στιγμούλες χαράς, αρκούσαν και ξεπερνούσαν σε αξία, τα πλούτη όλου του κόσμου.   Στο ιδιότυπο «μπαρ της χαράς» τα σκαμμένα πρόσωπα και τα ροζιασμένα χέρια, ανέδυαν φως και λάμψη ευτυχίας. Επιστροφή στο μέλλον, χωρίς έγνοια και χωρίς αγωνία για το αύριο. Τα πειράγματα και το γέλιο, οι ευτράπελες ιστορίες του χθες, σκέπαζαν τους σωματικούς πόνους και το άγχος του θανάτου. Όλα κυλούσαν χαρούμενα, κάτω από τις ζεστές χειμωνιάτικες ακτίνες του ήλιου, οι οποίες εναλλάσ...