Το λαμπρόν τζι που πέφτει κρούζει ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 15/8/2021 «Το λαμπρόν τζι που πέφτει κρούζει…» έλεγε τις προάλλες βασανισμένος λεβεντο-παππούς, ο οποίος ένοιωσε στο πετσί και την πούγκα του, την «πυρά» των φονικών και καταστροφικών πυρκαγιών, πριν πέντε χρόνια στην περιοχή της Σολιάς. «Πέρασε το κακό και μας ξέχασαν όλοι…» για να συμπληρώσει με μια κραυγή από τα βάθη της ψυχής του «ευτυχώς…» Ο καλοκάγαθος άνθρωπος, συνεχίζει την αξιοπρεπή ήσυχη ζωή του, στο αγαπημένο του χωριό, παίζοντας τάβλι και χαρτιά στους καφενέδες και απολαμβάνοντας την αγαπημένη του ζιβανία. Περιμένει τις γιορτές και τις αργίες, για να έλθουν στο χωριό, τα λατρεμένα του παιδιά και εγγόνια από την πόλη και προσεύχεται για τα παιδιά του και όλο τον κόσμο. Τα χιονισμένα του μαλλιά, οι βαθιές ρυτίδες στο πρόσωπο του και οι ρόζοι στα χέρια του, τον έκαναν σοφό και ξέρει πλέον καλά ότι «το λαμπρό, κρούζει μόνο εκεί που πέφτει» και ήδη ξέχασε τα κούφια τα λόγια τα μεγάλα. ...