Τα πάντα ρει....

Συγκάτοικοι στο δράμα της Παλαιστίνης ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ Συγκάτοικοι είμαστε όλοι στην τρέλα… είναι ο κλασικός πλέον στίχος του Κώστα Τριπολίτη. Όλοι οι άνθρωποι στον πλανήτη, είμαστε τελικά συγκάτοικοι στην τρέλα. Όπου και να ταξιδεύσεις,   ο κόσμος σε πληγώνει, αλλά και σου δίνει δύναμη για το αύριο.   Στην επικίνδυνη Παλαιστίνη, το δράμα των ανθρώπων εναλλάσσεται με το χαμόγελο της χαράς. Σε πρόσφατο ταξίδι στην Ραμάλα, καλύπτοντας την πρώτη επίσημη επίσκεψη Πρόεδρου Βουλής στην Παλαιστίνη, του Δημήτρη Συλλούρη, σε αποστολή του ΡΙΚ, γίναμε μάρτυρες μιας τρέλας, η οποία δεν διαφέρει και πολύ από την κυπριακή σύγχρονη τρέλα.    Ο Γενικός Γραμματέας του κόμματος Παλαιστινιακή Εθνική Πρωτοβουλία, Μουσταφά Μπαρχουτί, γιατρός το επάγγελμα, παρουσίασε στην κυπριακή αντιπροσωπεία, την κατάσταση στην Παλαιστίνη, με γραφικά και φωτογραφίες. Το 1947, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, τα Ηνωμένα Έθνη αποφάσισαν την διχοτόμηση της Παλαιστίνης, σε δύο περ...

Καπάτσες γυναίκες    ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ   ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 14/5/2017       Φόβος και τρόμος κατάντησαν οι καπάτσες γυναίκες. Μπροστά τους στέκονται «σούζα», ακόμη και οι αυστηρότεροι διευθυντές του δημοσίου και οι ισχυρότεροι μάνατζερ του ιδιωτικού τομέα. Οι κυράδες με τους «μποκτζιάδες» μπαίνουν με περισσό θάρρος ή καλύτερα με απύθμενο θράσος, μέσα στα γραφεία και πωλούν τα γεννήματα τους, ψωμιά, αυγά, λουκάνικα, λούτζες, χαλούμια και ότι άλλο παράγουν. Και δεν δέχονται το όχι και δεν ανέχονται το, δεν τρώω κρέας και άλλες ειλικρινείς κατά τα άλλα, δικαιολογίες. Έχουν ένα διαπεραστικό βλέμμα και ένα απίστευτο ικετευτικό λόγο, που κλονίζουν ακόμη και αυτούς που σιχαίνονται τους παραγωγούς, οι οποίοι δεν ακολουθούν προδιαγραφές καθαριότητας και ποιότητας και επιμένουν στα λεγόμενα παραδοσιακά, πλην ανώνυμα, προϊόντα.   Το κακό δεν είναι να αγοράσεις μια φορά, μονολογούσε υψηλόβαθμο στέλεχος του δημοσίου, με απίστευτο φόρτο ερ...

Σβήνετε τα φώτα στο δημόσιο   ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ   ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 7/5/2017   «Είμαστε τριτοκοσμικοί, λες και ζούμε   στην εποχή των προπαππούδων μας, οι οποίοι κινούνταν με   λάμπες πετρελαίου»,   μονολογούσε   σε καφετέρια, εξοργισμένος, βιοπαλαιστής   ο οποίος αναγκάζεται να ξεκινά για την δουλειά του, πριν χαράξει το φως. «Σβήνουν τα φώτα στους δρόμους, πριν ξημερώσει και αναγκαζόμαστε να οδηγούμε στο απόλυτο σκοτάδι, με χίλιους δυο κινδύνους, στους ανάκατους και γεμάτους παγίδες δρόμους της Κύπρου». Παραδίπλα, άλλος βασανισμένος μεροκαματιάρης, μηχανόβιος, άρχισε να λέει το δικό του πόνο, αφού υποχρεωτικά κυκλοφορά με μοτοσυκλέτα. «Νυκτώνει και τα φώτα στους δρόμους δεν ανάβουν, με αποτέλεσμα να αποτελούμε κινητούς στόχους για τα αυτοκίνητα».             Στην κουβέντα μπήκαν   και άλλοι   της παρέας και άρχισαν το βρισίδη για τους «αχαΐρευτους» του δημοσίου και...