Τα πάντα ρει....

Top of Form Η ηχηρή σιωπή των βουλευτών   ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 19-4-2014   Τα δάκρυα έτρεχαν βροχή από τα μάτια του καλού και πολύ ευαίσθητου βουλευτή. "Δεν αντέχω αυτή την παλιοκατάσταση. Δεν προλαβαίνω πλέον να παρηγορώ και να στηρίζω πεινασμένους, απελπισμένους και καταφρονεμένους. Πως τα καταφέραμε έτσι; Πως καταντήσαμε αυτό τον τόπο;" Ο βουλευτής στο καφενείο έλεγε τον πόνο του και σίγουρα δεν ζητούσε απαντήσεις. Άλλος καλός βουλευτής ομολογούσε ότι μέχρι τα μέσα του μήνα εξαφανίζεται ο μισθός του. "Έρχεται μια μάνα -την οποία γνωρίζω εδώ και χρόνια- και μου ζητά δανεικά για να ψωνίσει από την υπεραγορά. Τι να κάνω; Της λέω, πες στον ιδιοκτήτη, να γράψει ότι θα πάρεις και θα τα κανονίσω εγώ. Και μαζί με την μάνα, έρχονται και ένα σωρό άλλοι γνωστοί, πάλαι ποτέ νοικοκυραίοι ζητώντας βοήθεια. Προσπαθώ να μην τους προσβάλω και δεν θέλω να ξέρει κανένας πόσα ξοδεύω για να βοηθώ τίμιους ανθρώπους".   Ένας άλλος καλός βουλε...

Πάσχα Ρωμέικο « O μπάρμπα-Πύπης, γηραιός φίλος μου, είχεν επτά ή οκτώ καπέλα, διαφόρων χρωμάτων, σχημάτων και μεγεθών, όλα εκ παλαιού χρόνου και όλα κατακαίνουργα, τα οποία εφόρει εκ περιτροπής μετά του ευπρεπούς μαύρου ιματίου του κατά τας μεγάλας εορτάς του ενιαυτού, οπόταν έκαμνε δύο ή τρεις περιπάτους από της μιας πλατείας εις την άλλην διά της οδού Σταδίου. O σάκις εφόρει τον καθημερινόν κούκον του, με το σάλι του διπλωμένον εις οκτώ ή δεκαέξ δίπλας επί του ώμου, εσυνήθιζε να κάθηται επί τινας ώρας εις το γειτονικόν παντοπωλείον, υποπίνων συνήθως μετά των φίλων, και ήτο στωμύλος και διηγείτο πολλά κ' εμειδία προς αυτούς.   Όταν εμειδία ο μπάρμπα-Πύπης, δεν εμειδίων μόνον αι γωνίαι των χειλέων, αι παρειαί και τα ούλα των οδόντων του, αλλ' εμειδίων οι ιλαροί και ήμεροι οφθαλμοί του, εμειδία στίλβουσα η σιμή και πεπλατυσμένη ρις του, ο μύσταξ του ο ευθυσμένος με λεβάνταν και ως διά κολλητού κηρού λελεπτυσμένος, και το υπογένειόν του το λευκόν και επιμελώς διατη...

ΕΞΟΧΙΚΗ ΛΑΜΠΡΗ Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Καλά το έλεγεν ο μπάρμπα-Μηλιός, ότι το έτος εκείνο εκινδύνευον να μείνουν οι άνθρωποι οι χριστιανοί, οι ξωμερίταις, την ημέραν του Πάσχα, αλειτούργητοι. Και ουδέποτε πρόρρησις έφθασε τόσον εγγύς ναπληρωθή, όσον αυτή· διότι δις εκινδύνευσε να επαληθεύση, αλλ'ευτυχώς ο Θεός έδωκε καλήν φώτισιν εις τους αρμοδίους και οι πτωχοί χωρικοί, οι γεωργοποιμένες του μέρους εκείνου, ηξιώθησαν και αυτοί να ακούσωσι τον καλόν λόγον και να φάγωσι και αυτοί το κόκκινο αυγό.     Όλα αυτά διότι το μεν ταχύπλουν, αυτό το προκομμένον πλοίον, το οποίον εκτελεί δήθεν την συγκοινωνίαν μεταξύ των ατυχών νήσων και της απέναντι αξένου ακτής, σχεδόν τακτικώς δις του έτους, ήτοικατά τας δύο &αλλαξοκαιριαίς&, το φθινόπωρον και το έαρ, βυθίζεται, και συνήθως χάνεται αύτανδρον^ είτα γίνεται νέα δημοπρασία, και ευρίσκεται τολμητίας τις πτωχός κυβερνήτης, όστις δεν σωφρονίζεται από το πάθημά του προκατόχου του, αναλαμβάνων εκάστοτε το κινδυνωδ...