Η Λύση του ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 13.7.2025 Το παιγνίδι και οι χαρούμενες παιδικές φωνούλες, δεν είχαν τελειωμό στη Λύση, κάτω από την πλατύφυλλη συκαμιά, στην αυλή των λατρεμένων παππούδων, στις 15 Ιουλίου του 1974. Ξαφνικά ανοίγει η μεγάλη καμαρόπορτα και μπαίνει φουριόζα η καλή γειτόνισσα, η πατριώτισσα της γειτονιάς, με περγαμηνές στον αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-59. Με στεντόρεια φωνή και με ανάλογες κινήσεις των χεριών λέει: «νεκρός ο Μακάριος και πολλοί άλλοι…» Ξαφνικά μια παγωνιά κάλυψε τα πάντα, εν μέσω του καύσωνα του καλοκαιριού. Οι μεγαλύτεροι άλλαξαν χρώμα και εμείς οι μικρότεροι βιώσαμε ένα αδιόρατο φόβο, χωρίς να ξέρουμε τι σημαίνουν όλα αυτά. Έπρεπε να περάσουν λίγες μέρες, να έλθει η εισβολή και να «ενηλικιωθούμε» απότομα, για να καταλάβουμε τι σημαίνει προδοσία. Οκτώ μέρες κράτησε το πραξικόπημα, οκτώ μέρες φόβου και τρόμου, με τους «αθεόφοβους» να πηγαινοέρχονται και να τρομοκρατούν το χωριό, ακόμη και τους αγίους ανθρώπους της Εκκλησίας. ...