Τα πάντα ρει....

Παραφωνίες στον Πρωταρά ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 2.8.2026 Φαίνεται ότι κάποιοι επιχειρούν να σφάξουν την «κότα με τα χρυσά αυγά» στον Πρωταρά. Μετά την τουρκική εισβολή, η συνέχεια της παραλίας της Αμμοχώστου, ο Πρωταράς, κατέστη ίσως το σπουδαιότερο θέρετρο της Κύπρου. Η χρυσή άμμος και τα γαλαζοπράσινα νερά, κατέστησαν την περιοχή πόλο έλξης, κύπριων και ξένων παραθεριστών. Το χρήμα ρέει άφθονο εδώ και χρόνια και εδώ φαίνεται ότι ξεκινούν τα δύσκολα. Πριν αρκετά χρόνια, τα σκάνδαλα διαδέχονταν το ένα το άλλο, με οδυνηρές συνέπειες σε τοπικούς άρχοντες. Σήμερα η «κρυφή» γκρίνια των πολιτών δεν φαίνεται φτάνει στα αυτιά των τοπικών αρχόντων, οι οποίοι μάλλον κινούνται αψυχολόγητα και με νοοτροπία «Μίδα». Τα ίδια και χειρότερα συμβαίνουν με την τοπική αυτοδιοίκηση σε όλη την Κύπρο, η οποία βρίθει εδώ και δεκαετίες, από σκάνδαλα και παρατυπίες, σύμφωνα και με τον Γενικό Ελεγκτή. Ακόμη και η περίφημη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης, αναδεικνύεται «όνειρο απα...

Αγνωστες ανεκπλήρωτες επιθυμίες του Μακαρίου Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣΕ ΤΟ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΥ ΜΙΛΑ ΣΤΗ «ΜΑΡΤΥΡΙΑ» Κυριάκος Παναγιώτου Παναγιώτης Καπαρής  Εφημερίδα Πολίτης  . ? Πρώτα Αρχιεπίσκοπος και μετά πρόεδρος ο Μακάριος ? Πότε και πού δάκρυσε ο αοίδιμος Αρχιεπίσκοπος ? Οι περιπέτειες και τα θαύματα στη ζωή του ? Η τελευταία πράξη στο Θρονί Για τον Εθνάρχη Μακάριο έχουν γραφεί και έχουν ειπωθεί τόσα πολλά, σχεδόν τα πάντα. Ισως μόνο ο ιστορικός του μέλλοντος θα μπορέσει να σκιαγραφήσει ολοκληρωτικά την προσωπικότητά του, μετά από ανάλογη έρευνα. Θα μπορέσει να παρουσιάσει τον πρόεδρο Μακάριο, τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, τον πολιτικό Μακάριο. Για μας, στόχος και σκοπός με αυτό το ρεπορτάζ είναι να γράψουμε για τον Άνθρωπο Μακάριο. Για τον άνθρωπο που σε μεγάλο βαθμό, το όνομά του ταυτίζεται με την ίδια την Κύπρο. Οδηγός σ’ αυτή μας την απόπειρα ο ανιψιός και ο εκ των στενότερων συνεργατών του Ανδρέας Νεοφύτου, ο άνθρωπος που έζησε μαζί και δίπλα του γι...

Το πουκάμισο των βασάνων ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 5.1.2025 Του Παναγιώτη Καπαρή Eνα πουκάμισο γεμάτο, όχι αδειανό, γεμάτο πόνο και αναμνήσεις. Οι αιχμάλωτοι του 1974, στην Κερύνεια, στα Άδανα, στη Μερσίνα και στην Αμάσεια του Πόντου, βρήκαν τον τρόπο για να απασχολούν το μυαλό και να ελέγχουν την υπομονή τους, στα μπουντρούμια του Αττίλα. Στο πλαίσιο της έκθεσης: «Κύπρος, 1974. Η μνήμη είναι η μόνη πατρίδα των ανθρώπων», αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά ένα συγκλονιστικό αντικείμενο. Στη μικρή πινακίδα του εκθέματος σημειώνεται: «Σκακιέρα από ύφασμα στρατιωτικού πουκαμίσου. Το έφτιαξε ο Σπύρος Γαβριήλ από την κατεχόμενη Βατυλή, κατά τη διάρκεια της κράτησής του, στις τουρκικές φυλακές. Τα πιόνια φτιαγμένα από τα περιτυλίγματα των τσιγάρων και φυλαγμένα σε ένα τουρκικό σπιρτόκουτο». Την έκθεση συνδιοργάνωσαν η Βουλή των Αντιπροσώπων και η Βουλή των Ελλήνων και παρουσιάζεται στη Λευκωσία και την Αθήνα. Στο ιστορικό αντικείμενο, στο στρατιωτικό πουκάμισο, μπορεί να διαβάσει κανείς στις άκρες, γρ...

Βουράτε γειτόνοι να γλιτώσουμε... ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 19.7.2026 «Βουράτε γειτόνοι να γλιτώσουμε...» ήταν η δραματική κραυγή του καλού γείτονα, όταν έφθαναν οι πρώτες πληροφορίες από στόμα σε στόμα, ότι οι Τούρκοι πλησίαζαν στην Λύση, τον μαύρο Αύγουστο του 1974. Κουρνιασμένοι κάτω από τα πλινθόκτιστα, πλην δροσερά σπίτια, στην μέση του καυτού καλοκαιριού, μικροί και μεγάλοι, απελπισμένοι αναμέναμε μόνο την βοήθεια της Παναγίας, αφού οι αρχές και οι εξουσίες εκείνης της εποχής περί αλλού τύρβαζαν. Ξαφνικά ως από μηχανής θεός, ως εξ ουρανού βοήθεια, ο γείτονας με το τρακτέρ και την καρότσα, μας καλούσε να ανέβουμε στο «όχημα της σωτηρίας», έστω και αν αυτό έκαιγε από τον καλοκαιρινό ήλιο. Χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς δεύτερα ρούχα και με την «πλάνη» ότι θα επιστρέφαμε πίσω το βράδυ, ξεκινήσαμε το ταξίδι χωρίς επιστροφή, εδώ και 52 χρόνια. Πρώτα κάτω από πορτοκαλιές, έξω από το χωριό. Λίγο πριν νυχτώσει μετακίνηση λίγο πιο μακριά, έξω από το χωριό Άχνα, για διανυκτέρ...

Κρατά μούτρα… ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 26.7.2026 Αξιωματούχος του κράτους, προερχόμενος από την δημόσια υπηρεσία, δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί του «κρατούν μούτρα». Οι δημόσιοι υπάλληλοι ανταποκρίνονταν στις εντολές του, αλλά κρατούσαν αποστάσεις από τον ίδιο, γεγονός το οποίο τον ενοχλούσε πολύ, αφού έμαθε στην προηγούμενη διευθυντική του θέση, όλοι να τρέχουν και να τρέχουν από πίσω του. Στην παρέα του καφενέ, Διευθύνων Σύμβουλος, μεγάλης ιδιωτικής εταιρίας, ρώτησε τον αξιωματούχο, γιατί δεν πάει να μιλήσει με αυτούς τους ανθρώπους. Εξεπλάγη ο αξιωματούχος, λέγοντας με οργή ότι δεν πρόκειται να πέσει τόσο χαμηλά. Εκεί άλλαξαν όλοι κουβέντα, καταλαβαίνοντας το λάθος στην υπόθεση. Πάντως η παλιοπαρέα συνέχισε να συναντάται, χωρίς να γνοιάζεται και πολύ από τον αξιωματούχο, ο οποίος παρέμενε φίλος από τα παλιά. Στην παρέα του καφενέ, όταν απουσίαζε ο αξιωματούχος, ο συνταξιούχος δημόσιος υπάλληλος, άνοιξε το στόμα του και είπε πικρές αλήθειες για το προνόμιο, αλλά ...

Κλέφτες του χρόνου ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 13.6.2026 Το αεράκι στην καλοκαιρινή Λευκωσία δεν σε αφήνει να ησυχάσεις. Δροσερό και απαλό χαϊδεύει όλο το σώμα. Τα όνειρα ταξιδεύουν, στη μαγεία της ξελογιάστρας νύκτας. Σε ενώνουν μυστηριακά με το χθες, με το αύριο και με το αιώνιο παρόν. Στο κέντρο της ταπεινής και όμορφης παλιάς Λευκωσίας, δίπλα στο παλιό Δημαρχείο, την πλατεία του Λέλλου Δημητριάδη, μακριά από τα «φαραωνικά» έργα, από την εξαλλοσύνη της πλατείας Ελευθερίας και την μοναξιά της πλατείας του παλιού ΓΣΠ, ο σπουδαίος ζωγράφος, με διεθνή καριέρα, ο Ανδρέας Χαραλάμπους, παρουσίασε τα εκπληκτικά έργα του, σε ένα αχούρι, σε μια παλιά βιοτεχνία, η οποία ακόμη στάζει νερό και μυρίζει μούχλα, σε μια προσωρινή γκαλερί. Και όμως μέσα από αυτό τον ταπεινό χώρο, γεννιούνται μεγαλειώδη έργα, άξια για θαυμασμό. Όλα «ατάκτως ερριμμένα», θησαυροί σε μια αλλιώτικη τάξη. Όλα σε καθηλώνουν με την ομορφιά της απλότητας και την πολυπλοκότητα της λεπτομέρειας. Ένα μικρό θ...

Κάπου υπάρχει Θεός… ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 21.6.2026 «Ο Θεός εν τζι έν καμηλάρης…» λέει μια κυπριακή παροιμία, για την οποία σίγουρα οι παππούδες μας νήστευαν 40 μέρες, για να την πουν. Οι καμήλες, τα καραβάνια της ερήμου, ήταν το κυριότερο μέσω μεταφοράς μεγάλων φορτίων.  Κινούνταν με αργούς και νωχελικούς ρυθμούς, αλλά πολλές φορές έχαναν την πορεία του, αφού δεν υπήρχαν δρόμοι. Ταλαιπωρούσαν και τους καμηλάρηδες, αλλά και όλους όσοι ανέμεναν τα προϊόντα τους. Ο Θεός αντιθέτως, δεν είναι καμηλάρης και αποδίδει δικαιοσύνη στην κατάλληλη στιγμή και με τον ανάλογο τρόπο. Η θεία δίκη έρχεται πάντα στην κατάλληλη ώρα.   Ο μέγιστος Νίκος Γκάτσος, έγραψε ένα σπουδαίο φιλοσοφικό και αλληγορικό τραγούδι, για τους πέντε σκύλους, το οποίο το μελοποίησε ο Μάνος Χατζηδάκις και τραγούδησε με περισσή μαεστρία η Αλίκη Καγιαλόγλου. Η θεία δίκη, σε μια αλλιώτικη έμπνευση. «Πέντε πεινασμένοι σκύλοι, στου παράδεισου την πύλη περιμέναν απ’ τους πρώτους, για να στήσουν ...

Αναπολώντας Αλέκο Μαρκίδη ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 28.6.2026 Ουδείς αναντικατάστατος, αλλά και όλοι οι άνθρωποι είναι μοναδικοί. Οι εξουσίες έρχονται και παρέρχονται, τα πλούτη στοιβάζονται και διασκορπίζονται, η δόξα ανακτάται και ανατρέπεται, οι έρωτες θεριεύουν και σβήνουν και απλά η ζωή συνεχίζεται. Με τα ανθρώπινα κριτήρια, οι άνθρωποι τιμώνται, αλλά και ατιμάζονται και εν ζωή και μετ’ θάνατον. Μόνο με τα κριτήρια του Θεού, οι άνθρωποι καταξιώνονται και απαξιώνονται και σε αυτή και στην άλλη και την αιώνια ζωή. Οι άνθρωποι της εξουσίας, κατά κανόνα, παλεύουν για την υστεροφημία του, λες και ένα άγαλμα ή μια πινακίδα στον δρόμο, θα τους οδηγήσει, είτε στον παράδεισο, είτε στην κόλαση.   Ένας ευπατρίδης της πολιτικής και της νομικής επιστήμης, ήταν ο αείμνηστος Αλέκος Μαρκίδης. Τώρα αν το κομματικό του κριτήριο και η ευγενής φιλοδοξία του για τον Προεδρικό θώκο, δεν ήταν τόσο ισχυρά, αυτό δεν μειώνει την αξία του ανθρώπου. Ακόμη και την ώρα της δικής του...

Από τον πόνο στη χαρά ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 5.7.2026 «Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια σου, μόνο τρόπο να κοιτάνε. Τίποτα δεν χάθηκε ακόμη. Όσο ζούμε και πονάμε…» έγραψε ο σπουδαίος στιχουργός Μιχάλης Γκανάς και σκιαγράφησε με λίγες λέξης, το βάθος της επικοινωνίας, την αλήθεια των ματιών τα οποία αποκαλύπτουν μύρια μυστικά και φανερώνουν ανομολόγητες αλήθειες. Η τρέλα των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης, το πάθος για «like» και σχόλια -ακόμη και κακόβουλα- η αγωνία για τις στατιστικές της θέασης και οι παλαβομάρες με τα αλλοπρόσαλλα βιντεάκια, οδηγούν μοιραία σε καθημερινούς μικρούς θανάτους μοναξιάς και γεννούν μίση, έχθρες ακόμη και πολλές ασθένειες. Οι ματιές χάνονται στις μικρές οθόνες, τα πρόσωπα αλλοιώνονται από τα φίλτρα, οι φωνές ψυχραίνονται μέσα από τα μικρόφωνα και οι ψυχές ποτέ δεν μπορούν να αγγίξουν το άλλο, το αγαπητικό πρόσωπο, όσες καρδούλες και αν εμφανιστούν στα «μαραφέτια» του διαβόλου, όπως τα λένε οι αγαθές γριούλες.   Σιγανά και ταπεινά, α...

Οι σφαίρες δεν χαρίζονται… ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 12.7.2026 Η Παναγία η Χρυσολυσιώτισσα, η θαυματουργός Παναγία της Λύσης, έσωσε όλους τους στρατιώτες στα πεδία των μαχών του 1974 αλλά και όλα τα γυναικόπαιδα από την σκλαβωμένη σήμερα Λύση, μαρτυρούν οι λίγοι ζωντανοί παππούδες. Ατέλειωτες είναι οι τραγικές, αλλά και θαυμαστές ιστορίες από λυσιώτες, οι οποίοι πέρασαν πολλά βάσανα, αλλά επιβίωσαν με θαυματουργικό τρόπο. Πολλοί λένε ότι σώθηκαν και από τις προσευχές αγίων ανθρώπων της Λύσης, οι οποίοι προσεύχονται για τα παιδιά της Λύσης, αλλά και για τα παιδιά όλου του κόσμου.     Ένα θαύμα έζησε και ο δημοσιογράφος Πανίκος Πέτσας στα βουνά του Πενταδακτύλου. Το κατέγραψε στον συγκλονιστικό του βιβλίο –το οποίο διαβάζεστε απνευστί- «Η σφαίρα που μου χαρίστηκε. Το χρονικό των Ηρωικών Μαχών στην Αετοφωλιά και στο Κοτζά Καγιά του Πενταδακτύλου το 1974 μέσα από την προσωπική μαρτυρία μου». Το βιβλίο παρουσιάστηκε πριν μερικές μέρες στην Αίθουσα Εκδηλ...

Αναπολώντας Αλέκο Μαρκίδη ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 28.6.2026 Ουδείς αναντικατάστατος, αλλά και όλοι οι άνθρωποι είναι μοναδικοί. Οι εξουσίες έρχονται και παρέρχονται, τα πλούτη στοιβάζονται και διασκορπίζονται, η δόξα ανακτάται και ανατρέπεται, οι έρωτες θεριεύουν και σβήνουν και απλά η ζωή συνεχίζεται. Με τα ανθρώπινα κριτήρια, οι άνθρωποι τιμώνται, αλλά και ατιμάζονται και εν ζωή και μετ’ θάνατον. Μόνο με τα κριτήρια του Θεού, οι άνθρωποι καταξιώνονται και απαξιώνονται και σε αυτή και στην άλλη και την αιώνια ζωή. Οι άνθρωποι της εξουσίας, κατά κανόνα, παλεύουν για την υστεροφημία του, λες και ένα άγαλμα ή μια πινακίδα στον δρόμο, θα τους οδηγήσει, είτε στον παράδεισο, είτε στην κόλαση.   Ένας ευπατρίδης της πολιτικής και της νομικής επιστήμης, ήταν ο αείμνηστος Αλέκος Μαρκίδης. Τώρα αν το κομματικό του κριτήριο και η ευγενής φιλοδοξία του για τον Προεδρικό θώκο, δεν ήταν τόσο ισχυρά, αυτό δεν μειώνει την αξία του ανθρώπου. Ακόμη και την ώρα της δικής του...

Κάπου υπάρχει Θεός… ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 21.6.2026 «Ο Θεός εν τζι έν καμηλάρης…» λέει μια κυπριακή παροιμία, για την οποία σίγουρα οι παππούδες μας νήστευαν 40 μέρες, για να την πουν. Οι καμήλες, τα καραβάνια της ερήμου, ήταν το κυριότερο μέσω μεταφοράς μεγάλων φορτίων.  Κινούνταν με αργούς και νωχελικούς ρυθμούς, αλλά πολλές φορές έχαναν την πορεία του, αφού δεν υπήρχαν δρόμοι. Ταλαιπωρούσαν και τους καμηλάρηδες, αλλά και όλους όσοι ανέμεναν τα προϊόντα τους. Ο Θεός αντιθέτως, δεν είναι καμηλάρης και αποδίδει δικαιοσύνη στην κατάλληλη στιγμή και με τον ανάλογο τρόπο. Η θεία δίκη έρχεται πάντα στην κατάλληλη ώρα.   Ο μέγιστος Νίκος Γκάτσος, έγραψε ένα σπουδαίο φιλοσοφικό και αλληγορικό τραγούδι, για τους πέντε σκύλους, το οποίο το μελοποίησε ο Μάνος Χατζηδάκις και τραγούδησε με περισσή μαεστρία η Αλίκη Καγιαλόγλου. Η θεία δίκη, σε μια αλλιώτικη έμπνευση. «Πέντε πεινασμένοι σκύλοι, στου παράδεισου την πύλη περιμέναν απ’ τους πρώτους, για να στήσουν ...

Κλέφτες του χρόνου ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 13.6.2026 Το αεράκι στην καλοκαιρινή Λευκωσία δεν σε αφήνει να ησυχάσεις. Δροσερό και απαλό χαϊδεύει όλο το σώμα. Τα όνειρα ταξιδεύουν, στη μαγεία της ξελογιάστρας νύκτας. Σε ενώνουν μυστηριακά με το χθες, με το αύριο και με το αιώνιο παρόν. Στο κέντρο της ταπεινής και όμορφης παλιάς Λευκωσίας, δίπλα στο παλιό Δημαρχείο, την πλατεία του Λέλλου Δημητριάδη, μακριά από τα «φαραωνικά» έργα, από την εξαλλοσύνη της πλατείας Ελευθερίας και την μοναξιά της πλατείας του παλιού ΓΣΠ, ο σπουδαίος ζωγράφος, με διεθνή καριέρα, ο Ανδρέας Χαραλάμπους, παρουσίασε τα εκπληκτικά έργα του, σε ένα αχούρι, σε μια παλιά βιοτεχνία, η οποία ακόμη στάζει νερό και μυρίζει μούχλα, σε μια προσωρινή γκαλερί. Και όμως μέσα από αυτό τον ταπεινό χώρο, γεννιούνται μεγαλειώδη έργα, άξια για θαυμασμό. Όλα «ατάκτως ερριμμένα», θησαυροί σε μια αλλιώτικη τάξη. Όλα σε καθηλώνουν με την ομορφιά της απλότητας και την πολυπλοκότητα της λεπτομέρειας. Ένα μικρό θ...

Μέλι-γάλα οι εκλογές ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 6.6.2026 «Να’ ταν τα νιάτα δύο φορές, διπλές να ήταν οι χάρες…» λέει το δημοτικό τραγούδι και όλοι πολίτες σκέφτονται, γιατί να μην ήταν και οι εκλογές κάθε χρόνο, όπως στην αρχαία Αθήνα. Οι πολίτες παραμονές εκλογών βιώνουν την «θαλπωρή» της κυβέρνησης και των κομμάτων και όλα είναι μέλι-γάλα. Όλα κυλούν ομαλά και όμορφα, με πρώτους και πιο τυχερούς, μέσα στην ατυχία τους, τους κτηνοτρόφους, οι οποίοι θα λάβουν διπλάσιες αποζημιώσεις, από τις αρχικές εκτιμήσεις. Οι Υπουργοί έτρεχαν το τελευταίο διάστημα για να ικανοποιήσουν αιτήματα των «δικών» τους, ενώ και οι υποψήφιοι «σκίζονταν» για τους ψηφοφόρους.   Στους καφενέδες άκουγες ότι με θυμήθηκε ο τάδε υποψήφιος, ήρθαν στο γάμο των παιδιών μας «που το κόμμα», μου υποσχέθηκαν ότι θα μας βοηθήσουν να βγάλουμε την άδεια του σπιτιού, να βρούμε δουλειά των μωρών και οι δεσμεύσεις δεν είχαν τελειωμό. Τυχαία ή όχι, μαλάκωσε ακόμη και το «σκληρό» πρόσωπο των φορο-κυνηγώ...

«Λαμπάδα» στον Φειδία ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 31.5.2026 Οι «μεγάλοι» κομματάρχες θα πρέπει να πάνε στον Άγιο Κυπριανό στο Μένοικο και να ανάψουν μια μεγάλη λαμπάδα για τον Φειδία Παναγιώτου. Οι «μικροί» κομματάρχες, θα πρέπει να πάνε και αυτοί στον Άγιο Κυπριανό, αλλά για να τους συγχωρεθούν τα λάθη και οι παραλείψεις τους. Οι θαυματουργοί άγιοι, Κυπριανός και Ιουστίνη, είναι για όλους και κυρίως για όσους ταπεινά ξέρουν να ζητούν βοήθεια και να αγωνίζονται για το καλό των συμπολιτών τους. Η εξουσία καταξιώνεται μόνο όταν καθίσταται διακονία και όταν ΔΕΝ μεταπίπτει σε αλαζονεία. Ο Φειδίας δεν φαίνεται να άκουσε τις συμβουλές των «ωραίων» γονιών του, του Πατρός Κυπριανού και της Πρεσβυτέρας Ειρήνης. Η «αλαζονεία» ξεχείλισε τους τελευταίους μήνες, με χίλιους δύο τρόπους. Η πτώση ήταν πολύ «ηχηρή» και γι’ αυτό τα μάζεψε και πάει στις «ανήσυχες» και κρύες Βρυξέλλες. Παλαίμαχος δημοσιογράφος, έλεγε ότι το «μυστικό» το οποίο άλλαξε και την ροή των δημοσκοπήσεων και τα ποσ...

Η Βουλή σώζει την Κύπρο ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 24.5.2026 Ο «Θεός σώζει τον βασιλιά»… «God Save the King»… ψάλλουν οι βρετανοί στον εθνικό τους ύμνο και «ορκίζονται» πίστη στην μοναρχία. Κατά παράφραση της ρήσης, θα μπορούσε να λεχθεί ότι «η Βουλή σώζει τον λαό και την Κύπρο…» Στο ναό της Δημοκρατίας, στο παμπάλαιο ταπεινό κτίριο, το οποίο μοιάζει με βιομηχανικό υποστατικό, βρίσκονται τα ελάχιστα αναχώματα των μεγάλων συμφερόντων, τα οποία επιχειρούν να «κατασπαράξουν» τους φτωχούς και καταφρονημένους. Η βουλευτική ασυλία, αποτελεί ίσως το ισχυρότερο όπλο των βουλευτών, αλλά και εμμέσως όλων των πολιτών. Μόνο μέσα στην Βουλή, αποκαλύπτονται σκάνδαλα και ακούγονται όλες οι απόψεις. Μπορεί να μην γίνονται όλα τέλεια, αλλά τουλάχιστον στο κοινοβούλιο, διαχρονικά βρίσκεται σε εξέλιξη ένας ακήρυκτος «πόλεμος», θέσεων και απόψεων, οι οποίες τουλάχιστον συγκρατούν κάποια «ακόρεστα» πάθη. Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα, όσο και αν οι μεθυσμένοι της εξουσίας, νομίζουν ότι «κρα...

Για φυλακή ο Μόρφου Νεόφυτος ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 17.5.2026 «Πανηγυρίζουν και ελπίζουν», σίγουρα οι φυλακισμένοι, με την πρωτοφανή απόφαση του Εφετείου, υιοθετώντας αίτημα της Νομικής Υπηρεσίας, να σταλεί σε νέα δίκη, με νέο δικαστή, ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος. Αν καταδικαστεί θα έχουν μόνιμα και όχι περιστασιακά, ένα Ιεράρχη να τους εξομολογεί, να τους καθοδηγεί και να τους δίδει δύναμη, να αντέξουν τα «κάτεργα» των φυλακών. Ο Πανιερώτατος οδηγήθηκε στην Δικαιοσύνη και αθωώθηκε, γιατί τον Ιανουάριο του 2021, όταν ήταν σε ισχύ διατάγματα για τον κορωνοϊό, τέλεσε αγιασμό των Θεοφανίων, σε ποταμό της Μητρόπολη του. Το πρωτόδικο δικαστήριο έκρινε ότι αφορούσε επιτρεπόμενη άσκηση θρησκευτικής λατρείας και αθώωσε τον Ιεράρχη. Ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος, μετά την απόφαση του Εφετείου, δήλωσε στο ΡΙΚ ότι δεν αισθάνεται ότι παρανόμησε, αλλά άσκησε τα καθήκοντά του, ως Ιεράρχης. Δεν παρότρυνα τον λαό να με ακολουθήσει, είπε, και παρέπεμψε στη φράση του Χριστού «όσ...