Το μεγάλο πήδημα του ευρώ

Το μεγάλο πήδημα του ευρώ

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ βήμα έγινε και η Κύπρος εξασφάλισε το εισιτήριο για τον σκληρό πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για ένταξη στη ζώνη του ευρώ. Το μόνο που μένει να δούμε είναι αν το μεγάλο πήδημα – η εθνική επιτυχία – θα μεταφραστεί ή όχι και σε μεγάλο πήδημα στις τσέπες των πολιτών. Το παράδειγμα της Ελλάδας, παρόλο που οι στατιστικές έδειχναν διαφορετικά, δημιουργεί πανικό. Οι εύηχες στρογγυλοποιήσεις ήταν η εύκολη λύση, για τους αφελείς χουβαρντάδες, των δραχμών. Οι αετονύχηδες δεν είναι είδος προς εξαφάνιση στον τόπο μας και δεν είναι λίγοι αυτοί που φοβούνται, ότι ήδη ετοιμάζονται για νέο γκρόσο κόλπο, για να γεμίσουν τις τσέπες τους, αδειάζοντας τις τσέπες των πολλών.

ΟΜΩΣ τίποτα δεν είναι άσπρο και μαύρο στη ζωή και η έλευση του ευρώ, θα φέρει και τις εύκολες συγκρίσεις των τιμών, σε διάφορες χώρες στην Ευρώπη. Αν ξεκινήσουμε από τους καφέδες, οι οποίοι αξίζουν στην Κύπρο λίρες και στις υπόλοιπες χώρες ευρώ, να πάμε στις εφημερίδες, όπου οι τιμές πολλαπλασιάζονται μέχρι να φθάσουν στο νησί, να προχωρήσουμε στα ρούχα, τα παπούτσια και τα άλλα είδη, όπου σε πολλές περιπτώσεις συμφέρει να πηγαίνεις στο εξωτερικό να τα αγοράσεις και θα φθάσουμε στους μισθούς και τις συντάξεις, όπου η διαφορά είναι τεράστια, τουλάχιστον για τις ισχυρές χώρες της Ευρώπης.

ΠΕΡΑΝ τούτου, η έλευση του ευρώ, δεν έχει τόση μεγάλη οικονομική σημασία για τους μεροκαματιάρηδες, αφού τα μεγάλα κέρδη είναι για τους επιχειρηματίες και τις οικονομίες των μικρών χωρών, οι οποίες αγκιστρώνονται κυριολεκτικά στο άρμα των ισχυρών οικονομικά χωρών. Έτσι οι πονηριές πολιτικάντηδων και όχι μόνο, με τις προεκλογικές παροχές, τα πλούσια δωράκια και τα άλλα παιγνίδια με το μέλλον των κρατών τους, τώρα τουλάχιστον θα ελέγχονται από μακρινούς τεχνοκράτες, οι οποίες δεν μασάνε από πολιτικές σκοπιμότητες. Ευτυχώς ή δυστυχώς τα επιτόκια θα καθορίζονται στην Φραγκφούρτη, ο έλεγχος θα γίνεται από το Λουξεμβούργο και οι νομοθεσίες στην πλειοψηφία τους, θα έρχονται πακέτο από τις Βρυξέλλες.

ΤΟ ΝΟΜΙΣΜΑ μια χώρας, ή μιας υπερεθνικής οντότητας, έχει και μεταφυσικές διαστάσεις, αφού συμβάλει στην ενίσχυση της εξουσίας. Δεν είναι τυχαίο που οι αμερικανοί γράφουν πάνω στο δολάριο ότι το αφιερώνουν στο θεό, σε μια ύψιστη έκφραση υποκρισίας αλλά και μια ύψιστη πονηριά μεταφυσικής θεμελίωσης του. Οι αρχαίοι έλληνες και ρωμαίοι αλλά και όλοι οι προβιομηχανικοί λαοί έφτιαχναν νομίσματα, τα οποία φιλοτεχνούσαν με την μορφή συνήθως του αυτοκράτορα, συνήθεια που ακολουθείται και σήμερα κυρίως από χώρες που διατηρούν το θεσμό της βασιλείας. Η μεταφυσική διάσταση της υπόθεσης ευρώ, εκδηλώθηκε από την πρώτη στιγμή, με την πάλη για τις εικόνες του νομίσματος αλλά και τις γραμματοσειρές, οι οποίες ευτυχώς, έχουν και ελληνικά γράμματα.

ΑΞΙΖΕΙ όμως να στέκεται κανείς στα θετικά αφού η ελπίδα όλων των Ευρωπαίων, είναι ότι το κοινό νόμισμα εκτός από τον κοινό πληθωρισμό, τους κοινούς, ως ένα βαθμό μισθούς και τα κοινά κέρδη και ζημιές - από την σχέση με τα άλλα νομίσματα - θα φέρει και την πολυπόθητη σύγκλιση των λαών και των πολιτισμών. Γιατί χωρίς «ρευστό» δεν υπάρχει πολιτισμός και χωρίς φαγητό κανένας δεν σκέφτεται το αύριο και την ποιότητα εις βάρος της ποσότητας. Το ευρώ εκτός από ένα από νόμισμα, αποτελεί και μία ελπίδα για το αύριο της Ενωμένης Ευρώπης, η οποία εισάγει το ανατολίτικο παζάρι, στον δυτικό τρόπο συναλλαγών και αντικαθιστά τους πολέμους αίματος με τους πολέμους, οικονομικής δύναμης και εξουσίας.