Ναι στα καζίνα, όχι στην υποκρισία

Ναι στα καζίνα, όχι στην υποκρισία

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΗΚΕ ακόμη ένα καλό μυστικό. Ο Υπουργός Εμπορίου Αντώνης Μιχαηλίδης σοκάροντας, είπε, ότι μερικοί Ιεράρχες, χωρίς να τους κατονομάζει, δεν αντιτίθενται στην λειτουργία καζίνων στην ελεύθερη Κύπρο. Ο άνθρωπος καλά έκανε, αφού η «βαριά ράβδος» του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου και η παχιά σκιά του ΑΚΕΛ, οι οποίοι τάχθηκαν, κατά της λειτουργία καζίνων, δεν θα αργούσε να πέσει επί τους ώμους των τολμηρών Ιεραρχών. Πάντως η είδηση, είτε έτσι, είτε αλλιώς, προκαλεί ικανοποίηση γιατί επιτέλους θα ανοίξει ένας αληθινός και εις βάθος διάλογος για τη λειτουργία καζίνων και θα τεθούν στο περιθώριο οι εύκολες λύσεις των απαγορεύσεων. Επιτέλους φαίνεται ότι κάποιοι Ιεράρχες σκέφτονται όχι επιφανειακά, αλλά έχουν μια ευρύτερη αντίληψη των πραγμάτων και μια αληθινή Ορθόδοξη θέαση του κόσμου. Εκτός και αν η συμφωνία για λειτουργία καζίνων, συνοδεύεται από άλλα ανταλλάγματα.

ΤΟ ΠΡΩΤΟ που πρέπει να επιτελέσουν οι Ιεράρχες είναι να διαπιστώσουν την αλήθεια για το πρόβλημα της κυβείας. Αποτελεί κοινό μυστικό ότι οι μεγάλοι λεφτάδες ανεβαίνουν στο αεροπλάνο και μεταβαίνουν στην Ελλάδα, τη Βρετανία, στη Γαλλία, στο Λας Βέγκας και σε πολλές άλλες κοντινές και μακρινές χώρες, για να παίξουν και να ικανοποιήσουν και τα άλλα πάθη τους. Φυσικά οι άνθρωποι ξέρουν και προσέχουν από τα ενοχλητικά μάτια και αυτιά. Οι μικροί λεφτάδες και οι μεροκαματιάρηδες, καταφεύγουν, στα κρουαζιερόπλοια, στα κατεχόμενα και καμιά φορά και στην Ελλάδα για να ικανοποιήσουν το πάθος τους. Η πλειοψηφία των ερασιτεχνών τζογαδόρων, ικανοποιούν το πάθος τους, είτε στις πράσινες τσόχες καφενείων και σωματείων, στο νόμιμο τζόγο των ποδοσφαιρικών και άλλων στοιχημάτων, στα λαχεία και το τζόκερ, ενώ οι νεότεροι – πλούσιοι και μη - ξέρουν και παίζουν στο διαδίκτυο, όπου με τις πιστωτικές κάρτες όλα γίνονται χωρίς ενοχλήσεις. Και όλα αυτά με νόμιμες διαφημίσεις και καταβολή φορολογίας.

Ο ΤΖΟΓΟΣ αποτελεί ένα φοβερό πάθος και οι συνέπειες είναι τραγικές. Ωστόσο δεν παύει να είναι μια ανθρώπινη αδυναμία, για την οποία η Εκκλησία μπορεί να παρέμβει και να βοηθήσει τους ανθρώπους που επιθυμούν τη θεραπεία τους. Σε αυτό το επίπεδο υπάρχει ένα τεράστιο πεδίο, για το οποίο μπορεί να παρέμβει η Εκκλησία και να βοηθήσει τους ανθρώπους. Από εκεί και πέρα, η ευθύνη για τη λειτουργία ή όχι καζίνων, είναι θέμα της πολιτείας, η οποία κρίνει με άλλα κριτήρια. Με βάση την πολιτική λογική τα κράτη νομιμοποίησαν το τζόγο, ικανοποίησαν βασικά πάθη των ανθρώπων, σε συγκεκριμένα πάντα πλαίσια και επιπλέον αντλούν σημαντικούς οικονομικούς πόρους. Η πλήρης απαγόρευση, είναι και ήταν πάντα καταστροφική. Το χειρότερο παράδειγμα αποτέλεσε η ποτοαπαγόρευση που επιβλήθηκε στην Αμερική, αλλά και η απαγόρευση έξοδος από την πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωση. Στο ίδιο πλαίσιο πρέπει να αντικριστούν και τα ναρκωτικά, την απαγόρευση των οποίων ζητούν πρώτα οι έμποροι του λευκού θανάτου και ύστερα οι κυβερνήσεις. Τα πάντα σε αυτή την ζωή, λειτουργούν με βάση το νόμο της προσφοράς και της ζήτησης και όσοι επιχείρησαν ή νόμισαν ότι θα αλλάξουν και θα καθορίσουν τον φυσικό αυτό νόμο, τελικά απέτυχαν παταγωδώς. Υπάρχει βεβαίως και ο φυσικός νόμος της αγάπης, ο οποίος ανατρέπει όλους τους νόμους, αλλά η αγάπη ανάγεται στο επίπεδο του Θεού, όπου η λογική υποτάσσεται στο μυστήριο του Δημιουργού.

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ ένας από τους μεγαλύτερους πειρασμούς της Εκκλησίας ήταν η παρέμβαση στην Πολιτεία και αντιστρόφως της Πολιτείας να κατευθύνει την Εκκλησία. Η ρήση του Χριστού «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ» υποτάσσεται στις φιλοδοξίες ή μάλλον στις μωροφιλοδοξίες Ιεραρχών, οι οποίοι νομίζουν ότι θα αγιάσουν αμαρτάνοντας και αντιστρόφως στην πλάνη ηγετών, οι οποίοι νομίζουν ότι θα καθυποτάξουν την Εκκλησία του Χριστού. Η αδυναμία, όχι μόνο κατανόησης αλλά και εμπέδωσης στην πράξη, της ρήσης του Χριστού, οδηγεί σε τεράστιες πλάνες και τελικά σε ταλαιπωρία και σκανδαλισμό των πιστών. Είναι θλιβερό να ακούς την ίδια γλώσσα από εκκλησιαστικούς και πολιτικούς ταγούς και είναι προκλητικό να τάσσεται η Εκκλησία κατά της λειτουργίας καζίνων και την ίδια ώρα να πραγματοποιεί συναλλαγές δεκάδων εκατομμυρίων λιρών με μεγαλοτραπεζίτες.

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ δεν έχει κανένα λόγο να πάρει θέσει είτε υπέρ, είτε κατά της λειτουργίας καζίνων στην ελεύθερη Κύπρο. Είναι θέμα που αφορά την κυβέρνηση και την Βουλή, είναι θέμα που πρέπει να κριθεί με διαφορετικά κριτήρια. Σήμερα υπάρχει ένα τεράστιο πρόβλημα με τους τζογαδόρους που μεταβαίνουν στα κατεχόμενα, πουλώντας ακόμη και την ψυχή τους, για να ικανοποιήσουν το πάθος τους. Η αντιμετώπιση του προβλήματος, μπορεί να γίνει είτε με νομικές απαγορεύσεις – πράγμα αδύνατο όπως αποδεικνύεται – είτε με δημιουργία ανάλογων υποστατικών στις ελεύθερες περιοχές, οι οποίες θα τεθούν υπό αυστηρό έλεγχο. Η ίδια λογική ακολουθείται και με τα λαχεία και τα άλλα τυχερά παιγνίδια. Η Εκκλησία είναι καλύτερα να ξεφύγει από υποκρισίες και υποθέσεις που δεν την αφορούν και να αγγίξει τα πραγματικά προβλήματα των ανθρώπων. Εξάλλου όταν βρίσκεσαι σε ένα γυάλινο σπίτι είναι καλύτερο να μην ρίχνεις πέτρες.