Δεσποτικές προεκλογικές δαπάνες και σιμωνία
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ήρθε στη γη, για να διαλύσει τις θρησκείες και να φανερώσει την αληθινή πίστη. Ήρθε στη γη για να καταλύσει την υποκρισία και να υποδείξει το δρόμο της αλήθειας που οδηγεί στην παραδείσια χαρά. Δίδαξε την αγάπη προς τους εχθρούς, την ταπείνωση, την αυτοθυσία, το πρωτείο του έσχατου και την αγάπη η οποία είναι ανώτερη και από τα θαύματα. Ωστόσο η διέλευση του χρόνου και η μετάπτωση της πίστης, σε θρησκεία - έγινε η πίστη, σύστημα ιδεών και κανόνων και κατάντησε κομμάτι της κοσμικής εξουσίας - έφερε και τις αιρέσεις, προκάλεσε και τα σκάνδαλα και τελικά οδήγησε στις Αγίες Συνόδους και τους ιερούς κανόνες, οι οποίοι δείχνουν το δρόμο για τη σωτηρία, χωρίς βεβαίως να επιβάλλουν οτιδήποτε.
ΑΠΟΤΕΛΕΙ φυσικό κανόνα ότι κάθε μορφή εξουσίας είτε από συνήθεια, είτε από προδιάθεση ρέπει προς τη διαφθορά. Από αυτό τον κανόνα δεν εξαιρείται η εκκλησιαστική εξουσία, η οποία εκφράζεται συνήθως μέσα από τη Δεσποτοκρατία. Η εξουσία, όπως αυτή και αν μεταφράζεται, είτε σε δόξα, είτε σε δύναμη, είτε σε αξιώματα, είτε σε πλούτο, είτε άλλως πως, αποτελεί το πιο γλυκό ναρκωτικό και φυσικά δεν ήταν δυνατό να ξεφύγουν οι άνθρωποι της Εκκλησίας. Την ίδια ώρα που εκκλησιαστικοί ταγοί διδάσκουν με λόγια την εγκράτεια, την ευσπλαχνία, την αγάπη, τη φιλανθρωπία, "Δωρεάν ελάβατε, δωρεάν δότε" τη λιτότητα, "μη κτήσησθε χρυσόν, μηδέ άργυρον μηδέ χαλκόν εις τα ζώνας υμών, μη εις οδόν, μηδέ δύο χιτώνας, μηδέ υποδήματα, μηδέ ράβδον", την ίδια ώρα διδάσκουν με τη ζωή τους τη διαφθορά και σκανδαλίζουν με τις πράξεις τους.
ΚΑΤ' ΕΞΟΧΗΝ έκφραση της εκκλησιαστικής διαστροφής, αποτελεί η σιμωνία, δηλαδή η εξαγορά θέσεων στο Ιερατείο. Ιστορικά η έννοια στης σιμωνίας ξεκίνησε από την προσπάθεια εξαγοράς της χάριτος του Αγίου Πνεύματος από τους Αποστόλους, από ένα μάγο της Σαμάρειας που λεγόταν Σίμων. Η αρρώστια αυτή εμφανίστηκε λίγα χρόνια μετά την Ανάσταση του Χριστού και συνεχίζεται μέχρι σήμερα, είτε φανερά, είτε κρυφά. Ο Ζ΄ κανόνας της Συνόδου της Σαρδικής, το 343, καταδικάζει τους επισκόπους που περιφέρονται με αυτοκρατορική συνοδεία και ορίζει ότι πρέπει να σταματήσουν οι πιέσεις και οι διαγκωνισμοί για μετακίνηση από τις μικρές μητροπόλεις στις μεγάλες και πλούσιες και καυτηριάζει την αχαλίνωτη χρυσολατρεία και φιλαργυρία. Τα παραδείγματα στην εκκλησιαστική ιστορία είναι πάμπολλα, τόσο σε επίπεδο επιτέλεσης του ανοσιουργήματος, όσο και σε επίπεδο τιμωρίας των ενόχων.
Ο ΔΙΚΑΙΟΚΡΙΤΗΣ Χριστός δεν εξετάζει μόνο τις πράξεις των ανθρώπων, αλλά κυρίως τις καρδίες τους και τη βούλησή τους να αγαπήσουν. Εξάλλου αυτή είναι και η κύρια διαφορά ανάμεσα στη νομιμότητα και την αγιότητα. Οι καλοί πολίτες, είναι όσοι τηρούν τους νόμους, έστω και αν οι πράξεις τους είναι διεφθαρμένες και μιαρές. Αντιθέτως καλός χριστιανός και άγιος, είναι όποιος ξεπερνά τους νόμους και τους κανόνες και αγαπά τους πάντες και τα πάντα. Τα μύχια της καρδίας μόνο ο Θεός τα γνωρίζει και από αγάπη παραχωρεί και βάσανα αλλά και χαρές στον κάθε άνθρωπο, αναλόγως των δυνατοτήτων και της αντοχής του.
ΣΤΗΝ ΚΟΣΜΙΚΗ δικαιοσύνη, έχουμε τα φαινόμενα των εγκληματιών του λευκού κολάρου, δηλαδή των ανθρώπων οι οποίοι τηρούν κατά γράμμα - όχι κατά πνεύμα - τους νόμους, εγκληματούν ενσυνείδητα και επιπλέον έχουν και την καλή έξωθεν μαρτυρία των ευυπόληπτων πολιτών. Το παράδειγμα του εγκλήματος του χρηματιστηρίου είναι το πιο χαρακτηριστικό. Ανάλογο παράδειγμα προσφέρουν περιπτώσεις μεγάλων λεγόμενων ευεργετών, οι οποίοι εκμεταλλεύτηκαν και καταδυνάστευσαν χιλιάδες ή και εκατομμύρια ανθρώπους για να προσφέρουν μερικές φιλανθρωπίες στη δική τους πατρίδα και να ανακηρυχθούν ως σπουδαίοι άνθρωποι.
ΤΟ ΙΔΙΟ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ και στην περίπτωση της σιμωνίας. Κάθε υποψήφιος για τον Αρχιεπισκοπικό θρόνο, ξοδεύει χρήματα για φιλανθρωπικούς σκοπούς και αυτό επιβεβαιώνεται σε λογιστικά βιβλία και από ανεξάρτητους ελέγχους. Τώρα αν πίσω από το μυαλό του φιλάνθρωπου Δεσπότη, όποιος και αν είναι αυτός, κρύβονται αληθινές πράξεις αγάπης, ή αν στόχος των φιλανθρωπιών είναι η εξαγορά ψήφων, είναι μια άλλη υπόθεση, για την οποία κριτής είναι ο ίδιος ο Χριστός. Φυσικά όπως όλοι οι φτωχοί και καταφρονεμένοι του κόσμου, περιμένουν τις πολιτικές εκλογές για να πάρουν κάποια αύξηση ή κάποια ωφελήματα, έτσι και οι ταπεινοί και βασανισμένοι πιστοί δέχονται τις φιλανθρωπίες όποιο και να είναι το κίνητρο του Δεσπότη. Πάντως αυτή η μακρά προεκλογική περίοδος για τον Αρχιεπισκοπικό θρόνο, ωφέλησε πάρα πολλούς, έστω και αν ταλαιπωρεί τους μνηστήρες.
Σχόλια