Τώρα, κοινό ταμείο σε όλη την Εκκλησία

Τώρα, κοινό ταμείο σε όλη την Εκκλησία

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΤΟ ΠΡΩΤΟ άλμα έγινε και η Εκκλησία της Κύπρου θα καταστεί σύντομα όχι μόνο κατ’ όνομα, αλλά και κατ’ ουσία, αυτοκέφαλη. Η ιστορική αυτή αλλαγή, καλό είναι να συνοδευτεί και με αλλαγές στον τρόπο διαχείρισης των οικονομικών πόρων και των σχέσεων της Εκκλησίας με τους πιστούς, σε επίπεδο διαδικασιών και όχι πνευματικό. Δηλαδή πιο απλά να δημιουργηθεί ένα κοινό ταμείο, για όλη την Εκκλησία της Κύπρου, το οποίο να πληρώνει τους Επισκόπους, τους παπάδες και να προσφέρει σε αυτούς που έχουν πραγματική ανάγκη. Ακόμη να δημιουργηθεί μια ηλεκτρονική βάση δεδομένων, ένα ηλεκτρονικός υπολογιστής, ο οποίος να περιέχει όλα τα προσωπικά στοιχεία των πιστών, στις σχέσεις τους πάντα με την Εκκλησία, ώστε να ξεφύγουν οι πιστοί από την ταλαιπωρία για έκδοση αδειών γάμων ή άλλων πιστοποιητικών.

Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ κοινού ταμείου θα αλλάξει ολόκληρη την εικόνα της Εκκλησία και θα την απαλλάξει από τις μεμψιμοιρίες, ότι κατάντησε επιχειρηματικός οργανισμός. Αυτή η εικόνα φυσικά αφορά ορισμένους Επισκόπους και ηγουμένους και όχι φυσικά τους απλούς παπάδες, οι οποίοι ευωδιάζουν αγιότητα και εκπέμπουν πνεύμα προσφοράς και αυτοθυσίας. Την ίδια ώρα θα απαλλάξει μερικούς Επισκόπους, πολλούς παπάδες και Εκκλησιαστικούς Επιτρόπους, από το άγχος της καταβολής των μισθών και της συντήρησης των Εκκλησιών. Η δημιουργία κοινού ταμείου, θα δώσει την δυνατότητα σε μια κεντρική ελεγκτική υπηρεσία της Ιεράς Συνόδου, να ελέγχει, να αποτρέπει αμφιβόλου αξίας δαπάνες και κυρίως να κρίνει αντικειμενικά και όχι συναισθηματικά τις επενδύσεις. Δεν είναι λογικό η Εκκλησία να προσφέρει οικόπεδα στην πολιτεία, για να λαμβάνουν ψίχουλα, οι φτωχοί παπάδες της υπαίθρου και να μην δημιουργηθεί ένα κοινό ταμείο και να πληρώνει η ίδια η Εκκλησία τους ανθρώπους που εργάζονται στον αμπελώνα της.

ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗΣ

ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ με το κοινό ταμείο, θα είναι καλό να δημιουργηθεί μια βάση δεδομένων για όλη την Εκκλησία – ήδη υπάρχει η πρώτη ύλη, δηλαδή τα ονόματα των πιστών, όπως ετοιμάστηκαν με τη βοήθεια του Υπουργείου Εσωτερικών για τις Αρχιεπισκοπικές εκλογές – στην οποία θα καταγράφεται, ποίος παντρεύτηκε, ποίος χώρισε, ποίος βαπτίστηκε, ποίος πέθανε και με βάση τα δεδομένα αυτά, θα εκδίδονται τα διάφορα πιστοποιητικά. Είναι παράλογο σήμερα να εκδίδει πιστοποιητικό ελευθερίας – για να παντρευτεί κάποιος - ένας παπάς κυρίως μέσα στις πόλεις, όπου ποιμαίνει χιλιάδες πιστούς, πολλούς από τους οποίους, ποτέ δεν τους είδε και δεν τους γνωρίζει. Ακόμη χειρότερα είναι τα δεδομένα για τους πρόσφυγες, οι οποίοι είναι διασκορπισμένοι σε όλη την Κύπρο. Είναι ανάγκη, οι νεόνυμφοι να κάνουν ολόκληρη έρευνα, για να βρουν παπά να τους δώσει πιστοποιητικό, να βρουν Μητρόπολη να εκδώσει την άδεια, ώστε να μπορέσουν να παντρευτούν. Ας πηγαίνουν οι ενδιαφερόμενοι μόνο στις κατά τόπους Μητροπόλεις, όπου ο υπάλληλος θα μπαίνει στον υπολογιστή και θα ξέρει αν οι νέοι έχουν ή όχι, κωλύματα για να παντρευτούν.

ΜΕ ΤΟΝ τρόπο αυτό θα ξεπεραστούν και αντιδράσεις πιστών, με τη νέα κατανομή των Μητροπόλεων. Έστω και αν ακούγονται παράλογες οι αντιδράσεις δημάρχων και κοινοταρχών, για το διαχωρισμό των Μητροπόλεων, όπως της Λακατάμιας, εντούτοις έχουν απόλυτο δίκαιο, αφού η ταλαιπωρία είναι πολύ μεγάλη. Το ευτύχημα είναι ότι δεν έχουμε καυγάδες για το πρόσωπο του Επισκόπου, κάτι που συνέβη πριν μερικά χρόνια. Να σημειωθεί ότι φοβερά παράπονα έχουν και πολλά χωριά των ορεινών περιοχών, όπου διοικητικά ανήκουν στη μια επαρχία και εκκλησιαστικά σε διαφορετική Μητρόπολη. Για παράδειγμα ένα χωριό της Επαρχίας Λεμεσού, εκκλησιαστικά είναι στην Μητρόπολη Πάφου. Είναι καιρός, έστω και αν δεν γίνουν οι προτεινόμενες διευθετήσεις, να αλλάξουν κάποια χωριά Μητροπολιτική περιφέρεια.

ΕΙΚΟΝΑ

ΠΕΡΑΝ από τις πρακτικές ρυθμίσεις, είναι καιρός να αναδειχθεί ως πρώτιστο καθήκον της Εκκλησίας - ως εικόνα, γιατί στην πράξη αυτό συμβαίνει - η πνευματική καθοδήγηση των ανθρώπων και όχι οι επιχειρηματικές δραστηριότητες. Για παράδειγμα οι παπάδες αντί να εκδίδουν χαρτιά και πιστοποιητικά, να επιφορτιστούν θεσμικά με την ευθύνη να απευθύνουν συμβουλές και παροτρύνσεις στους νεόνυμφους. Την ίδια ώρα θα πρέπει να πάρουν μερικά οι παπάδες μαθήματα, θεολογίας του γάμου, ψυχολογίας και οικογενειακού προγραμματισμού, όπως θα έλεγαν οι κοινωνιολόγοι. Και το πιο απλό να καλούνται οι προσερχόμενοι στο γάμο, να διαβάσουν ένα απλό κείμενο και να συζητήσουν με τους παπάδες, διάφορα προβλήματα, διάφορες ανησυχίες και φόβους για το γάμο. Η πρακτική αυτή θα πρέπει να επεκταθεί και στα άλλα μυστήρια της Εκκλησίας, τα οποία σε πολλές περιπτώσεις, κατάντησαν δυστυχώς ακατανόητες φολκλορικές τελετές, που απαιτούν οι κοινωνικές νόρμες.

Ο ΣΤΟΧΟΣ

ΑΚΟΜΗ καλό είναι να θυμηθούμε ότι το Νόμπελ ειρήνης για το 2006 δόθηκε στον τραπεζίτη των φτωχών, τον Μουχάμαντ Γιουνούς, οικονομολόγο από το Μπανγκλαντές, ο οποίος ίδρυσε την "Τράπεζα των Φτωχών", της πρώτης τράπεζας στον κόσμο που εφαρμόζει τον μικρο-δανεισμό σε άτομα χωρίς καμιά εγγύηση φερεγγυότητας. Η τράπεζα Γκραμίν ιδρύθηκε το 1976 και ο μόνος όρος που εφαρμόζεται προς τους αιτούμενους δανείου, είναι η υποχρέωση δανεισμού ανά ομάδες των πέντε και η αλληλοβοήθεια στην αποπληρωμή. Καλό είναι η Εκκλησία της Κύπρου να περηφανεύεται για τη δική της Τράπεζα, την οποία ουσιαστικά ελέγχει, αλλά κάπου δεν πρέπει να χάνεται ο κύριος σκοπός που δεν είναι άλλος, από την αγάπη, την αληθινή αγάπη και την βίωση της εν Χριστώ ζωής. Ας μην ξεχνούμε ότι το δρόμος για τον παράδεισο είναι συντομότερο για τους φτωχούς και μακρύτερο και δυσκολότερο για τους πλούσιους.

ΒΕΒΑΙΩΣ η χάρη του Θεού και το Άγιο Πνεύμα, ακολουθεί υπέρλογα μονοπάτια και μπορεί από την πέτρα να βγάλει νερό και να μετατρέπει τις πόρνες σε αγίες και τους απατεώνες σε οσίους. Και σίγουρα όπου περισσεύει η αμαρτία, υπέρ-περισσεύει η Θεία Χάρη. Ωστόσο ανθρώπινα και λογικά, επιβάλλεται να γίνουν τομές στον τρόπο διοίκησης της Εκκλησίας και να διευκολυνθούν οι πιστοί. Εξάλλου αυτό επιβάλλεται και από την παράδοση(ιν) της Εκκλησίας, η οποία γράφεται με «ι» και όχι με «η» δεικνύοντας την συνέχεια, φανερώνοντας την συνεχή ανανέωση. Η Εκκλησία είναι ζωντανός οργανισμός και επιβάλλεται η αδιάλειπτη προσπάθεια συμπόρευσης με τις κοινωνικές και τεχνολογικές εξελίξεις. Στόχος είναι ο αγιασμός των πάντων και όχι η διατήρηση και η στείρα επανάληψη, σοφών και θεόπνευστων κειμένων, τα οποία όμως απευθύνονταν σε άλλους ανθρώπων, άλλων εποχών. Το Άγιο Πνεύμα, ευτυχώς πνέει και σήμερα και ευτυχώς οι άγιοι δεν είναι λίγοι και στην εποχή μας.