Χριστός Ανέστη η χαρά ανέστη

Χριστός Ανέστη η χαρά ανέστη

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ και τώρα ο χείμαρρος του θεϊκού φωτός πλημμύρισε τον ουρανό, τη γη και τα καταχθόνια εξαφανίζοντας το φόβο του θανάτου. Ο ανθρώπινος πόνος διαλύεται μπροστά στο μυστήριο του θανάτου. Το καθημερινό άγχος μετατρέπεται σε ελπίδα ζωής και σε πλησμονή αγάπης. Η σκληροκαρδία των ανθρώπων υποχωρεί στο γλυκό χαμόγελο. Τα άνομα καρφώματα μετατρέπονται σε ανοχή και φιλία. Το μίσος κονιορτοποιείται από τη δύναμη της αγάπης. Ο άνθρωπος οδηγείται ταχύτερα από το κατ' εικόνα στο καθ' ομοίωσιν και προγεύεται το μυστήριο του "κατά χάριν Θεός". Το σκότος της κόλασης διαλύεται από το φως του παραδείσου. Τα επίγεια ενώνονται με τα επουράνια και η ασυγκράτητος χαρά της Αναστάσεως βασιλεύει σ' όλη την πλάση, σ' όλα τα ανθρώπινα όντα και σε όλα τα καταχθόνια.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ αλλά η παραδείσια χαρά, διέρχεται διά του Γολγοθά, διέρχεται από τον πόνο και τον κόπο, ο οποίος έχει τη σφραγίδα της θεϊκής αγάπης. Ο Θεός αμείβει διά της αγάπης και τιμωρεί διά της αγάπης. Αμοιβή και τιμωρία, η οποία πηγάζει από την ίδια την ελευθερία του ανθρώπου, την οποία ούτε ο ίδιος ο Θεός δεν αγγίζει. Χωρίς το Σταυρό της αγάπης και χωρίς το θάνατο της ζωής, η αναστάσιμη χαρά, η παγκόσμια ευφροσύνη είναι αδύνατη. Δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική ελευθερία χωρίς αγάπη, ενώ ούτε και μπορεί να υπάρξει αγάπη χωρίς ελευθερία. Η αγάπη δημιουργεί τα πάντα αλλά και η αγάπη κρίνει στο τέλος τους πάντες. Η Ανάσταση είναι ο θρίαμβος της αγάπης του Θεού.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ και στους σύγχρονους αναζητητές του Πάσχα που ψάχνουν εναγωνίως τη χαμένη αθωότητα των παιδικών τους αναμνήσεων. Σε όλους αυτούς που νομίζουν ότι με την επίδειξη, τα μακρινά ταξίδια, τις συνεχείς εναλλαγές τόπων, με το εγωιστικό κλείσιμο στον εαυτό τους, με τη μίζερη αντίδραση στη χάρη του Θεού, θα καταφέρουν να εκδικηθούν την αδυναμία τους να αγαπήσουν. Μόνο με την έξοδο από το εγώ και τη συνάντηση του εσύ, μόνο με το θάψιμο του εγωισμού και την ανάδειξη της ταπείνωσης, μπορεί ο άνθρωπος να βιώσει το μυστήριο της Ανάστασης του Χριστού.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, στον περίφημο κατηχητικό του Λόγο, δεν παύει να φωνάζει και να καλεί "πάντες απολαύσατε του συμποσίου της πίστεως. Πάντες απολαύσατε του πλούτου της χρηστότητος". Απόλαυση που δεν έχει σχέση με τις λεγόμενες "εγωπαθείς" φιλανθρωπίες, αλλά με την αποδοχή του άλλου, με το άγγιγμα της ψυχής και του σώματος, με την ένωση με το Θεό και τους ανθρώπους, στη μυστηριακή, όσο και μυστική, υπέρλογη και ανείπωτη αγάπη. Οι θεατρινισμοί και οι υποκρισίες τίθενται στο περιθώριο και η έξοδος από το "καβούκι", φέρνει τον παράδεισο. Το πλάσμα του Θεού, από άτομο μεταπλάθεται σε πρόσωπο, από μοναξιασμένη μονάδα, μεταποιείται σε αγαπητική κοινωνία και η κολασμένη ύπαρξη μεταμορφώνεται σε παραδείσια φωτοφόρα μορφή.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ στην πανήγυρη των πανηγύρεων, όπου "θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, Άδου την καθαίρεσιν, άλλης βιωτής της αιωνίου απαρχήν, και σκιρτώντες υμνούμεν τον αίτιον". Νικητές του θανάτου και νικητές στη ζωή, πορεύονται όλοι οι άνθρωποι στην καινή κτίση, στην άνω Ιερουσαλήμ, στην παραδείσια βιωτή, υμνούντες και δοξολογούντες, το νικητή του Θανάτου, τον δωρεοδότη αναστάντα Χριστό. Μακριά από άγχη και μικρότητες, από πάθη και αμαρτίες, πλήρως ανακαινισμένοι οι άνθρωποι, ολόλαμπροι εν ειρήνη, ανακράζουν το Χριστός Ανέστη, μαζί με τον μέγα Ιωάννη το Χρυσόστομο "Ανέστη Χριστός και πεπτώκασι δαίμονες. Ανέστη Χριστός και χαίρουσιν άγγελοι. Ανέστη Χριστός και η ζωή πολιτεύεται. Ανέστη Χριστός, και νεκρός ουδείς επί μνήματος".