Τα πάντα ρει....

➧ «Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω», έγραψε κάποτε η Γαλάτεια Καζαντζάκη και το αποτέλεσμα των εκλογών, όσες γκρίνιες και αν διατυπώνονται από τους «προφήτες μετά Χριστό» αποτελεί την αληθινή εικόνα της κυπριακής κοινωνίας. Οι κουβέντες στους καφενέδες είναι χαρακτηριστικές, όσο και αν οι άν- θρωποι της εξουσίας κάνουν πως δεν ακούν. Ιδιαιτέ- ρως τις τελευταίες εβδομάδες πριν από τις εκλογές. «Μας δουλεύουν και μας κλέβουν τόσα χρόνια οι πο- λιτικοί, να τους δουλέψουμε και εμείς μια φορά. Από τα χαράματα μέχρι και τα μεσάνυκτα μιλούν ακατά- παυστα –χωρίς να λένε τίποτα– στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις. Πληρώνονται μέχρι να πεθάνουν σαν βασιλιάδες και απολαμβάνουν πρώτες θέσεις και στα νοσοκομεία και στα πανηγύρια. Άραγε απόψε ποιος τραπεζώνει, για να πάμε να φάμε μούχτιν.» ➧ Η πλάκα είναι ότι τα ίδια άτομα έτρεχαν σε υποψηφί- ους διαφόρων κομμάτων και υπόσχονταν σε όλους μονοσταυρίες. Άσε που κάποιοι ψήφιζαν σε άλλες ε- παρχίες. Το καλύτερο όμως ήταν η «πονηριά» κάποι- ων ...

Φάγωμεν, πίωμεν, αύριον γαρ αποθνήσκομεν… λέει το ρητό και φαίνεται ότι οι πολιτικοί το ακολουθούν με θρησκευτική ευλάβεια και στην Κύπρο. Μόνο που ο κοσμάκης φαίνεται ότι είναι «άπιστος Θωμάς» και δεν εμπιστεύεται τους πολιτικούς. Οι άρχοντες του τόπου κυκλοφορούν με λιμουζίνες, απολαμβάνουν παχουλούς μισθούς και αφορολόγητα επιδόματα και κατά τ’ άλλα κόπτονται τάχα για το 50% των συνταξι- ούχων και το 20% των εργαζομένων που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Οι δημοσκοπήσεις κατα- γράφουν την απαξίωση της πολιτικής ζωή και η απο- γοήτευση και η οργή των πολιτών κορυφώνεται. Το φαινόμενο εξηγείται πολύ απλά και με ψυχολογι- κούς, αλλά και με πραγματικούς όρους. ➧ Σε ψυχολογικό επίπεδο έχουμε τον φόβο που εκπο- ρεύεται από την Ελλάδα, όπου ο κόσμος καλείται σή- μερα να πληρώσει το πλιάτσικο δεκαετιών, να συντη- ρήσει ένα χρεοκοπημένο κράτος και ένα διεφθαρμέ- νο σύστημα. Και εμείς στο ίδιο χάλι είμαστε, όπως συνηθίζουν να λένε οι πολίτες και στην Κύπρο. Ο τρόμος ε...

➧«Εγώ αλλιώς φανταζόμουν τη Βουλή και αλλιώς τη βρήκα» είναι η συνηθισμένη διαπίστωση των νέων βουλευτών. Τους πρώτους μήνες, όπως όλοι οι «νεοφώτιστοι», απογοητεύονται, διαπιστώνοντας ότι δεν μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο και λένε ότι δεν θα επαναδιεκδικήσουν εκλογή. Ενώ περνούν οι μήνες και τα χρόνια, ερωτεύονται τα βουλευτικά έδρανα, απολαμβάνουν την εξουσία και ηδονίζονται με τα ατέλειωτα τηλεφωνήματα των ψηφοφόρων. Και όταν πλησιάσει η ώρα των εκλογών, όχι σπάνια, θυσιάζουν όνειρα και ιδεολογίες και ρίχνονται με «νύχια και με δόντια» στον αγώνα για επανεκλογή, θεωρώντας τους εαυτούς τους αναντικατάστατους. Υπάρχουν και οι εξαι- ρέσεις βουλευτών, οι οποίοι είτε εγκατέλειψαν στη μέση τη θητεία τους είτε συνειδητοποίησαν τα λάθη τους και δεν τέθηκαν ξανά στη βάσανο των ψηφοφόρων. Βεβαίως υπάρχουν και τα φωτεινά παραδείγματα βουλευτών, οι οποίοι κυριολεκτικά θυσιάζονται, πολεμούν άνομα συμφέροντα, προωθούν σοφές νομοθεσίες και καθιερώνουν θεσμούς, οι οποίοι σώζουν κυ ριολεκτικά την κο...

. Υπομένων υπέμεινα τον Κύριο και προσέσχε μοι. Πρέπει να υπομένεις τον Κύριον για να σε προσέξει. Πρέπει να υπομένεις τον αδελφό για να σε προσέξει. Έτσι δημιουργείται οικογένεια, εκκλησία, κόσμος. Εμός κόσμος η του αδελφού αρετή. Ο κόσμος που φέρει ο ιερουργός είναι η καλά λίαν ποιηθείσα σύμπασα κτίσις. Κι αν κοκορεύεται κανείς περί αυτού και περί εαυτού ας κουρεύεται. Η αξία βέβαια της «θεωρίας του επισκόπου» έγκειται στη θεωρία του ακτίστου φωτός. Έστω, στην πεποίθηση ότι μετοχεύεται. Δηλαδή ο Θεός. Όστις κρινεί την οικουμένην και νυν ετάζει νεφρούς και καρδίας. Ο πνευματικός μας πατέρας, επίσης, ετάζει νεφρούς και καρδίαν. Η ματιά του διεισδύει τα άδυτα της ύπαρξής σου και σε βλέπει γυμνό χωρίς να ντρέπεται για σένα. Διότι, κατεξοχήν, αυτός είναι ο βλέπων. Είναι όλος οφθαλμός λελούσμενος εν γάλακτι. Και τι διακριτικά που εισέρχεται και εξέρχεται μέσα σου! Αγάπης ένεκεν, ως αύρα λεπτή επιφέρουσα οθνείαν αλλοίωσιν ανεπαισθήτως. Γι’ αυτό και είναι ο ευπρεπέστερος των φί...

. ? Κάποτε όταν ρώτησαν ένα σπουδαίο θεολόγο ποια είναι η αιτία του διαχωρισμού Ορθοδοξίας και Ρωμαιοκαθολικισμού, ο άνθρωπος παρέβλεψε τις πολυσέλιδες αναφορές και αναλύσεις και είπε απλά το διάφορο πνεύμα μεταξύ Ανατολής και Δύσης. ? Αυτό ακριβώς το διάφορο πνεύμα είναι που ταλανίζει και πάλι τις τελευταίες ημέρες και την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Κύπρου, η οποία "διά ασήμαντον αφορμήν" πήρε φωτιά και άναψε. ? Ένας συνάδελφος δημοσιογράφος ακούοντας κάποιους Ιεράρχες να οργίζονται κατά των ΜΜΕ, ότι τάχα είναι οι υπαίτιοι της κρίσης, γέλασε και είπε ότι αυτοί αντιγράφουν πιστά τους πολιτικούς σ' όλες τους τις εκφάνσεις και σ' όλα τους τα τερτίπια. Όποιος δεν μπορεί να δείρει το γάιδαρο δέρνει το σάμα… ? Συνέχισε, για να προσθέσει με πολλή ευχαρίστηση ότι από δράση στην εκκλησιαστική Ιεραρχία πάμε πολύ καλά, αφού οι καυγάδες μας έφεραν τα πρωτοσέλιδα και τις πρώτες ειδήσεις στις τηλεοράσεις. Καλά είναι, σπάει η μονοτονία των τσακωμών των πολιτικών… ? Ένας...

. ? Ορθοδοξία και Ελληνισμός, Ελληνισμός και Ορθοδοξία και το παιχνίδι των λέξεων έρχεται να προσδώσει αξία στο περιεχόμενο των ημερών, σε μια πάλη εντυπώσεων παρά σε μια πάλη ουσίας. ? Η πατρίδα πάνω απ’ όλα, αναφωνούν οι υπέρμαχοι των εθνικοθρησκευτικών εορτασμών, ενώ πίσω από τα μεγάλα λόγια συνήθως κρύβεται η απορία, του γιατί και πώς αυτοί οι μακρινοί ημίθεοι επηρεάζουν τη ζωή μας. ? Και ο κοσμάκης ούτε που πατά στους εορτασμούς, ενώ και στις δοξολογίες στις εκκλησίες πάλι τα ίδια συμβαίνουν. ? Κούφια λόγια, χωρίς νόημα και χωρίς ουσία, για ένα «αδειανό» παρελθόν, για μια «Ελένη» που φαντάζει μαζί με τον Παλαιών Πατρών Γερμανό και τον Κολοκοτρώνη σαν ένας ακόμη μύθος από αδειανούς ανθρώπους. ? Οι εκκλησιές γεμίζουν, οι άνθρωποι κατά χιλιάδες αυτές τις μέρες συνωστίζονται για να μεταλάβουν το σώμα και το αίμα του Χριστού, ενώ αδιαφορούν προκλητικά στα κελεύσματα των εθνικών εορτών. ? Μπορεί όλα αυτά να ακούονται προκλητικά ή ακόμη και να μην είναι έτσι, αλλά η εντύπωση...