Κινδυνεύει ο Χριστιανισμός από τους αρχαιολόγους

Κινδυνεύει ο Χριστιανισμός από τους αρχαιολόγους

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΕΧΟΥΝ πλάκα οι αντιδράσεις Ιεραρχών, Θεολόγων και όχι μόνο, από τις αρχαιολογικές ανακαλύψεις στα Ιεροσόλυμα. Από ανόητους, μέχρι επικίνδυνους απεκάλεσαν τους αρχαιολόγους που υποστήριξαν ότι βρήκαν τον τάφο του Χριστού. Ευτυχώς όμως βρέθηκαν και κάποιοι που μίλησαν για διαφημιστικό κόλπο και έτσι μετριάστηκε ο θυμός των «γνήσιων, καθαρών και αληθινών» Χριστιανών. Η απλή αλήθεια ότι άλλο πίστη και άλλο επιστήμη δεν είναι καθόλου απλή. Η ιστορία θυμίζει τον Γαλιλαίο, ο οποίος όταν είπε την απλή αλήθεια ότι η γη είναι στρογγυλή και γυρίζει, τον οδήγησαν στην ιερά εξέταση και θα τον δολοφονούσαν αν δεν «μετανοούσε» μπροστά στους μεγαλόσχημους παπικούς. Ωστόσο δεν έπαυσε ποτέ να λέει: «και όμως η γη γυρίζει...». Η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται δυστυχώς συχνά πυκνά από όσους αμφισβητούν ιστορικούς μύθους, πάνω στους οποίους στήνεται η εξουσία Ιεραρχών και όχι μόνο.

ΑΥΤΗ η πλάκα με τον τάφο του Χριστού, γιατί μόνο για πλάκα πρέπει να θεωρούνται οι αντιδράσεις, ξεκινούν από την θεολογική αδυναμία εκκλησιαστικών ταγών, οι οποίοι ακόμη και ύστερα από 2000 χρόνια Χριστιανισμού επιμένουν να συγχέουν την πίστη με την επιστήμη. Το λάθος αυτό, το ακολούθησε για αιώνες η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, η οποία θεώρησε τα κείμενα του Αριστοτέλη, σαν την Αγία Γραφή για τις επιστήμες. Με την ύποπτη υποταγή στην αριστοτελική λογική, οδηγήθηκαν στο αλάθητο του Πάπα, στην ιερά εξέταση και τελικά στην καθυπόταξη της επιστημονικής αλήθειας, στις θεολογικές αδυναμίες και σκοπιμότητες. Ευτυχώς σήμερα όλα αυτά ξεπεράστηκαν στην πράξη. Ωστόσο η θεολογική πλάνη, δεν παύει να ταλαιπωρεί και σήμερα αδύναμους ανθρώπους, οι οποίοι νομίζουν ότι είναι οι προστάτες του Χριστού στη γη.

ΑΛΗΘΕΙΑ τι σημασία έχει αν ο Τάφος του Χριστού, βρίσκεται στο χώρο του Παναγίου Τάφου ή στο σημείο που υποστηρίζει ο όποιος αρχαιολόγος. Τι σημασία έχει αν ο Χριστός γεννήθηκε χειμώνα ή άνοιξη, στην χρονολογία μηδέν ή μερικά χρόνια νωρίτερα. Αλήθεια τι σημασία έχει αν ο Χριστός ζωγραφίζεται από ένα ερασιτέχνη αγιογράφο ή από ένα σπουδαίο καλλιτέχνη. Τι σημασία έχει αν ο Χριστός δοξάζεται από ένα καλλίφωνο ή από ένα κακόφωνο ψάλτη. Όλα αυτά έχουν τη σημασία τους, αλλά δεν αποτελούν αναγκαία μέσα για το Χριστιανό και τον αγώνα του για αγιότητα. Ο πολιτισμός και η τέχνη μπορούν να αποτελούν σκαλοπάτι για τη σωτηρία του ανθρώπου, αλλά τα σκαλιά που οδηγούν στον παράδεισο, είναι καμωμένα από αγάπη για το Θεό και τους άλλους ανθρώπους. Οι πατέρες της 7^ης Οικουμενικής Συνόδου, με θαυμαστό τρόπο, όρισαν ότι από την ώρα που ζωγραφίζεται ο Χριστός και οι Άγιοι στις εικόνες, τότε η προσκύνηση μεταβαίνει διά της εικόνας στο πρωτότυπο. Πέραν τούτου, αν μια εικόνα ιστορήθηκε πριν 15 αιώνας, είτε ιστορήθηκε χθες, έχει την ίδια αξία και την ίδια δύναμη, για τον Χριστιανό. Η θαυματουργή Παναγία του Κύκκου και η χάρτινη Παναγία στο εικονοστάσι του σπιτιού, επιτελούν το ίδιο έργο κατά την προσκύνηση. Από εκεί και πέρα η αξία μιας εικόνας ανεβαίνει από τη χάρη που «μάζεψε» από την αγιότητα του αγιογράφου, την προσευχή των πιστών και τα θαύματα που επιτελέστηκαν.  

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΙ επιτελούν ένα σημαντικό έργο στην Εκκλησία, συμβάλλοντας στην ανακάλυψη της ιστορικής αλήθειας και βοηθώντας στην διατήρηση χώρων και αντικειμένων που εμποτίστηκαν από τη χάρη αγίων ανθρώπων και βεβαίως από την παρουσία του Χριστού στη γη. Ωστόσο όταν απολυτοποιηθεί το έργο των αρχαιολόγων και υπερκεράσει θεολογικές αλήθειες, τότε τα πράγματα αποκτούν προβληματική διάσταση. Σημαντικότερο παράδειγμα τα μουσεία ή εικονοφυλάκια όπως λέγονται, όπου τοποθετούνται άγιες Εικόνες και εκκλησιαστικά αντικείμενα, τα οποία από τη μια μέρα στην άλλη, από λατρευτικά αντικείμενα μετατρέπονται σε νεκρά μουσειακά αντικείμενα, τα οποία ικανοποιούν τις ανάγκες της επιστημονικής έρευνας, αλλά όχι τις λατρευτικές ανάγκες των πιστών. Ακόμη αρχαίες Εκκλησίες, μένουν χωρίς τοιχογραφίες, ή με σπαράγματα παλαιών τοιχογραφιών, ώστε να διατηρηθεί και να αναδειχθεί η αρχαιολογική τους αξία. Ωστόσο οι πιστοί που έχουν ανάγκη τις τοιχογραφίες – όπως καθιερώθηκαν από τους αγίους πατέρες - στερούνται ένα σημαντικό μέσο στον αγώνα για προσευχή.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ θυμίζει το ανέκδοτο με το Ιεραπόστολο και τον νεοφώτιστο ιθαγενή στην Αφρική. Ύστερα από πολλά κηρύγματα ο Ιεραπόστολος κατάφερε τους ιθαγενείς να αποδεχθούν τον χριστιανισμό. Ωστόσο ο αρχηγός της φυλής ζήτησε να επισκεφθεί το Βατικανό, πριν ασπαστεί το Χριστό. Στο άκουσμα του αιτήματος ο Ιεραπόστολος πάγωσε, αφού γνώριζε ότι αυτά που δίδασκε, περί αγάπης στον πλησίον, περί αυτοθυσίας και περί αγγελικών κόσμων, δεν μπορούσαν να υπάρχουν στο πολύβουο Βατικανό. Όμως στην επιμονή του ιθαγενή ο Ιεραπόστολος αναγκάστηκε να στείλει τον άνθρωπο, στην Αγία Έδρα. Πήγε λοιπόν ο ιθαγενής στην Ρώμη, παρέμεινε για μερικούς μήνες, γνώρισε την αλήθεια για τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και επέστρεψε στη χώρα του. Βρίσκει τον Ιεραπόστολο και τον καλεί να τον βαπτίσει. Με μεγάλη περιέργεια ο Ιεραπόστολος, ρώτησε τον νεοφώτιστο τι συνάντησε στην Ρώμη. Και η απάντηση ήταν εκπληκτική. Βρήκα όλη την κακία του κόσμου μαζεμένη στο Βατικανό. Βρήκα τα αντίθετα από αυτά που μου δίδαξες. Ωστόσο σκέφτηκα και είπα, αφού παρόλο τον πόλεμο που δέχεται ο Χριστιανισμός από τους ανθρώπους του, παραμένει η μεγαλύτερη θρησκεία στον κόσμο, τότε σίγουρα η δύναμη του, είναι πέραν από τους ανθρώπους.