Η κρίση των Συντεχνιών
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
ΤΟ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ σύστημα, για να λειτουργεί, λένε αυτοί που ξέρουν, θέλει η ανεργία να φθάνει στο 10% και οι μίζες να αγγίζουν στο 10%. Όσο παράλογο και αν ακούγεται αυτό, το καπιταλιστικό σύστημα, είναι το μόνο που άντεξε και φαίνεται ότι θα αντέχει για πολύ, στην σύγχρονη εποχή, όσες παραλλαγές και αν έχει. Και όλα αυτά, από τη μια, για να υπάρχουν κίνητρα για να κερδίζουν οι επιχειρηματίες, δηλαδή οι μίζες και από την άλλη να υπάρχει ο φόβος, δηλαδή η ανεργία, στους εργαζόμενους, ώστε να μην φθάνουν σε ακρότητες.
Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ίσως κοινωνική επανάσταση που έγινε ποτέ, ήταν ο Μάιος του 1968 στο Παρίσι, ο οποίος ανέτρεπε κατεστημένα και δημιουργούσε μια νέα κοινωνική προσέγγιση όχι μόνο για όλη την Ευρώπη, αλλά για όλο τον κόσμο. Μερικοί ερευνητές αποκαλύπτουν σήμερα, ότι ο Μάιος του 68, ανατράπηκε με τη βοήθεια του βρετανικού BBC, το οποίος σωστά ή λάθος, μετέδιδε στοιχεία για αυξημένη ανεργία στην Γαλλία. Αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθεί ένα κλίμα φόβου και ο ένας μετά τον άλλο των διαμαρτυρόμενων φοιτητών και των απεργούντων εργαζομένων, να επιστρέφει στο σύστημα και στην δουλειά.
ΣΗΜΕΡΑ στην Κύπρο, παρατηρούνται διάφορα «τρελά» με τους εργαζόμενους, τα οποία όπως όλα δείχνουν, σύντομα θα ανατραπούν. Από τη μια υπάρχει η παγκόσμια πρωτοτυπία, οι δημόσιοι και ημιδημόσιοι υπάλληλοι να πληρώνονται διπλάσια από τους υπαλλήλους στον ιδιωτικό τομέα και από την άλλη να αυξάνονται συνεχώς οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, που δεν ακολουθούν τις συντεχνίες. Η τελευταία κρίση στην Εθνική Τράπεζα και οι διαστάσεις που πήρε, φαίνεται ότι θα τραυματίσει σοβαρά την αξιοπιστία των συντεχνιών, αφού δεν πείθουν τα επιχειρήματα των συντεχνιών. Δεν είναι δυνατό να απαγορεύουν οι συντεχνίες, την εργοδότηση κάποιων ανθρώπων, από την Ελλάδα, με οποιεσδήποτε δικαιολογίες και αν προβάλλονται.
ΑΠΟ την άλλη δεν είναι δυνατό να εγκλωβίζονται και ταλαιπωρούνται, επιχειρηματίες, βιοπαλαιστές, στρατιώτες και όλοι οι πελάτες της Τράπεζας, για μια διαφορά που στο κάτω-κάτω, δεν είναι θέμα ζωής και θανάτου, για τους εργαζόμενους. Η ζημιά που υπέστη η αξιοπιστία της Τράπεζα, εκτός από την οικονομική ζημιά, είναι τόσο μεγάλες, που είναι να απορείς, γιατί τόσο πείσμα και από τις δύο πλευρές. Και το πιο απλό, είναι ποτέ δυνατό μερικοί συντεχνιακοί να γνωρίζουν περισσότερο από τους Διευθυντές της μεγαλύτερης Τράπεζας της Ελλάδας. Εκτός και αν πίσω από όλα αυτά, κρύβονται άλλες καταστάσεις που δεν γνωρίζουν οι απλοί πολίτες.
ΠΕΡΑΝ όμως από όλα αυτά, το θέμα που έρχεται στην επιφάνεια, είναι ο τρόπος ενέργειας, η συμπεριφορά, η αξιοπιστία και η δύναμη των συντεχνιών. Αν κοιτάξει κανείς στο δημόσιο και στους ημικρατικούς οργανισμούς θα διαπιστώσει ένα παράλογο σύστημα, με ανθρώπους ικανούς να καταπλακώνονται από μερικούς που έχουν μπάρμπα στην Κορώνη. Αν κοιτάξει κανείς στον ιδιωτικό τομέα, θα διαπιστώσει ότι οι περισσότεροι εργαζόμενοι ζουν στο όριο της φτώχειας, με το φόβο της απόλυσης, με ατέλειωτες ώρες δουλειάς και με ελάχιστες κοινωνικές παροχές. Το μόνο που κοινό που έχουν και οι δύο τάξεις, είναι τα λεγόμενα συμβόλαια, όπου κυριολεκτικά τσακίζουν, τόσο στον ιδιωτικό, όσο και στον δημόσιο τομέα. Εκμεταλλεύονται την ανάγκη των ανθρώπων για μια θέση εργασίας, τους δίνουν ψίχουλα και τους βαπτίζουν και εργολάβους, για να απαλλαγούν από κάθε νομική ευθύνη. Αν προχωρήσει κάποιος στους συνταξιούχους τότε, τα πράγματα είναι τραγικά, αφού οι στατιστικές δείχνουν ότι οι μισοί ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας.
Σχόλια