Ήρθε η ώρα και για τα «καλά» διαζύγια

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΕΙΝΑΙ απίστευτο, αλλά χρειάστηκαν 17 χρόνια φαγούρας, 17 χρόνια διπλών διαζυγίων, 17 χρόνια διαλόγου και διαμαρτυριών, για να έλθει το πλήρωμα του χρόνου, για να φθάσουμε όπως όλα δείχνουν, στην συμφωνία Ιεράς Συνόδου και Επιτροπής Νομικών της Βουλής, για συνένωση των Εκκλησιαστικών και πολιτειακών διαζυγίων. Οι δικηγόροι δεν ξέρουμε πόσο ευτυχισμένοι θα νοιώθουν και αν θα αντιδράσουν, με το δικό τους νόμιμο τρόπο, αλλά το σίγουρο είναι ότι όλοι οι παραλογισμοί, κάποτε υποχωρούν μπροστά στη κοινή λογική. Η αλλαγή Αρχιεπισκόπου και το νέο πνεύμα στην Εκκλησία, φαίνεται ότι επιτελεί θαύματα και θα λύει προβλήματα, τα οποία μέχρι πρόσφατα φάνταζαν βουνό.

ΦΥΣΙΚΑ το ζητούμενο δεν είναι το ποιος, αλλά το πως χωρίζουν τα ζευγάρια. Η διαδικασία της έκδοσης διαζυγίων, είναι στην ουσία, μια διαδικασία νεκροψίας ενός γάμου, η οποία συνοδεύεται με ρυθμίσεις για τα παιδιά και οικονομικές διευθετήσεις ανάμεσα στο ζευγάρι. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο νομικό, αλλά είναι κυρίως ψυχολογικό. Κάθε διαζύγιο, όσο αναγκαίο και αν είναι, συνοδεύεται από ένα ισχυρό ψυχολογικό σοκ, το οποίο κατά κανόνα καλύπτεται πίσω από πολλά προβλήματα. Δεν είναι μια απλή δικαστική πράξη, κατά την οποία ο αίτιος, καλείται να πληρώσει ένα πρόστιμο και η υπόθεση τέλειωσε. Είναι μια ολόκληρη ψυχοσωματική πικρή διαδικασία, η οποία συνοδεύεται από μεγάλο πόνο.

ΠΑΝΤΩΣ ότι και να συμφωνήσουν τελικά Εκκλησία και Πολιτεία, πρέπει οπωσδήποτε να αποφευχθούν φαινόμενα υποκρισία, τα οποία εξυπηρετούν αλλότριους σκοπούς. Τα φαινόμενα, να αναγκάζονται οι διάδικοι, να πουν ένα σωρό ψέματα και πολλές γαργαλιστικές λεπτομέρειες, για να πειστεί το δικαστήριο να εκδώσει διαζύγιο, πρέπει να εξαφανιστούν. Είναι ακόμη συχνή η πρακτική, ένα ζευγάρι που κοινή συναινέσει, αποφάσισε να χωρίσει, χωρίς τσακωμούς και φιλονικίες, ρυθμίζοντας μάλιστα το ίδιο τα προβλήματα με τα παιδιά και τα οικονομικά, να αναγκάζεται να πει ένα σωρό ψέματα, για να αποδείξει κλονισμό του γάμου.

ΠΕΡΑΝ από τα άρθρα του Συντάγματος και τις όποιες πρόνοιες τους, είναι καλό στο διάλογο που βρίσκεται σε εξέλιξη να διαχωριστούν οι ευθύνες της πολιτείας και της Εκκλησίας. Το βάρος για τις ρυθμίσεις για τα παιδιά και τα οικονομικά είναι καλύτερα να αναληφθεί από την πολιτεία, αφού έχει τη δυνατότητα να επιβάλει τις αποφάσεις της με τη βοήθεια της Αστυνομίας και φυσικά με τις φυλακές. Από την άλλη η Εκκλησία θα πρέπει να αναλάβει το βάρος της διαχείρισης του πόνου και θλίψης, που συνοδεύει κάθε διαζύγιο, με τις ποιμαντικές δυνατότητες που διαθέτει και φυσικά με τη θεία Χάρη, η οποία πάντα συμπληρώνει τις ανθρώπινες αδυναμίες.