Δεν υπάρχει Δημοκρατία, αλλά μόνο Ελευθερία, στην Εκκλησία

Δεν υπάρχει Δημοκρατία, αλλά μόνο Ελευθερία, στην Εκκλησία

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΤΟ ΣΑΡΑΚΙ της αίρεσης του εθνικισμού έχει πολλά πλοκάμια και «πειράζει» την Εκκλησία, από την εποχή του Χριστού μέχρι σήμερα. Ο ίδιος ο Θεάνθρωπος ξεκαθάρισε ότι άλλο η Εκκλησία, ως κιβωτός σωτηρίας των ανθρώπων και άλλο τα συστήματα εξουσίας, είτε αυτά ονομάζονται Βασιλείες, Δημοκρατίες, Δικτατορίες ή άλλως πως, ως μορφές διακυβέρνησης των ανθρώπων και ρύθμισης των κανόνων κοινωνικής συμβίωσης. Η ρήση του Χριστού «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ» μπορεί να επαναλαμβάνεται συνεχώς, ωστόσο στην πράξη με την συμπόρευση Εκκλησίας και Πολιτείας, οι πειρασμοί, είναι μεγάλοι, είτε για τους εκκλησιαστικούς ταγούς, είτε για τους ταγούς του κράτους. Πάντα η υπάρχει το κρυφό πάθος της απόκτησης εξουσίας, η οποία αποτελεί και το ισχυρότερο αφροδισιακό σε αυτό τον κόσμο.

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ήρθε στη γη, για να καταργήσει τις θρησκείες, ως συστήματα κοινωνικής συμβίωσης και να φέρει την εν Χριστώ ζωή, δηλαδή τη χαρά του παραδείσου από αυτή τη ζωή, τη βίωση της αγάπης, την μυστηριακή ένωση με το Θεό, το θάνατο του θανάτου, την Ανάσταση στην αιώνια βασιλεία των ουρανών, την αληθινή ελευθερίας και γενικά τη μετάβαση «από το κατ’ εικόνα στο καθ’ ομοίωσιν». Η Εκκλησία του Χριστού, όπως την παρομοιάζουν οι Πατέρες της Εκκλησίας, είναι ένα νοσοκομείο, είναι ένα θεραπευτήριο, που βοηθά τον άνθρωπο να θεραπευτεί από τα πάθη και τις αδυναμίες του και να αποκτήσει τη δύναμη να αγαπήσει και βιώσει την αληθινή χαρά και ευτυχία. Οι Δεσποτάδες, οι Παπάδες, οι Διάκονοι, οι μοναχοί και όλοι όσοι τάχθηκαν να υπηρετούν την Εκκλησία, δεν κατέχουν αξιώματα εξουσίας, αλλά αξιώματα διακονίας. Ο ίδιος ο Χριστός, υπέδειξε ότι «ει τις θέλει πρώτος είναι, έσται πάντων έσχατος και πάντων διάκονος». Και η εμπειρία της ζωής, δείχνει ότι οι ταπεινοί αναδεικνύονται πρώτοι και οι περήφανοι πρώτοι, καταλήγουν τελευταίοι.

Η ΕΝΝΟΙΑ της δημοκρατίας δεν είναι μονοσήμαντη. Υπάρχει η οντολογική και η ιδεολογική δημοκρατία, δύο έννοιες οι οποίες απέχουν από τη γη ως τον ουρανό μεταξύ τους. Ωστόσο δεν είναι σπάνιο και το φαινόμενο να εφάπτονται. Η ιδεολογική δημοκρατία είναι κατ’ επίφαση δημοκρατία, αφού απλά καλύπτει με ένα ιδεολόγημα, πάθη και αγριότητες. Στο όνομα της ιδεολογικής δημοκρατίας στήθηκαν ολόκληρες δικτατορίες και βασανίστηκαν εκατομμύρια άνθρωποι. Και ο Χίτλερ ήταν δημοκρατικά εκλελεγμένος ηγέτης και όμως εγκατέστησε τη χειρότερη ίσως δικτατορία στην ιστορία. Η οντολογική δημοκρατία είναι απλά η βίωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ή των ηθικών αρχών, δηλαδή η αποδοχή των ιδιαιτεροτήτων του διπλανού, η μη εκμετάλλευση των υφισταμένων, ο σεβασμός των δικαιωμάτων των μειονοτήτων, δηλαδή η εμπέδωση την πράξη του συνθήματος, που λέει ότι όλοι είναι ίσοι και όλοι είναι διαφορετικοί.

Ο ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ και τελικός κριτής, των ενεργειών όλων των ανθρώπων, στο χώρο της Εκκλησίας, είναι οι Σύνοδοι, είτε αυτές είναι τοπικές, είτε οικουμενικές. Ωστόσο η εγκυρότητα τους κρίνεται από άλλες συνόδους και όχι από τις ίδιες. Σημασία δεν έχει ο αριθμός των Επισκόπων που λαμβάνουν μέρος αλλά η «ποιότητα» τους, η αγιότητα του βίου τους. Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα του Αγίου Σπυρίδωνα, ο οποίος καθόρισε το αποτέλεσμα της πρώτης Οικουμενικής Συνόδου, με το θαύμα με το κεραμίδι, αλλά και του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού, ο οποίος μόνος του, απέτρεψε τη λεγόμενη ένωση των Εκκλησιών, εκφράζοντας απλώς τη διαφωνία του.

Η ΔΙΑΦΟΡΑ της Ορθοδοξίας, από τις άλλες θρησκείες, βρίσκεται στην ελευθερία που προσφέρει στους πιστούς, στην εμπειρική και όχι θεωρητική επικοινωνία με το Θεό και κυρίως στην παραδοχή ότι όλα είναι σχετικά και όλα ξεκινούν και τελειώνουν στο Θεό. Η Ορθόδοξη πίστη απορρίπτει κάθε κανόνα και κάθε πλαίσιο συμπεριφοράς και υποτάσσει τα πάντα στην αγάπη. Οι κανόνες των Ιερών Συνόδων δεν αποτελούν νόμους, αλλά πλαίσια, αλλά και όλοι ανατρέπονται από τους ίδιους τους κανόνες και με τη φράση "ότι δόξη τω προεστί", δηλαδή ο πνευματικός πατέρας, ο άγιος γέροντας, μπορεί να ανατρέψει τα πάντα, φτάνει να κινείται από αγάπη και για το συμφέρον του πιστού. Στο κριτήριο της αγάπης, υποχωρούν όλες οι υποκρισίες, όλοι οι τύποι, όλοι οι κανόνες, όλοι οι νόμοι και βασιλεύει η παραδείσια χαρά. Είναι χαρακτηριστική και η φράση που λέει, αγάπα και κάνε ό,τι θέλεις.