Γιατί δεν τρων παντεσπάνι....
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
ΚΑΠΟΤΕ η μεγάάάλη Μαρία Αντουανέτα διερωτήθηκε γιατί οι εξεγερμένοι, πεινασμένοι, Γάλλοι, οι οποίοι ζητούσαν ψωμί, δεν έτρωγαν παντεσπάνι. Και η απορία της έμεινε στην ιστορία, φανερώνοντας την επαναλαμβανόμενη στους αιώνες, αναλγησία των εξουσιών, έναντι των υπηκόων τους. Εδώ και αρκετά χρόνια οι συνταξιούχοι της Κύπρου φωνάζουν ότι λαμβάνουν συντάξεις πείνας και όμως κανένας δεν τους ακούει. Έπρεπε να έλθει η έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να κατατάξει στον πάτο της Ευρώπης, τους κύπριους συνταξιούχους για να πάρουν χαμπάρι οι κύπριοι εξουσιαστές. Λες και τα στοιχεία της Γιουροστάτ, γεννιούνται στις Βρυξέλλες και δεν είναι αντιγραφεί των στοιχείων που στέλλει η Λευκωσία. Ωστόσο στο «νησί των αγίων» όπου φτωχός και η μοίρα του. Εδώ σε λίγο θα τρέχουν από τα μπατζάκια μας οι πετρό-λιρες από το πετρέλαιο και θα σκεφτούμε τους παππούδες.
ΣΤΟ ΔΙΑΚΟΣΜΗΤΙΚΟ, όπως τελικά αποδεικνύεται, θεσμό της Βουλής των Γερόντων, καταγγέλθηκε επανειλημμένως, εδώ και χρόνια, ότι οι μισοί πολίτες της τρίτης ηλικίας λαμβάνουν συντάξεις πείνας. Ήταν σαν να έριχναν οι παππούδες, με όση δύναμη διέθεταν, αυγά στον τοίχο. Ο πρόεδρος της Βουλής Δημήτρης Χριστόφιας, μεταξύ σοβαρού και αστείου, κατά τη διάρκεια της πρωτοχρονιάτικης γιορτής της Βουλής, υπέδειξε στο Γενικό Διευθυντή, ο οποίος συνταξιοδοτείται σύντομα – εργάζεται με παράταση υπηρεσιών – ότι θα λαμβάνει παχουλή σύνταξη, ενώ η μάνα του, χρειάζεται την δική του οικονομική στήριξη για να ζήσει. Κατά τα άλλα μας κυβερνούν εδώ και πολλά χρόνια συνταξιούχοι πρόεδροι – Γλαύκος Κληρίδης και Τάσος Παπαδόπουλος – και περίμενε κανείς ότι θα είναι λίγο πιο ευαίσθητοι.
ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ να διερωτάται κανείς, αν υπάρχει μια αόρατη συνωμοσία σε αυτό τον τόπο, εναντίον των φτωχών και των συνταξιούχων. Είναι να απορεί κάποιος, αν οι κυβερνώντες, που επαγγέλλονται κοινωνική δικαιοσύνη, συμπεριφέρονται σαν τους νεόπλουτος, οι οποίοι όταν κάτσουν στις πολυτελείς καρέκλες, δεν θέλουν να βλέπουν δίπλα τους φτωχούς και καταφρονεμένους, για να μην θυμούνται τα παλιά και να μην τους τρυπά η συνείδηση την καρδιά. Είναι να απορεί κανείς πως γίνεται μεγάλο ποσοστό προνομιούχων συνταξιούχων, να λαμβάνει κάθε μήνα, «τσεκούι» μεγαλύτερο από τους μισθούς της πλειοψηφίας των εργαζομένων. Είναι να διερωτάται κάποιος γιατί οι περισσότεροι ημικρατικοί οργανισμοί χρωστούν τόσα πολλά εκατομμύρια στα ταμεία συντάξεων και γιατί τα δισεκατομμύρια του ταμείου κοινωνικών ασφαλίσεων, βρίσκονται στα ταμεία του κράτους. Πριν αναλάβει την εξουσία ο Τάσος Παπαδόπουλος, άλλα έλεγε στην Βουλή, για τα χρήματα αυτά. Αλλά κρύψε να περάσουμε, μέχρι να μας πάρουν χαμπάρι.
ΚΑΙ ΟΛΑ αυτά, ίσως κάποτε θα ξεπεραστούν, όταν γίνει το κράτος πλούσιο και σταματήσει η τρέλα των εξοπλισμών. Το πιο ανησυχητικό είναι ότι δημιουργείται μέρα με τη μέρα μια κοινωνία δύο ταχυτήτων, με τους πολύ πλούσιους και τους πολύ φτωχούς, ενώ η λεγόμενη μεσαία τάξη συρρικνώνεται αδιαμαρτύρητα. Ακολουθούμε δηλαδή τα πρότυπα αφρικανικών χωρών, τα παραδείγματα της Αμερικής, της Ρωσίας, της Βραζιλίας και άλλων χωρών όπου η μειοψηφία ζει και βασιλεύει και η πλειοψηφία υποφέρει. Μπήκαμε στην Ευρώπη, αλλά τα καλά παραδείγματα των σκανδιναβικών χωρών δεν φαίνεται να θέλουμε να τα προσεγγίσουμε. Πρόσφατα αποκαλύφθηκε από το Πανεπιστήμιο ότι η περίφημη ΑΤΑ, η οποία υποτίθεται ήταν φιλολαϊκό μέτρο, ευνοούσε τους βασικά τους υψηλόμισθους. Τελευταία άρχισαν να ακούγονται φωνές για το τραπεζικό σύστημα, το οποίο για τόσες δεκαετίες ήταν τάχα φιλάνθρωπο με τα επιτόκια του 13% και βάλε. Η μόνη ελπίδα τελικά είναι τα στατιστικά τω τεχνοκρατών των Βρυξελλών, τα οποία δείχνουν, αυτά που δείχνουν τα στατιστικά της Λευκωσίας, αλλά χωρίς παραμορφωτικούς φακούς.
Σχόλια