Ένας τουρκοκύπριος θα μας σώσει ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ «Ζούμε στιγμές του 1973, παραμονές του πραξικοπήματος και της εισβολής» μονολογούσε καφενόβιος, οποίος βίωσε από την καλή και την ανάποδη, από την μια το αγνό πάθος της Ένωσης με την μητέρα Ελλάδα «τρώγοντας και πέτρες» και από την άλλη την φρίκη του πολέμου και την προδοσία των αδελφών αξιωματικών εξ Ελλάδος. Και έλεγε: «Τότε, κάθε λίγο και λιγάκι, βλέπαμε ανατινάξεις αστυνομικών σταθμών, ακούγαμε για συλλήψεις και φυλακίσεις, διαβάζαμε για φρικτά βασανιστήρια στις φυλακές και μαθαίναμε από ψίθυρους ότι σε μια νύκτα θα σκοτώναμε όλους τους τουρκαλλάδες, όπως πάλαι ποτέ οι Κρητικοί». Ο άνθρωπος που δεν έκρυβε την θλίψη, αλλά και την αγωνία του, για το μέλλον των παιδιών του, συνέχιζε να μιλά χωρίς να νοιάζεται αν τον άκουγε κανένας: «Τότε οι πολίτες ήταν διχασμένοι και αλληλομισούνταν. Από την μια οι δεξιοί και από την άλλη αριστεροί. Από την μια οι Μακαριακοί και από την άλλη οι Γριβικοί. Όλοι νόμιζαν και πίστευαν ότι υπερ...