Πολλά δεν θέλει ο άνθρωπος τη Μεγαλοβδομάδα
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
ΠΟΛΛΑ δεν θέλει ο άνθρωπος για να βιώσει τον παράδεισο και τη χαρά του Αναστάντος Χριστού. Λίγη ησυχία, λίγη νηστεία, λίγη ειλικρίνεια, λίγη αυτογνωσία, λίγη πάλη με τον εαυτό του, λίγη χάρη και όλα γίνονται. Τώρα αν στη διαδρομή έλθουν και λίγο πιο δύσκολες καταστάσεις και πρέπει να παλέψει ο άνθρωπος και με τους άλλους ή και με το διάβολο, τα πράγματα και πάλι δεν είναι τραγικά, αφού η χάρις του Θεού πολλαπλασιάζεται. Τις μέρες αυτές που όλος ο κόσμος τρέχει στις Εκκλησίες, αναζητώντας έστω και τυπικά να ξαναβιώσει κάποιες παιδικές του αναμνήσεις, για να μυρίσει το άρωμα του παραδείσου, οι Εκκλησίες, κυρίως των πόλεων, προσπαθούν να αντιγράψουν στοιχεία νυκτερινών κέντρων διασκέδασης. Προβολείς κάνουν τη νύκτα μέρα, μεγάφωνα στη διαπασών, παπάδες και ψαλτάδες να ουρλιάζουν κυριολεκτικά, έχοντας στο στόμα το μικρόφωνο. Υψηλές κυρίες και ζωηρά παιδιά να προσπαθούν να ψάλλουν τα Εγκώμια, δολοφονώντας κυριολεκτικά το μέλος και τα λόγια των σπουδαίων ποιημάτων. Διάκοσμοι από ευφάνταστους ανθοπώλες και διακοσμητές, Επίτροποι οι οποίοι μετατρέπονται σε αστυνομικούς προσπαθώντας να επιβάλουν την τάξη στους πιστούς. Τελικά η τελετουργία μεταπίπτει σε παράσταση και η σύναξη αγάπης καταντά συγκέντρωση ταλαιπωρίας.
ΕΙΝΑΙ άραγε τυχαίο, ότι χιλιάδες πιστοί φεύγουν αυτή τη βδομάδα, από τις πόλεις και μεταβαίνουν σε μακρινά μοναστήρια και ταπεινά εκκλησάκια για να βιώσουν τη μυσταγωγία της Μεγάλης Βδομάδας. Με κεριά, χωρίς μεγάφωνα, με ταπεινούς παπάδες και ψαλτάδες, χωρίς επιδεικτικές εκδηλώσεις και προπαντός χωρίς στρατιώτες. Αυτό και αν είναι ντροπή για το χώρο και τις ημέρες αυτές. Τι σχέση μπορεί να έχουν οι οπλοφόροι - δεν φταίνε οι καημένοι φαντάροι - με το θείο δράμα του εσταυρωμένου και αναστημένου Χριστού, εκτός από την ικανοποίηση των επιδεικτικών παθών των αρχόντων. Άσε που η όλη προσπάθεια εντυπωσιασμού τις περισσότερες φορές καταντά κιτς προκαλώντας τα γέλια παρά το θαυμασμό του πλήθους.
ΚΑΙ κάτι άλλο. Όχι κηρύγματα, όχι ανούσιες διδασκαλίες. Ο Χριστός είναι τόσο κοντά μας, όσο ποτέ ολόκληρο το χρόνο, όπως είθισται να λέγεται. Οι ακολουθίες είναι μοναδικές, οι ύμνοι είναι θεσπέσιοι, το μυστήριο υπέρλογο και δεν χρειάζονται οι λογικοί λόγοι να ανατρέπουν την όλη ατμόσφαιρα και την επικοινωνία με το Θεό, όπως και αν αυτή εννοείται και βιώνεται προσωπικά από τον καθένα. Αφήστε λίγο χώρο και για τον Θεό, δεν βλάπτει.
ΕΙΝΑΙ άραγε τυχαίο, ότι χιλιάδες πιστοί φεύγουν αυτή τη βδομάδα, από τις πόλεις και μεταβαίνουν σε μακρινά μοναστήρια και ταπεινά εκκλησάκια για να βιώσουν τη μυσταγωγία της Μεγάλης Βδομάδας. Με κεριά, χωρίς μεγάφωνα, με ταπεινούς παπάδες και ψαλτάδες, χωρίς επιδεικτικές εκδηλώσεις και προπαντός χωρίς στρατιώτες. Αυτό και αν είναι ντροπή για το χώρο και τις ημέρες αυτές. Τι σχέση μπορεί να έχουν οι οπλοφόροι - δεν φταίνε οι καημένοι φαντάροι - με το θείο δράμα του εσταυρωμένου και αναστημένου Χριστού, εκτός από την ικανοποίηση των επιδεικτικών παθών των αρχόντων. Άσε που η όλη προσπάθεια εντυπωσιασμού τις περισσότερες φορές καταντά κιτς προκαλώντας τα γέλια παρά το θαυμασμό του πλήθους.
ΚΑΙ κάτι άλλο. Όχι κηρύγματα, όχι ανούσιες διδασκαλίες. Ο Χριστός είναι τόσο κοντά μας, όσο ποτέ ολόκληρο το χρόνο, όπως είθισται να λέγεται. Οι ακολουθίες είναι μοναδικές, οι ύμνοι είναι θεσπέσιοι, το μυστήριο υπέρλογο και δεν χρειάζονται οι λογικοί λόγοι να ανατρέπουν την όλη ατμόσφαιρα και την επικοινωνία με το Θεό, όπως και αν αυτή εννοείται και βιώνεται προσωπικά από τον καθένα. Αφήστε λίγο χώρο και για τον Θεό, δεν βλάπτει.
Σχόλια