Συγχωριανοί ο Μόρφου Νεόφυτος και ο Κεμάλ
ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΜΟΡΦΟΥ ΝΕΟΦΥΤΟΥ
Από το 1974 και μετά, η Μητρόπολή μας ζει την επαπειλούμενη ως λύση για τον τόπο, την διχοτόμηση εννοώ, και βιώνει την τραγωδία της σημερινής Κύπρου. Διότι η Μητρόπολη μας, Μακαριότατε, είναι η εικόνα της σημερινής ημικατεχόμενης και μοιρασμένης Κύπρου.
Έχετε κι εσείς γνωρίσει τον πόνο της προσφυγιάς, καθώς προέρχεσθε από προσφυγική οικογένεια. Αλλά τίποτε δεν είναι πιο πικρό από το να είσαι πρόσφυγας στον τόπο σου και να ατενίζεις, ως άλλος Αδάμ, τον παράδεισο της Μόρφου. Και συχνά πυκνά να ανεβαίνει στην καρδιά μας, Μακαριότατε, αυτό που περιγράφει ο υμνογράφος στο Τριώδιο, «Οίμοι παράδεισε πάνδημε, δη εμέ δεθιτευμένος και διά τους «Τούρκους» κεκλεισμένος».
Ο πόθος
Όταν κάποια στιγμή, για άλλες σκοπιμότητες, άνοιξαν τα κατοχικά οδοφράγματα, ο πόθος του πρόσφυγα Επίσκοπου της Μόρφου, ήταν πιο δυνατός από τη λογική. Πήγαμε στην πόλη μας, για να δούμε πώς διαμορφώθηκε η πραγματικότητα μετά από τα τραγικά γεγονότα του 1974 και για να προσκυνήσουμε στην εκκλησία του Αγίου Μάμα. Εκεί είδαμε τις εκκλησίες μας να έχουν μετατραπεί σε μουσουλμανικά τεμένη, σε στάβλους και τον Άγιο Μάμα να έχει γίνει μουσείο, αντικείμενο περιεργείας για τα μάτια των τουριστών.
Αντιλαμβάνεστε, Μακαριότατε, πώς αισθάνθηκα όταν πήγα στο χωριό μου στην Πάνω Ζώδια και είδα τον ναό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, που στην αυλή του μεγάλωσα, να είναι μουσουλμανικό τέμενος. Και εκεί, καθώς προσευχόμασταν στην αυλή του Αρχαγγέλου παρακαλώντας τον να κάνει το θαύμα του, συνέβη ένα γεγονός που μας έκανε να αντιληφθούμε πόσο δύσκολη είναι η κατάσταση και πόσο πιο δυνατή πρέπει να είναι η προσευχή μας για να γίνει το θαύμα στον τόπο μας.
Ο Κεμάλ
Εκείνη τη στιγμή σταμάτησε μπροστά στην εκκλησία ένα μαθητικό λεωφορείο, στον ίδιο τόπο όπου κατέβαινα και εγώ από το λεωφορείο στα δώδεκα μου χρόνια· μόνο που αυτή τη φορά, το λεωφορείο δεν έφερνε τα Ελληνόπουλα της Ζώδιας από τα Γυμνάσια της Μόρφου, αλλά Τουρκόπουλα, παιδιά εποίκων, που τώρα αισθάνονται κάτοικοι της Ζώδιας. Όταν, λοιπόν, είδαν τις παράδοξες στολές μας, τα ράσα του κληρικού της Ορθοδοξίας, μας ρώτησαν στ’ αγγλικά: «Ποιοι είστε εσείς; Δεν σας έχουμε ξαναδεί εδώ.» Και όταν δώσαμε λόγο, όσο λόγο μπορούσαμε σε δωδεκαετή παιδιά, τους ρώτησα: «Εσάς πως σας λένε;» Και μου απάντησαν: «Κεμάλ, Χουσείν». «Και από πού είσαι παιδί μου;» «Από αυτό το χωριό. Το Μπονστάντζι». «Εσύ από πού είσαι παπά μου;», μου λέει. Και του απαντώ: «Και εγώ από αυτό το χωριό, από τη Ζώδια». «Ναι, μου λέει, μάς είπαν οι γονείς μας, πως το χωριό αυτό κάποτε λεγόταν Ζώδια και τώρα Μποστάντζι.» Τότε αντιλήφθηκα ότι το χάσμα είναι μέγα και χρειάζεται πολλή εργασία για να γεφυρωθεί. Και ξαφνικά μου λέει ο μικρός Κεμάλ: «Δηλαδή παπά, αφού γεννήθηκες εδώ και εγώ γεννήθηκα εδώ, είμαστε χωριανοί». Τι απαντούμε σε αυτό το παιδί, Μακαριότατε;
Το πρόβλημα της σημερινής Κύπρου είναι να υπάρξουμε Ορθόδοξοι Έλληνες στη γη που μας γέννησε, αλλά και να συνυπάρξουμε, γιατί το «υπάρχειν και το συνυπάρχειν» είναι το θέλημα των καιρών για την Εκκλησία της Κύπρου. Κι εμείς, σ’ αυτή την σταυρωμένη Μητρόπολη, προσπαθούμε, μαζί με τους καλούς κληρικούς μας, να υπάρχουμε ως Έλληνες, αλλά και να συνυπάρχουμε ως Ορθόδοξοι χριστιανοί.
(Απόσπασμα από την ομιλία του Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου κατά την υποδοχή του Αρχιεπισκόπου Αθηνών κ. Χριστοδούλου την 1η Μαΐου 2007 στην Ευρύχου.)
Σχόλια