Από τους ατέλειωτους καημούς, στη αιώνια χαρά της Ανάστασης

Από τους ατέλειωτους καημούς, στη αιώνια χαρά της Ανάστασης

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

«ΣΑ ΝΑ χανε ποτέ τελειωμό τα πάθια και οι καημοί του κόσμου"...λέει ο πάντα επίκαιρος κοσμοκαλόγηρος Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης προβάλλοντας με το δικό του τρόπο το Ορθόδοξο μυστήριο της ζωής και του θανάτου, του Σταυρού και της Ανάστασης. Πάθια και καημοί οι οποίοι δεν μένουν στον τάφο αλλά ανέρχονται στη ζωή, πάθια και καημοί οι οποίοι αγγίζουν πλούσιους και φτωχούς, επιβεβαιώνοντας με μυστικό τρόπο ότι η ισότητα στη χαρά εκπηγάζει από τη θεία πρόνοια, από αγώνα για την αγάπη και δεν έχει καμία σχέση με τα πλούτη και δύναμη. Απλά και ταπεινά, χωρίς εξάρσεις και χωρίς εμπαθείς μεγαλοστομίες, χωρίς να τεντώνονται τα νεύρα και με ήρεμη τη ψυχή, βιώνεται η Αναστάσιμη χαρά.

Η ΜΕΓΑΛΟΒΔΟΜΑΔΑ των παθών του Κυρίου είναι μπροστά μας και ο Νυμφίος Χριστός μας καλεί να βαδίσουμε μαζί του. Με το βλέμμα στραμμένο στην Ανάσταση, με την ελπίδα ριζωμένη στο θάνατο του θανάτου, θα ανεβούμε και φέτος στο Γολγοθά και θα κατεβούμε στον τάφο. Η Εκκλησία του Χριστού μάς καλεί να συσταυρωθούμε, να συνταφούμε, ώστε τελικά να συναναστηθούμε με το Χριστό στην αιώνια χαρά του παραδείσου. Οι Εκκλησίες είναι ανοικτές για να δεχθούν τους πιστούς και οι πιστοί έχουν ανοικτά τα μάτια της ψυχής για να δουν και να βιώσουν το μυστήριο της ταπείνωσης του Θεανθρώπου. Θα πάρουν στην ψυχή τους, ένα κομμάτι από το θαυματουργικό φως που θα ανάψει και φέτος στον Τάφο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα και θα καταυγάσει όλη την οικουμένη.

«ΙΔΟΥ ο Νυμφίος έρχεται…» ψάλλει η εκκλησία μας καλώντας μας να ακολουθήσουμε τα σταυροαναστάσιμα βήματα του θεανθρώπου Χριστού. Πορεία προς το θάνατο αλλά και προς τη ζωή, πορεία η οποία δεν είναι στρωμένη με γλυκανάλατες χαρούλες αλλά ταυτισμένη με το «μαρτύριο της συνείδησής μας» που μετατρέπεται πολλές φορές και σε σωματικό μαρτύριο. Ο κόσμος, καζάνι που βράζει, αναζητώντας διέξοδο στα αδιέξοδα της ανίας, της καλοζωίας και της πείνας του στομαχιού. Βλέπει άφωνος τους ισχυρούς της γης να φωνάζουν και να ρίχνουν φωτιά και θάνατο από τον ουρανό. Αρρωστημένα μυαλά, πίσω από επτασφράγιστα γραφεία, μηχανεύονται τρόπους για να απομυζήσουν τους αδύνατους. Εκατομμύρια παιδιά αφήνονται στο έλεος της μοίρας τους για να πεθαίνουν από έλλειψη φαρμάκων αξίας μερικών σεντ. Στον μικρόκοσμο της καθημερινής μας καλοπέρασης, η πορεία η ίδια, με τους κάθε λογής, μικρομεγάλους να πατούν «επί συνειδησιακών πτωμάτων» και να προχωρούν προς το «θάνατο» της δικής τους αυταπάτης.

Ο ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΣ πατήρ Αλέξανδρος Σμέμαν έγραφε ότι το Πάσχα για μας είναι η επιστροφή και η σαρακοστή είναι η προετοιμασία μας γι αυτή την επιστροφή – η αργή αλλά επίμονη προσπάθεια να πραγματοποιήσουμε τελικά την δική μας «διάβαση», το Πάσχα μας στην νέα εν Χριστώ ζωή. Ένα ταξίδι, ένα προσκύνημα! Καθώς το αρχίζουμε, καθώς κάνουμε το πρώτο βήμα στη «χαρμολύπη» της Μεγάλης Σαρακοστής βλέπουμε – μακριά - τον προορισμό. Είναι η χαρά της Λαμπρής, είναι η είσοδος στη δόξα της Βασιλείας. Είναι αυτό το όραμα, η πρόγευση του Πάσχα, που κάνει τη λύπη της Μεγάλης Σαρακοστής χαρά, φως και τη δική μας προσπάθεια μια «πνευματική άνοιξη». Η νύχτα μπορεί να είναι σκοτεινή και μεγάλη, αλλά σε όλο το μήκος του δρόμου μια μυστική και ακτινοβόλα αυγή φαίνεται να λάμπει στον ορίζοντα. «Μη καταισχύνης ημάς από της προσδοκίας ημών Φιλάνθρωπε».

ΤΟ ΧΑΡΟΠΟΙΩΝ πένθος βιώνεται και θα βιωθεί εντονότερα αυτές της μέρες και από αυτούς που έρχονται και την «εντεκάτη». Όλοι έχουν θέσει, όλοι μπορούν να γευτούν από το ποτήριο της ζωής, όλοι μπορούν να γευτούν τη χαρά της Ανάστασης του Χριστού. Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος λέει ότι: «...καθαρτέον πρώτον εαυτόν, είτα τω καθαρώ προσομιλητέον». Kαι ο άγιος Iωάννης ο Δαμασκηνός ψάλλει: «καθαρθώμεν τας αισθήσεις και οψόμεθα τω απροσίτω φωτί της αναστάσεως, Xριστόν εξαστράπτοντα και χαίρετε φάσκοντα τρανώς ακουσόμεθα, επινίκιον άδοντες».