Τα πάντα ρει....

  Οι χαρούμενες λαμπερές κυράδες   ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ   ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 27-3-2022   Τύχη αγαθή και στάσεις ζωής, αποτελούν οι τυχαίες συναντήσεις με χαρούμενες κυράδες. Γυναίκες του μόχθου και της προσφοράς, γυναίκες με ρυτιδωμένα πρόσωπα, με ροζιασμένα χέρια, με παλιομοδίτικα ρούχα, αλλά με λαμπερά πρόσωπα, με χαρούμενα χαμόγελα και με ζεστές καρδιές. Ένα βλέμμα τους και μόνο, σε συνεπαίρνει και σε καθηλώνει και αυτό δεν αποτελεί ερωτικό οίστρο, αλλά βιωματική υπερκόσμια εμπειρία χαράς. Στην Βάσα Κοιλανίου, στην διάρκεια εκδρομής στην συγκλονιστική σπηλιά του Αγίου Βαρνάβα, ο περίπατος στα πετρόκτισα σοκάκια, έκρυβε εκπλήξεις. Αρκούσε ένα «γειά σας…» για να ανοίξει η ψυχή της χαρούμενης κυράς Ειρήνης και του αδελφού της, του κυρ Μιχάλη. «Κοπιάστε να σας κεράσουμε καφέ, ένα χυμό, ένα γλυκό…». Η πρόκληση δεν ήταν τυπική, αλλά εκπήγαζε από τις ψυχές των καλών ανθρώπων.   Ο πονεμένος κυρ Μιχάλης, έχασε τον γιο του από καρκίνο και από τότε αφοσιώθηκε στ...

Το Ουκρανικό καθορίζει τον νέο Πρόεδρο της Κύπρου ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ   ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 20-3-2022   «Τα μακρά κοντά ήρθαν», όπως θα έλεγαν και οι παππούδες μας και είτε το θέλουμε είτε όχι, μπήκαμε στον αστερισμό της ακρίβειας και συνεπακόλουθα της φτώχιας. Το «παιγνίδι» με το Ουκρανικό, είναι πλέον παγκόσμιο και το νησί μας, ξεκίνησε ήδη να στροβιλίζεται με τις τιμές των καυσίμων, των σιτηρών, των οικοδομικών υλικών και όλων των προϊόντων, τα οποία ως διά μαγείας, εκτοξεύτηκαν στα ύψη. Επιβεβαιώνεται για μια ακόμη φορά η ρήση: «πράσσε για μετάπρασσε ή που την Κύπρο, φεύκα…». Με άλλα λόγια, για να επιβιώσεις στο νησί πρέπει να εμπορεύεσαι και όχι πάντα με τον σταυρό στο χέρι. Κάποτε ήταν οι ντόπιοι μαυραγορίτες και οι τοκογλύφοι. Σήμερα είναι τα διεθνή «κοράκια», τα οποία γράφουν στα ταμπλό των χρηματιστηρίων, ότι σκεφτούν και ότι φανταστούν και καλούνται τα «ανθρωπάκια» σε όλο τον κόσμο, να πληρώσουν το τίμημα.   Το κριτήριο για κάθε εκλογική αναμέτρηση, είναι ...

Η Ουκρανία και τα διαβολοπαίδια ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 13-3-2022 Ο μέγιστος των φιλοσόφων, ο «σκοτεινός» Ηράκλειτος, έλεγε ότι «πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστί, πάντων δε βασιλεύς. Και τους μεν θεούς έδειξε, τους δε ανθρώπους, τους μεν δούλους εποίησε, τους δε ελευθέρους». Ο πόλεμος στην Ουκρανία, η εισβολή της Ρωσίας και οι κραυγές θυμού των Ευρωπαίων και όλων των δυτικών κρατών, επιβεβαιώνουν για μια ακόμη φορά τον μύθο του Σεβάχ, όπως τον αφηγήθηκε με απαράμιλλο ψυχικό σθένος,    ο Μάνος Χατζηδάκης: «Σ’ ένα μήνα, σ’ ένα χρόνο, βλέπουν μπρος τους τον Αλλάχ, που από τον ψηλό του θρόνο λέει στον άμυαλο Σεβάχ: νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί, με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί. Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ Καληνύχτα…» Κάποτε ήταν οι δούλοι και οι ελεύθεροι, σήμερα είναι οι πλούσιοι και οι φτωχοί. Κάποτε ήταν οι γραμματιζούμενοι και οι αγράμματοι, σήμερα είναι ακαδημαϊκοί και οι λειτουργικά αναλφάβητοι. Κάποτε ήταν οι δ...

  Ο Φρόιντ και η ανέραστη γυναικοκρατία   ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ   ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 7-3-2022   O  ανεπανάληπτος Νιόνιος, ο Διονύσης Σαββόπουλος, τραγουδάει ότι ο «άντρας και η γυναίκα δεν είναι ίσοι, γιατί η γυναίκα είναι ανώτερη». Οι γυναίκες είναι ανεράδες στον έρωτα και σκορπούν την χαρά και την ζωή, αλλά και μάγισσες στη φαυλότητα και φέρνουν τον πόνο, την θλίψη, ακόμη και τον θάνατο. Η ιστορία είναι γεμάτη από ιστορίες μεγάλων ανδρών, οι οποίοι εξανδραποδίστηκαν για χάρη μιας γυναίκας. Αλλά αντιστρόφως, η λογοτεχνία αρέσκεται σε μύθους ωραίων γυναικών, οι οποίες θυσιάζονται για τον έρωτα και την αγάπη. Και όλα καταλήγουν στον στίχο: «της γυναίκας η καρδιά είναι μια άβυσσος, πότε κόλαση και πότε στον παράδεισος...»   «Ζούμε στην εποχή της ανέραστης γυναικοκρατίας, η οποία νομίζει ότι θα ανατρέψει τον Φρόιντ», έλεγε πριν μερικές μέρες, μεταξύ ποτού και μεζέδων, «δαιμόνια» επιχειρηματίας, με ξεχωριστές επιτυχίες, με ατέλειωτους φίλους, αλλά τελικά...