Τα πάντα ρει....

Τα «μάτια» του κυπριακού ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 20/11/2016 «Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια, μόνο τρόπο να κοιτάνε» γράφει ο συγκλονιστικός στιχουργός Μιχάλης Γκανάς και οι στίχοι του πάνε γάντι με την διαχρονική τρέλα του κυπριακού, το οποίο βολοδέρνει εδώ και δεκαετίες, μεταξύ συναισθηματικών μεγαλοϊδεατισμών και ρεαλιστικών παραλογισμών. «Για το καλό μου» όπως θα τραγουδούσε και ο Γιάννης Μηλιώκας, μόνο που εδώ και μισό αιώνα, ο τόπος γκρεμίζεται μπροστά μας, ο κοσμάκης σκοτώνεται για ένα πουκάμισο αδειανό, οι άνθρωποι πεθαίνουν με την λαχτάρα της «Ελένης», οι προδομένοι καταριούνται την μοίρα τους και αναμένουν την θεία δίκη, η οποία θα φέρει την δική τους λύτρωση. Τις τελευταίες μέρες, μπήκαμε και πάλι στην δίνη των ακατανόητων τηλεμαχιών, περί όνου σκιάς. «Ακόμη δεν τον είδαμε και Γιάννη τον εβγάλαμε» και της δαιμονικής ιστορίας του μύθου, αν παντρευτώ και αν κάμω παιδί και βγάλω τον Βασίλη και αν βγει πάνω στην μηλιά και αν πέσει και σπάσει το πόδι του κ...

Το χαστούκι του Μοντ Πελεράν ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 27/11/2016 Παππούς ογδόντα χρόνων, γεμάτος χαρά και με περισσό σθένος, περιέγραφε στο εγγονάκι του, την περασμένη Κυριακή, την πρώτη μέρα του Μοντ Πελεράν 2, τον τρόπο με τον οποίο θα φτιάξει το μισο-ερειπωμένο σπίτι του, στο κατεχόμενο χωριό του. «Θα μπογιατίσω δύο δωμάτια, θα αλλάξω τις πόρτες, θα τοποθετήσω νέα κουζίνα και νέα είδη υγιεινής. Θα φτιάξω τον κήπο μου και θα ζήσω ήσυχα, όσα χρόνια μου έμειναν. Να έρχεσαι παιδάκι μου, να σου γνωρίσω τις ομορφιές του χωριού μας, να σου δείξω τα περιβόλια μας και τις περιουσίες μας, οι οποίες σε λίγα χρόνια θα είναι δικές σου.»   Την Τρίτη το πρωί, λίγες ώρες μετά το ναυάγιο των διαπραγματεύσεων, ο παππούς δεν μιλούσε σε κανένα, ήταν   θλιμμένος και σιγοψιθύριζε τα δικά του. Το παραμύθι της επιστροφής, είχε ξανά θλιβερό τέλος. Η βαλίτσα της επιστροφής, η βαλίτσα του μαρτυρίου, με τις αναμνήσεις και τα όνειρα, τα πάθια και τους καημούς μιας ζωής, τέθηκε για...