Τα πάντα ρει....

Εν ν' αγκαλέσω τον Θεόν… ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 26/4/2015 «Εν ν' αγκαλέσω τον Θεόν, μα ποιος εν να τον κρίνει, αφού η κρίση μια ένι, τζιαι ρίζει την τζιαι τζείνη»…   Δ ηλαδή θέλω να κάνω αγωγή στον θεό, αλλά ποιος θα τον δικάσει, αφού είναι ο κάτοχος της δικαιοσύνης. Ο εθνικός μας ποιητής Βασίλης Μιχαηλίδης, με αυτό τον συγκλονιστικό στοίχο, καταγράφει το αιώνιο ερώτημα, σκιαγραφεί   το αιώνιο γιατί του ανθρώπου απέναντι στο Θεό, για τις αδικίες που επικρατούν σε αυτό τον κόσμο. Όπως λέει και ο κοσμάκης: «Γιατί δεν σηκώνει το χέρι του και να ρίξει ένα δυνατό χαστούκι στους αθεόφοβους, που καταπατούν τα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια των ανθρώπων.» Όλους αυτούς που κατάντησαν επαίτες τους μισούς κύπριους, για να σωθούν και να αυξήσουν τα πλούτη τους, τα λαμόγια, οι απατεώνες με τα λευκά κολάρα.         Πριν μερικές δεκαετίες ήταν οι τοκογλύφοι και οι συμμορίες που σκότωναν και λεηλατούσαν, με την ανοχή των Τούρκων, των Βρ...

Ένας τουρκοκύπριος θα μας σώσει ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ «Ζούμε στιγμές του 1973, παραμονές του πραξικοπήματος και της εισβολής» μονολογούσε καφενόβιος, οποίος βίωσε από την καλή και την ανάποδη, από την μια το αγνό πάθος της Ένωσης με την μητέρα Ελλάδα «τρώγοντας και πέτρες» και από την άλλη την φρίκη του πολέμου και την προδοσία των αδελφών αξιωματικών εξ Ελλάδος. Και έλεγε: «Τότε, κάθε λίγο και λιγάκι, βλέπαμε ανατινάξεις αστυνομικών σταθμών, ακούγαμε για συλλήψεις και φυλακίσεις, διαβάζαμε για φρικτά βασανιστήρια στις φυλακές και μαθαίναμε από ψίθυρους ότι σε μια νύκτα θα σκοτώναμε όλους τους τουρκαλλάδες, όπως πάλαι ποτέ οι Κρητικοί». Ο άνθρωπος που δεν έκρυβε την θλίψη, αλλά και την αγωνία του, για το μέλλον των παιδιών του, συνέχιζε να μιλά χωρίς να νοιάζεται αν τον άκουγε κανένας: «Τότε οι πολίτες ήταν διχασμένοι και αλληλομισούνταν. Από την μια οι δεξιοί και από την άλλη αριστεροί. Από την μια οι Μακαριακοί και από την άλλη οι Γριβικοί. Όλοι νόμιζαν και πίστευαν ότι υπερ...

Ο επίκαιρος Μίδας ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ   ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 11/4/2015 Η ιστορία, αληθινή ή ψεύτικη, δεν έχει καμία σημασία. Ένας πάμπλουτος επιχειρηματίας, πήγε στην Μύκονο για διακοπές. Κάνοντας βόλτα στην παραλία, είδε ένα νέο να κάθεται και να ψαρεύει αμέριμνος, με το καλάμι του. Του έκανε εντύπωση η σπιρτάδα στο βλέμμα του και η χαρά στο πρόσωπο του, κυρίως όταν τσιμπούσε ψάρι. Πήγε κοντά του και έπιασε την κουβέντα. Του μίλησε για τα πλούτη του, για τα ταξίδια που πραγματοποίησε σε όλο τον κόσμο, για τις γνωριμίες του και για όλα τα κατορθώματα του. Ο νέος του μίλησε για την οικογένεια του, για τα παιδιά του, αλλά και για το χωραφάκι που καλλιεργούσε στο ξακουστό νησί. Εντυπωσιασμένος ο επιφανής κύριος, πρότεινε στον νέο να βάλει αυτός τα χρήματα και εκείνος την γη και να κτίσουν ένα μεγάλο ξενοδοχείο. Η προσφορά είχε και συνέχεια: «Θα αναλάβεις την διεύθυνση του ξενοδοχείου. Θα έχεις εκατοντάδες υπαλλήλους και θα γίνεις σε λίγα χρόνια πλούσιος όπως εγώ». Ο νέος αντ...

Κούρεμα και των κουμπάρων ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ   ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 29/3/2015   Για αιώνες, ο ισχυρότερος όρκος των κυπραίων, ήταν ο «λόος του αδρώπου». Αλλά επί εποχής μας, εξευτελίστηκε επανειλημμένως, ανατράπηκε βιαίως και κατάντησε ανέκδοτο, με πρωταγωνιστές τους ηγέτες του τόπου. Για αιώνες, ο ισχυρότερος κοινωνικός δεσμός, ήταν η κουμπαριά, η οποία ήταν πολλές φορές , πάνω και από τις οικογενειακές σχέσεις. Καθόλου τυχαία, δεν είναι η παροιμία «καλύτερα να σου βγει το μάτι, παρά το όνομα» . Στην εποχή μας, ανατράπηκαν όχι μόνο οι οικογενειακοί δεσμοί, αλλά διαλύθηκαν και οι κουμπαριές, ελέω οικονομικής καταστροφής. Για αιώνες, οι Εκκλησίες και τα σχολεία, κυρίως στα χωριά, κτίζονταν με εθελοντική δωρεάν δουλειά, όλων των κατοίκων. Το ίδιο και με τα σπίτια των πάλαι ποτέ νοικοκυραίων, τα οποία για να κτιστούν χρειαζόταν τουλάχιστον μια δεκαετία και έπρεπε να συνεισφέρουν όλοι οι συγγενείς, όλοι οι χωριανοί και κυρίως οι κουμπάροι. Καθόλου τυχαίο δεν είναι και τ...

Επείγον … μάθημα email ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 5/4/2015 «Αυτή η χώρα δεν σώζεται με τίποτα, να λάχει να πούμε», έλεγε ο αιώνιος Χάρρυ Κλυνν. Πριν μερικές μέρες, νέος επιστήμονας, με πτυχία και μεταπτυχιακά διπλώματα, με τρομερή όρεξη για δουλειά και ολίγον απελπισμένος , με την κατάρα της ανεργίας, θέλησε να δοκιμάσει την τύχη του, με τα 500ευρα, της ΑΝΑΔ. Συμπλήρωσε την αίτηση, για δουλειά ή κατάρτιση ή όπως αλλιώς λέγεται, σε ένα Υπουργείο. Είχε την επιλογή, είτε να επιδώσει ο ίδιος την αίτηση σε αρμόδιο λειτουργό του Υπουργείου, είτε να την αποστείλει ταχυδρομικώς. Ο νέος επέλεξε την πρώτη επιλογή, παρόλο που διαμένει στην Λάρνακα, ώστε να γνωρίσει και τους ανθρώπους, με τους οποίους ενδεχομένως θα συνεργαζόταν. Ωστόσο όταν έφθασε το Υπουργείο, η λειτουργός έλειπε και δεν υπήρχε αντικαταστάτης. Περίμενε το παιδί γύρω στις δύο ώρες, μέχρι να μάθει για την απουσία του αρμοδίου. Τότε ακολούθησε την κυπριακή οδό, δηλαδή τα τηλεφωνήματα στους γονείς, οι οποίοι με τη...