Τα πάντα ρει....

➧ Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν. Οι α- ντιπρόσωποι του λαού, διενεργούν τη «νεκροψία» ε- νός ακόμη πανομοιότυπου σκανδάλου, χρηματιστη- ριακού πριν από μία δεκαετία, χρηματοοικονομικού σήμερα, με πρωταγωνιστές το πολιτικο-οικονομικό κατεστημένο, όπως καταγγέλλουν οι ίδιοι οι βουλευ- τές. Τότε το σκάνδαλο διερευνούσε η Επιτροπή Ελέγ- χου της Βουλής, με πρόεδρο τον Χρίστο Πουργουρί- δη και σήμερα το σκάνδαλο των τραπεζών, το διε- ρευνά η Επιτροπή Θεσμών της Βουλής, με πρόεδρο τον Δημήτρη Συλλούρη. ➧ Η ιστορία κάνει κύκλους. Στα ίδια ιστορικά έδρανα της Βουλής, τα οποία χρονολογούνται από την ίδρυ- ση της Δημοκρατίας, το 1960, στην ίδια ιστορική αί- θουσα συνεδριάσεων των κοινοβουλευτικών επιτρο- πών –κάποτε ονομαζόταν Α4 και σήμερα «Λεμεσός» – αναζητούνται ένοχοι για την οικονομική καταστρο- φή, η οποία έφερε αυτοκτονίες, ρεκόρ ανεργίας, ά- γνωστη πείνα και ένα σωρό άλλα κοινωνικά δράματα...

➧ « Όπου υπάρχουν πολλοί πετεινοί αργεί να ξημερώ- σει» λέει η παροιμία και η οικονομική κρίση έφερε στην επιφάνεια τον συνωστισμό στρατηγών και διευ- θυντών στην κρατική μηχανή, οι οποίοι πολεμούν για μην «ξημερώσει» στη δημόσια διοίκηση. Όσο υπήρ- χαν χρήματα –έστω και δανεικά– δεν υπήρχε και τόσο πρόβλημα, αφού και «αυτοί με τα πολλά και εμείς με τα λίγα» ζούσαμε και επιβιώναμε. Ωστόσο, σήμερα που έκλεισαν οι κάνουλες της χρηματοδότησης, οι «πάνω» συνεχίζουν να ζουν και βασιλεύουν, έστω και με λιγότερα, αλλά οι «κάτω» έμειναν χωρίς φαγητό, χωρίς θέρμανση αλλά και χωρίς ελπίδα. Ακόμη και τα πούρα τα άφησαν για δεκαετίες με την ίδια χαμηλή φορολογία, ίσως ελέω αγάπης για την Κούβα. Οι πα- ραλογισμοί της κυπριακής πολιτείας δεν έχουν τέλος, στο κατά τα άλλα προνομιούχο ευρωπαϊκό κράτος. ➧ Αν πάρει κάποιος το οργανόγραμμα ενός Υπουργείου ή ενός ημικρατικού οργανισμού θα διαπιστώσει «ση- μεία και τέρατα...

➧ Ο θάνατος ενός ανθρώπου είναι μια τραγωδία, αλλά ο θάνατος ενός εκατομμυρίου ανθρώπων είναι ένα στατιστικό νούμερο, έλεγε κυνικά ο Στάλιν. Το τυχαίο συναπάντημα ενός καταφρονημένου και εξαπατημέ- νου κατόχου αξιογράφων, μ’ έναν μεγαλοτραπεζίτη, στον χώρο στάθμευσης έξω από τη Βουλή, φανέρω- σε τραγωδία και όχι ένα στατιστικό νούμερο. Ο γερο- ντάκος με θρήνο και οδυρμό, με πρόσωπο που έβγα- ζε φωτιές από τον θυμό και με τα δάκρυα βροχή, άρ- χισε να «πυροβολεί» και να «στολίζει» τον χάσκοντα ισχυρό άντρα. Ο άνθρωπος –ποιος ξέρει αν έφταιγε και αυτός– προσερχόταν στο Κοινοβούλιο για να κα- ταθέσει θέσεις και προτάσεις, για να αποζημιωθούν οι εξαπατημένοι από την παγίδα που έστησαν οι Τρά- πεζες, με τα τάχα χρυσοφόρα αξιόγραφα. Μια εικό- να χίλιες λέξεις και ο θρήνος του γεροντάκου, σίγου- ρα θα κυνηγά μια ζωή, συνειδησιακά τον πανίσχυρο τραπεζίτη, ο οποίος φάνηκε ότι αδυνατούσε να αντι- μετωπίσει τον ανθρώπι...