Η μοναξιά της οθόνης ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 29/12/2019 Η παρέα του καφενέ, απολάμβανε τους σκέτους κυπριακούς καφέδες και κάποιοι τα φραπέ με γάλα. Τα χαζολογήματα εναλλάσσοντας με φιλοσοφικές ενατενίσεις και όλα περιστρέφονταν γύρω από πραγματικές ιστορίες της ζωής, άλλοτε δραματικές, άλλοτε κωμικές και συνήθως αυτοβιογραφικές. Το βλέμματα της παρέας, μοιραία έπεσαν στο διπλανό τραπέζι, με τους λεβέντες φοιτητές και τις λυγερόκορμες φοιτήτριες. Πλάσματα όλο ζωή και ομορφιά. Αλλά στο τραπέζι, επικρατούσε μια περίεργη σιγή και τα κεφάλια όλων των νέων, ήταν καρφωμένα στα κινητά τηλέφωνα. Όλοι κινούσαν μανιακά τα δάκτυλα στην οθόνη και κατά διαστήματα έγραφαν μηνύματα και με τα δύο χέρια. Κανονική γραφομηχανή. Οι μεγαλύτεροι της παρέας χαμογελούσαν, μάλλον με θλίψη και άρχισαν να λένε ιστορίες από την δική τους νιότη. Τότε που δεν σταματούσε το γέλιο, τότε που δεν σταματούσαν τα πειράγματα και τα ανέκδοτα, τότε που οι κοπέλες ήταν «εικονίσματα» τότε που ...